Lian Lian Feng Chen (1986)

Ge-wel-di-ge Hou!!

Zoals in geen ander land kent Japan in zijn films een bepaalde tint om industrie-beelden te verweven. Waar het vandaan komt is mij onbekend, wel zie ik dat Hou deze beelden ook verwerkt. Zo dus ook in Lianlian Fengchen. Beelden van verlaten treinstations en meerdere scenes in stations en treinen, wandelingen langs rails en verschillende shots van telefoon- en seinpalen. Het brengt iets extra's met zich mee, iets bijzonders, iets wat eigenlijk niet te beschrijven valt. Het geluid ervan werkt op een dromerige manier tot je door. In het briljante Kôhî Jikô weet Hou deze beelden en geluiden ervan op een perfecte manier te gebruiken, het perfectioneren van de geluidsband van deze film.

Een film die zich onderscheid door veel onwijs mooie scenes, fantastische karakters en een heerlijk verhaal. Het einde is ook weer te briljant. Na Kôhî Jikô voor mij de beste Hou tot nu toe, bijna perfectie.

Zeker een mooie film van Hou, maar echt ontbranden wilde-ie bij mij niet. Maar de sfeerbeelden van treinstations, de prachtige rijders blijven zeer aangenaam om naar te kijken.

Fijne Hou, die langzaam maar zeker een warm gevoel wist los te maken.
De soms erg droge observaties zorgen voor een ritmiek die je langzaam maar zeker meekrijgt. Door de lange aanhouding van shots en hun kadrering kon ik me soms verliezen in de omgeving en vergat daardoor het verhaal te volgen: Je gaat echt op kleine details letten, mensen die op de achtergrond rondlopen, geluiden die je uit de verte hoort et cetera. Het verhaal zelf begon wat terloops, maar hoe verder in de film hoe meer het me greep. Vooral de soms haast magische tint die hieraan gegeven wordt sprak me erg aan (de Boeddhist aan het strand, de dromerige beelden van reddingswerkers in de mijn).

Uiteindelijk werd ik getrakteerd op een typische Hou, die niet zo mooi is als zijn laatste films, maar me zeker met een warm gevoel achterliet.

Hou is toch de man van de treinen. Het zijn vooral z'n eerdere films die dat mooi tonen, maar Hou zou pas echt helemaal kunnen ontvlammen in Kôhî Jikô.

Ik heb het jammer genoeg iets minder op z'n familiekronieken. Te weinig personages met enige interessante invalshoeken. De personages in Hou's film leven, da's het meeste wat je er van kan zeggen.

Gelukkig is het visueel wel erg mooi allemaal, lijkt me verder ook een prachtig land, maar het wordt nergens mooi genoeg om de wat gebrekkige soundtrack op te vangen. Dat laat af en toe wat een leegte achter waar je als kijker in blijft dobberen. Zeker in het midden van de film is er weinig reden om de 5 volgende minuten weer aan te vangen.

Gelukkig zijn er wel veel mooie individuele scenes, alleen mist Hou gewoon wat focus. Hou's kijk op de familie is boeiend genoeg, de familie alleen jammer genoeg niet.

Hou ik 3.0* over, al het mooie wat in z'n latere films naar boven zou komen zit er al in, maar het mist afwerking, en die subtiele touch die zijn latere films tot meesterwerken maken. Of misschien is het gewoon allemaal iets te "sociaal correct" voor mij ?

3.0*

Ik kende de reputatie natuurlijk al wel, maar voor mij wordt hier flink bevestigd hoe goed Hou Hsiao Hsien in het begin van zijn carriere al was. Fantastische film dit. Thematisch verwant aan The Boys From Feng Kuei, maar Hou heeft zich hier al meer bewogen naar zijn latere werk. De film is ingetogener en leunt meer op sfeer. Met shots die langer duren. Maar het gaat ook over een eigen leven opbouwen, het verlangen naar een andere omgeving en ook hier ligt constant die militaire dienst op de loer.

Het begint eigenlijk al met de setting in het begin: Het afgelegen bergdorpje met de mijn. Er loopt een boemeltreintje naar toe, maar het voelt ver weg van de rest van de wereld. Op het moment dat Wan vergezeld door zijn grootvader naar de trein loopt omdat hij in dienst moet lopen hij haast de film uit. De camera blijft stilstaan en Wan lijkt achter de achtergrond te verdwijnen. Opa steekt ondertussen rotjes af.

Het mooist is misschien wel hoe Hou zijn personages in de wereld plaatst.

Er zijn bijvoorbeeld shots op een soort pleintje waaraan het ouderlijk huis van Wan is. Op dat pleintje is het vol met dorpsleven en wat er in en om het huis van Wan gebeurt is ook te zien, terwijl het leven erom heen ook gewoon doorgaat.

Of op het moment dat Wan in dienst is zien we medesoldaten op de voorgrond biljarten, terwijl hij op de achtergrond ziek wordt. Prachtige scene.

Gewoon een paar voorbeelden. De film heeft veel van dit soort momenten die de film boven het verhaal uittillen. Erg fraai. Hou is een held.

4.5*

Krijgt re-release in de bioscoop via EYE (18 februari)

Best een fijne film van Hou en zijn stempel is goed te zien. Rustige cameravoering, fijn ritme, treinen, mooie sfeerschets, beelden met veel zeggingskracht, naturel geacteerd en zo'n typische slice of life als onderwerp. De film heeft ook een zekere melancholiek rond opgroeien, uit elkaar groeien en loslaten. Maar de film is er één die ik weliswaar zie maar niet beleef. De film is enorm episodisch. Het is nog knap dat de film zo goed volgbaar is ondanks enorme tijdsprongen, maar het maakt dat het ook een vrij afstandelijk geheel wordt. Echt laten voelen dat men het zwaar heeft, dat doet de film niet. En het laatste halfuur rond de militaire dienst vond ik zelf helemaal niet passen bij de rest van de film. Maar de positieve punten overheersen met gemak. 3,5*.

Aha, komende woensdag (26 juni) in De Uitkijk in Amsterdam.

Effe kijke of ik dat effe kan gaan kijke.