Death Bed: The Bed That Eats (1977)

Bizarre klassieker, wel geinig voor een keer. **

"The Bed That Eats?"

alles maar dan ook alles aan deze film is slecht

Een horrorfilm over een bed is op zich al vreemd. Echter Death Bed is nog vreemder; het is namelijk een vreemde mix van exploitation, sprookjesachtige poëzie, zwarte komedie en art-house pretenties. Geschoten in een droomachtige atmosfeer die zeker niet misstaat bij een film over een bed. De scenes variëren van goedkope en slechte naar mooie en goede momenten terwijl er consequent rare keuzes worden gemaakt. Daardoor krijg de film een zonderlinge uitstraling. Bizar zijn ook dat de meest belangrijke punten van het verhaal via een voice-over worden overgebracht door een kunstenaar die gevangen zit in een verborgen nis achter een schilderij. Hij verklaart de oorsprong van het verhaal maar zijn eigen bestaan achter het schilderij ​​blijft mysterieus. Een van die rare keuzes waarover ik sprak, was bijvoorbeeld ook dat deze "Artist" rechtstreeks tot het Death Bed spreekt. Maar het is niet alleen deze eenzijdige conversatie, ook bij de andere personages horen we vaak wat ze denken. Het mogen duidelijk zijn dat niet alles werkt, dit komt tevens omdat de kwaliteit van beelden van de ene scène naar de andere veranderd, wat resulteert in een film die niet meer dan een paar goede momenten bezit. Door wat bloed en naakt en de speelduur blijft de film nog wel bekijkbaar. Met dat rare, droomachtige gevoel dat de horrorfilms uit 1970 wel meer hebben, een goedkope premisse, een aanstekelijke titel en de lange weg die de film heeft moeten afleggen om het publiek te bereiken, er is begonnen met filmen in 1972, pas voltooid in 1977 en tot 2004 niet uitgebracht, is het een film die je echt leuk wilt vinden. Het probleem is dat niets in de film consistent genoeg is om ook echt leuk te zijn en daarom eindigt je met een bizar filmische experiment.

Het azijn was zeker in de aanbieding?

Probeer niet grappig te doen, dat lukt je niet.

Te veel azijn gedronken zeker. Ik vond het érg komisch. Pûh!

Toen ik deze titel voorbij zag komen, wist ik al gelijk: die wil ik zien! En ik heb me er ook prima mee vermaakt. Maar wat een vreemd filmpje is dit. Jazeker, het is low budget en ook zeker met een behoorlijk komisch element, maar dit is zeker geen MST3K-achtige D-horror (zoals The Mighty Peking Man die ik een paar dagen terug zag). Het is wel een bizarre film, waar heel veel vreemd aan is. Een absurd concept, waarbij een bezeten bed mensen opeet. Een rare manier van vertellen, waarbij we regelmatig flashbacks zien van historische situaties, waarbij het me niet altijd duidelijk is hoe het nu in de film past. En een voice over, die alles nogal afstandelijk en dromerig aan laat voelen. Sowieso hangt er een mysterieuze sfeer, en het heeft zeker wel een absurdistisch en humoristisch toontje op momenten. Zoals de daadwerkelijke moorden, waarbij het bed als een vat zuur de slachtoffers oplost. Behalve dan zaken als de appel, waaruit het mooie beten neemt. De slurpende en smakkende geluiden. Maar ook vaak genoeg werken de experimenten niet zo, en wordt het wat traag en saaiig. En zoals je wellicht verwacht bij zo'n film, niet alles komt even geloofwaardig over. Desalniettemin, dikke kudos voor dit soort filmische experimenten, ook al gaat er behoorlijk wat mis, toch heb ik me over het algemeen vrij goed geamuseerd. Al was het maar omdat ik met gefronste wenkbrauw aan het kijken was, en dat doe ik graag. Weet je wat, ik doe er nog een halfje bovenop.

Toegegeven, het plot triggerde me wel. Ik heb al van alles de revue zien passeren tot een etende frigo nog aan toe, maar een etend bed, neen, dat was nieuw.

En eigenlijk viel het redelijk tegen. Bijzonder vreemd plot dito aanpak. Met een man achter een schilderij, een belabberde voice-over en een film die aanvoelt als een droomsequentie. Het is me ook niet duidelijk waarom mensen zich aangetrokken voelden tot het pand en het bed.

De kills zijn grappig (om het woord ridicuul) niet te gebruiken. Die appel en die fles wijn haha... maar op zich wel goed gedaan met dat zuur en dat schuim. Om dan naar het einde toe een man vrolijk met ontvleesde handen te zien rondlopen met zo´n handskelet, tja...