La Carne (1991)

Verschijnt 3 maart op dvd (A-film).

Heel rare film, heel dramatisch, een beetje over the top zelfs, maar toch ook grappig. Het einde is onvoorstelbaar onvoorspelbaar. Hoe iemand zich totaal in iemand anders kan verliezen...

Redelijk veel naakt, u weze gewaarschuwd.

Je leven in een hondenhok met hondenbrokken als ontbijt, lunch en diner. Bah wat een hondenleven, je zou er bijna hondsdol van worden.

Er zijn twee goede redenen om deze film te gaan kijken: de borsten van Francesca Dellera

Merkwaardige film 1 ster voor het einde en een halve ster voor bovengenoemde redenen.(+ een half voor de moeite)

Marco Ferreri staat voor absurde cinema. Dat vind ik doorgaans niet erg maar dan moet het wel boeien en niet zo slaapverwekkend zijn zoals wat je hier te zien kreeg. En wat die borsten van Francesca betreft; ik vond er niks moois aan en aan die Francesca zelf ook niet. Wat blijft er dan nog over; een vreselijk irritant personage zoals Paolo die je het liefst in dat hondenhok zou laten creperen. Alleen die ooievaars konden mij bekoren. Voor de rest maar gauw vergeten dit misbaksel.

1,0*

Begin jaren 90 had ik een videorecorder. Dat ding deed altijd moeilijk als ik iets wilde opnemen - dan weer een andere zender, dan weer een andere dag, elke keer iets anders, elke keer weer een verrassing wat ik nou opgenomen had. En daar zat dus een keer een stuk van deze film tussen, maar zonder het begin - en daarmee wist ik dus niet wat de titel van de film was. De aftiteling, tsja, maar je had toen nog geen IMDB dus daar kwam ik ook niet veel verder mee.

Maar van de titels kon ik wel zien van wie het geniale liedje tijdens de eindgeneriek was. Manitas de Plata, en wat een ontdekking bleek dat te zijn. En niet alleen om het liedje waar het toen om ging, Bella Gitana, hoewel dat toch wel nog steeds het mooiste blijft. En dat is ook de manier waarop ik nu net, een jaar of dertig later, er eindelijk achter kom welke film het eigenlijk was, want met die zoektermen op youtube kom je direct uit bij Francesca Dellera en daarmee bij de film. Kennelijk heeft dat dus toch een enorme indruk gemaakt indertijd. Hoeveel van de film er toen op mijn videorecorder terecht gekomen was, geen idee meer, en heel vaak kan ik 'm ook niet gezien hebben - zolang ging een VHS tape niet mee in dat ding. En verder herinner ik me van de film verder niet zo heel veel - pelikanen, dacht ik, geen ooievaars. Maar Francesca Dellera met haar big-hair kapsel en, uch, geaccidenteerde figuurtje dan toch weer wel.

En ja, je kan ongetwijfeld van alles vinden van de artistieke waarde van de film - en daar houd ik me dan graag bij afzijdig, omdat zoals gezegd ik me niet alles herinner en zeker niet meer dan de helft of zo uberhaupt gezien heb. Maar het is wel door deze film dat ik Manitas de Plata ken, en daardoor dat ik Django Reinhardt ken, op het festival terecht ben gekomen en zelfs in Sainte-Maries-de-la-Mer, dat ik de gens de voyage niet eng vind maar me daar haast bij thuis voel. Zo sterk is die muziek, kennelijk.

44.95 voor de dvd, zie ik in de link. Hmmhm, daar moet ik toch even een nachtje over slapen, ik zou de film graag een keer in z'n geheel zien, maar dat vind ik toch wel wat erg exploitatief worden.

En alweer bijna drie jaar later heb ik de film eindelijk eens in zijn geheel gezien. Niet dat dat nou heel erg veel toevoegt aan, of verduidelijkt ten opzichte van wat ik van zo'n dertig jaar geleden nog in mijn hoofd had - een absurde film met een even absurd einde, en volstrekt onvergelijkbaar met alles wat ik ooit gezien heb. Wellicht is de beste manier om het geheel te omschrijven 'een visueel sprookje'.

Een super mooi huis, en wat een Gilliam-achtig gebeuren met de piratenvlag en de beschietingen - en dan het hondenhok, en overal een genereuze overdosis Francesca Dellera. Ik zou er voor tekenen. Nouja, wellicht zonder haar hekserij dan toch.