The Mosquito Coast (1986)

Dat mag dan wel zo zijn, maar wat was dit een saaie film. En dat terwijl ik dacht het een leuke avonturen film zou zijn. Er gebeurt bijna niks, zijn ideeën zijn irritant en er zijn weinig mooie natuur beelden.

Peter Weir. De man maakt interessante films; soms wat traag (en dat is hier ook zeker het geval), maar alsnog, wel intrigerend, en dit zal ook niet mijn laatste van Weir zijn. The Mosquito Coast is een film over obsessie. Harrison Ford speelt Allie, een uitvinder met een nogal egocentrisch karakter en een obsessieve drang naar onafhankelijkheid. Uit onvrede met zijn leven in de VS neemt hij met z'n gezin de stap om een nieuw leven op te bouwen in de jungle van Midden-Amerika. Maar dat maakt het allemaal niet veel beter; de eigengereidheid van Allie escaleert langzaamaan de pan uit en het leven van hem en zijn gezin glijden steeds verder de ellende in. Tot aan moord (of in ieder geval doodslag) en het afbranden van een kerk aan toe.

Het is geen vrolijke film; de jungle is een beklemmende plek hier, zeker als de man des huizes zich langzaam maar zeker steeds verder verliest in een ziekelijke afkeer van beschaving, en daarmee ook zijn gezin de ellende in meesleept. Een atypische rol voor Ford ook, zeker middenin zijn Indiana Jones en Han Solo faam, maar hij overtuigt zeker als obsessieve vader. Fraaie locaties ook in Belize, Honduras of waar het ook exact mag zijn.

Goede avonturenfilm waar ik me prima mee heb vermaakt.

Is verfilming van een erg goed boek van Paul Theroux, vader van...

Oei, ja, als je Indiana Jones verwachtte dan kwam je wel bedrogen uit. Dit is een nogal donker psychologisch drama, waarin Ford de unieke kans krijgt om een complex en onsympathiek personage te spelen en hij doet dat goed, als je het mij vraagt. Hij maakt er bijvoorbeeld alleszins geen hollywood karikatuur vilain van.

Blijf het een prachtige film van Harrison Ford vinden. En de casting is perfect gedaan. Zijn beide kinderen in de film, River Phoenix en Jadrien Steele zouden zo maar zijn echte kinderen kunnen zijn. Het is inderdaad geen Indiana Jones verhaal, dat moet je niet verwachten, maar persoonlijk vond ik het geen moment saai.

Mooie rol van Ford als gedoorgedraaide uitvinder. Jammer dat de rol van Mirren wat onderontwikkeld is en de scène in de strom erg onduidelijk geschoten.

Kleine 4*

Once I had believed in Father, and the world seemed small and old. Now he was gone and the world seemed limitless

Ik kwam bij deze film terecht door een interview over 1923, waarin Ford en Mirren aanhaalden dat ze bijna veertig jaar geleden al eens eerder hadden samengewerkt. Dan denk je, Ford in de tijd van Indiana Jones, en Helen Mirren in het prille begin van haar carriere, toen ze nog maar in enkele tientallen films had gespeeld. Dat kan toch niet mis gaan.

Maar dat doet het dus toch. Niet alleen omdat het onderwerp een loodzwaar drama over iemand met een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis is, maar ook omdat dat dat uitvoerig en langdradig getoond wordt, zodat je je aan het einde van de film zelf als een van zijn slachtoffers voelt. Knap gespeeld door Ford, dat zeker wel, maar daar wordt het nog lang geen aangename of plezierige film van. Sterker nog, ik zat me behoorlijk te irriteren - het is tenslotte niet alsof we niet al genoeg narcistische Amerikanen langs zien komen in het wereldnieuws de laatste tijd. Constant weer het gedraai en gelieg waardoor het zoveelste voorspelbare probleem toch weer iemand anders' schuld is - het is precies wat Ford hier laat zien. Als een soort voorspelling van de ziekte die de VS tot zo'n onmogelijk en onaangenaam land heeft gemaakt de afgelopen jaar of twintig.

Ik vond het daardoor een moeilijke en nare film om te kijken, en er is zo ongeveer niets wat enige verlichting brengt tot aan het einde. Zoals je zou verwachten in een film over een narcist krijgen de andere acteurs nauwelijks ruimte - die zijn er alleen maar ter meerdere glorie van hemzelf. Jammer voor Mirren dus - haar grootste bijdrage is de quote waarmee ik begon.

Deze film heeft iets wat sommige van Weir's films niet hebben: een werkelijk fascinerend verhaal.

Nou ja, misschien is het meer een werkelijk fascinerend personage; maar dat personage is de drijvende kracht achter een wonderbaarlijk interessant verhaal, waarin de gevaren van fanatisme onder alle omstandigheden worden verkend en waarin een religieus conflict, communisme en een reis naar de hel als mogelijke interpretaties worden aangereikt. Allie Fox is een van de meest interessante personages die ik in een film heb gezien; in hetzelfde rijtje als Charles Foster Kane , Edward Bloom en het duo Juliet Hulme en Pauline Parker. Hij is een briljante en charismatische uitvinder die zijn gezin meeneemt naar Mosquitia om zijn perfecte samenleving op te bouwen en die droom om terug te keren naar Amerika nooit opgeeft, wat het ook mag kosten.

De films van Peter Weir hebben allemaal een aantal dingen gemeen, maar wat mij het meest opvalt, is de absolute schoonheid waarmee ze zijn gefilmd. In “The Mosquito Coast” weet Weir echter niet dezelfde schoonheid vast te leggen als in zijn andere films, met name Dead Poets Society (1989) en Master and Commander: The Far Side of the World (2003). Dat wil geenszins zeggen dat de regie slecht is, maar ze is wel zwakker dan we van Weir gewend zijn (wat ongeveer hetzelfde is als zeggen dat het een van Kenneth Branagh's zwakkere prestaties was of een van Mozarts mindere opera's).

Harrison Ford leverde, net als de meeste acteurs die met hem hebben samengewerkt, zijn beste prestatie in Witness (1985) van Peter Weir. Hoewel Ford over het algemeen een bekwame acteur is, is hij niet de meest charismatische acteur, en dat is precies wat Allie Fox nodig heeft. Iemand als Tom Cruise, Kenneth Branagh of Mel Gibson heeft het soort charisma dat nodig is om deze rol goed neer te zetten, maar Harrison Ford heeft het gewoon niet helemaal. Zijn vertolking is niet slecht; hij mist alleen het charisma dat hem perfect bij de rol zou laten passen, en dat doet wel afbreuk aan de film.

De andere acteurs krijgen niet veel om mee te werken voor hun vertolkingen, maar River Phoenix springt eruit en geeft zijn personage een diepgang die verder gaat dan wat er voor hem is geschreven. De enige echt slechte casting is Martha Plimpton, wiens Emily Spellgood overkomt als een onaantrekkelijke toekomstige prostituee en die maar één gezichtsuitdrukking lijkt te hebben: een soort vreemde "kom maar hier”-blik.

Al met al is „The Mosquito Coast“ een goede film en een van de meest intellectueel stimulerende die ik ooit heb gezien; maar het is geen "must see“. Beoordeel Peter Weir als regisseur in ieder geval niet op basis van deze film – als je wilt zien waartoe hij als regisseur in staat is, kijk dan naar "Dead Poets Society“ (1989) of The Truman Show (1998).

En hier is de waardering, een 7.