La Pointe-Courte (1955)

In afwachting van Varda's 'Cléo de 5 à 7' was diens schijnbaar onbekende debuut 'La Pointe Courte' aan de beurt. En niet geheel overtuigend in zijn emoties, kan 'La Pointe Courte' echter meermaals steunen op zijn vrije esthetiek en etnografische thematiek. Anders vertaalt is dit een prent die zich zowel laat huizen in de documentaire beweging als het neo-realisme (de invloed van Renoir, hier ten dienste als monteur). 'La Pointe Courte' is dan ook een symbolisch rijk gevulde prent, waarin Varda niet alleen een merkwaardige voorliefde toont voor katten, maar eveneens voor het gewone volk. We maken bij deze kennis met een koppel dat op zoek is naar een keerpunt in hun relatie, zich afvragend of hun wegen elkaar nog steeds kruisen; dat terwijl de andere inwoners van het pittoreske dorpje dat punt al lang voorbij zijn. Het is in deze wisselwerking dat Varda vaak verrassend uitpakt met een esthetische enscenering, in een mengeling van frontale shots, shots in profiel (zoals hier in 'Tystnaden' van Bergman), 'diagonaal snijdende' shots (zoals hier, waar de onzekerheid van de relatie van het koppel wordt benadrukt) en anderhande cameracapriolen. Toch overheerst het gevoel dat voorgaande opsommingen niet altijd de emotie weten te vatten en louter indruk maken in hun 'pronkerigheid'. Less is more...

3*

Schitterende film. Een geestig portret van een visserdorpje (waar vervelende katjes constant in de weg lopen, voordat ze verdronken worden). De liefdesperikelen van een getrouwd stel staat centraal. Zij voelt zich verstikt door de sleur van het voor haar te kleine dorpje, hij zweert bij de rust ervan. En allebei hebben ze gelijk vanuit hun eigen perspectief. De overige dorpsleden hebben zo hun eigen problemen, maar bevestigen en ontkrachten het standpunt van beide getrouwden.

Het verhaal is prachtig in zijn eenvoud, de dialogen erg mooi of juist grappig. De beeldtaal adembenemend. De muziek vooral nogal bevreemdend. Vond Noiret niet bij zijn rol passen, maar verder vond ik ook de cast prima. Alleen de nasynchronisatie was een minpunt. Vreemd dat het debuut van toch een erg bekende regisseuse zo weinig gekend lijkt. Jammer dat mijn top 500 reeds is ingediend, deze zou een mooie plaats krijgen. 4,5 sterren.

Niet zo goed als opvolgers Cleo of Le Bonheur, maar vrij goed debuut van Varda. Leuke afwisseling tussen filosofisch relatiegeneuzel en meer volkse taferelen. De nauwkeurige kadrering van de scenes met het koppel deed soms wat gekunsteld aan, bij de dorpsscenes was het juist laat-maar-waaien, met mensen die in de camera kijken. Het contrast werkt, maar komt wel een beetje bedacht over.

De sfeer is onovertroffen en je hebt het gevoel naar een Russische film te kijken, zo mooi gefilmd. De locaties zijn erg mooi.

Alleen ergerde ik me kapot aan dat merkwaardige koppel. Ze zijn veel te jong om zulke zwaarmoedige filosofische teksten te bezigen. Als een 60+ academisch echtpaar na 40 jaar huwelijk zo praat, dan kan ik me dat nog enigzins voorstellen. Maar zulke jonge mensen praten toch niet zo, ik vond dat erg merkwaardig. Het is taal die meer bij een boek past dan bij een film. Ook gaat hij veel te ver mee in haar geneuzel. Wat dat betreft passen ze wel bij elkaar. Wel tekenend ook dat hij zijn ijsje weggeeft. Het meisje is een type meisje dat alle energie uit je weg trekt. Zelfs als ze wel lacht denk je dat het 10 minuten later weer zal overgaan in geklaag.

Philippe Noiret is wel te herkennen maar doet verder in niets denken aan de karakteracteur die hij later zal worden. Hij is hier nog zo groen als gras.

Het vissersverhaaltje op de achtergrond is erg sterk. Het is met zoveel oog voor detail gefilmd. Er is meer te zien dan in een willekeurige Haanstra. De wedstrijden met de boten op het eind zijn een mooi schouwspel.

De muziek in deze film spreekt me niet zo aan.

Bijzondere film. Heel knap dat Varda dit op zo jonge leeftijd maakte. De acteurs en de crew kreeg niet betaald lees ik op IMDb. Al het geld ging in het filmmateriaal en het huren van de spullen zitten...

Speels en liefdevol portret van een vissersdorp, waarbij vooral de schitterende fotografie vol oog voor structuren opvalt.

Een soort neo realisme net documentaire trekjes. Maar ook het poëtische van Antonioni’s la Notte is niet ver weg. Sterk en oorspronkelijk debuut.

Wederom 4*