The Company You Keep (2012)

Prima cast, goed acteerwerk en het gebrachte verhaal was voor mij boeiend &

interessant genoeg om The Company You Keep (2012) helemaal tot het einde

uit te zitten.

Ik ben een tevreden filmkijker, 3 solide sterren van mijn kant.

Die jonge, arrogante snotter van een journalist werkt meer op men zenuwen, vo de rest er zat veel meer in maar jammer genoeg was het maar gewoontjes

Het enige wat de hele film in mijn hoofd zat: hoe kan een tachtigjarige een dochter hebben van 11? Het zou zelfs een oude opa zijn geweest... zo spannend was de film.

“I thought he died.”

“Yeah we all died. Some of us just came back.”

Degelijke film van Robert Redford. Het verhaal is interessant en er spelen heel, heel veel bekende acteurs in mee. The Company You Keep heeft een rustige opbouw en Redford weet een prima sfeer te creëren.

Jammer genoeg moddert de film na een sterk begin een beetje aan zonder dat het spannend of interessant wordt. Redford probeert uit de handen van de FBI te blijven en journalist LaBeouf probeert de waarheid te achterhalen. Twee verhaallijnen die spannend hadden kunnen zijn, ware het niet dat het ze beiden relatief makkelijk afgaat. Geen moment heb je ook maar het idee dat er iets spannends of onverwachts kan gebeuren. Zelfs op het einde niet. Iets meer pit en scherpte had wel gemogen.

Mercurio, ik dacht precies hetzelfde! In de film was hij nog 77. Had inderdaad haar overgrootvader kunnen zijn.

Oei, wat me vooral aan dit wegwerpproduct stak was het feit dat Redford niet bepaald de sterren uit de lucht schoot met zijn acteerspel. Die amechtige gelaatstrekken wanneer hij zijn zwalkende medemens diepzinnige waarheden op de mouw probeerde te spelden. Nochtans had deze film de potentie om tot een degelijk standaardspeurwerk uit te groeien. Dit deed het in eerste instantie dan ook, maar in breedspannige middeldeel van de film raakt de spanningsboog wel heel erg verslapt. Shia LaBoeuf als ambitieus, zelf overschattend reportertje van dienst doet hier wat hij moet doen -zonder iets extra's aan zijn rol toe te voegen-, en daarmee lijkt vooral de castdirector de credits te mogen krijgen voor deze typecasting. Het feest van herkenning dat wordt opgetrommeld door de vele verdienstelijke koppen die het acteursgilde telt, is nog wel het leukste aan deze film.

prut

Okayish.

Alleen met het blik acteurs dat hier open werd getrokken is het toch echt te matig. Chris Cooper, Richard Jenkins, Brendan Gleeson, Nick Nolte, Sam Elliot en zo kan ik nog wel even doorgaan. Geweldige cast maar echt niemand krijgt echt de ruimte om deze film naar een hoger plan te tillen. Uiteindelijk zitten we naar Shia LaBeouf te kijken en een simpel plot wat niks om het lijf heeft.

Meer een moralistische 'vertellinghe' dan een thriller. Opmerkelijke keur aan bekende acteurs en actrices passeerde de revue. Geeft aan hoeveel credit Redford heeft in de filmwereld. Eind zag je van ver aankomen, ondanks dat het verhaal wel erg veel ruimte nam voor suspension of disbelief. Journalist ging opmerkelijk snel en accurraat op z'n doel af bijv. Tweestrijd moest geacteerd worden, werd niet voelbaar gemaakt in de vorm van voor de kijker aanneemlijke inner struggles. Raar is dat werd gerefereerd aan een activistisch verleden van 30 jaar terug. Willen we ergens rond 1970 uitkomen (o.a. Kent State incident) dan praten we over het jaar 2000 waarin dit verhaal zou spelen. Maar de getoonde technologie (smartphones o.a.) en de Mini waar dochterlief in reed, doen meer denken aan het jaar waarin de fim is geschoten.

goede film

Op de een of andere manier deed de performance van Shia Labeouf me sterk denken aan de wijze hoe Dustin Hoffman de rol van Carl Bernstein vertolkte in All The President's Men. Hadden jullie dat ook?

Uh nee.

Nee? Blijkbaar heeft hij zich gebaseerd op Robert Redford's rol in die film (Bob Woodward) dus I was pretty close.

Een zeer interessant verhaal, waarbij ik echter nog wel wat meer informatie over de Weather Underground had willen horen. Aardig plot ook, de manier waarop elk personage bij Redfords vlucht wordt betrokken en zo een ander perspectief op hun gedeelde verleden en een andere blik op de toekomst kan geven. Het grootste probleem vind ik juist de hier veelgeroemde sterrencast : elke keer dat er weer onaangekondigd een bekende kop verschijnt word ik weer uit het verhaal gehaald ("o kijk! Redford heeft ook xxx weten te strikken!"), en dan hebben de meesten ook nog eens weinig te doen (volgens mij heeft Sam Elliott de stoel voor zijn computerstoel niet eens verlaten). Susan Sarandon geeft haar bijrol wel het juiste gewicht mee en Richard Jenkins kan zijn geweldige mimiek gebruiken, maar wie er werkelijk uitsprong was Julie Christie – haar slotconfrontatie met Redford in de blokhut was voor mij het hoogtepunt van de film.

nee