Viva la Muerte (1971)

Schitterende, zéér fascinerende, intrigerende hallucinante trip van Arrabal, waarmee mijn behoefte aan bizar surrealistische beelden helemaal bevredigd kan worden.

Viva la Muerte, een film van de Spaanse theatermaker Fernando Arrabal, is een van de meest surrealistische, gewaagde films ooit gemaakt.

Overladen met gruwelijk gewelddadige scènes, seksualiteit en vooral een bijtende politieke satire op het Spaanse politieke landschap van destijds, is Viva la Muerte een film zoals je er nog nooit een hebt gezien.

Met deze film zou Arrabal, die destijds deel uitmaakte van de Panic Movement, samen met de Russisch-Chileense surrealist Alejandro Jodorowsky (El Topo, Santa Sangre) en Roland Topor, een bekende Franse schilder en animator, in één klap in de voorgrond van de Spaanstalige surrealisten geplaatst worden, naast Luis Bunuel en Alejandro Jodorowsky.

Viva la Muerte zit vol met zeer memorabele, beklijvende beelden, die (zoals altijd in het surrealistische genre) bedoeld zijn om onder de huid te kruipen, de ratio te verliezen en je over te geven aan diepere emoties en gevoelens.

Het knappe is dat de film even schokkend als ontroerend en schrijnend is.

De film handelt om Fando, een aan tuberculose lijdend jongetje dat denkt dat zijn vader, die vanwege zijn communistische activiteiten is gearresteerd, nog levend is.

Dit zet een stortvloed aan hallucinaties bij hem in werking, waarin Fando's gedachte dat zijn moeder Fando's vader heeft laten vermoorden tot uiting komen.

Deze hallucinaties zijn door Arrabal expres geschoten met korrelig en gefilterd beeldmateriaal, telkens in andere, felle kleuren.

Vooral naar het einde toe worden de hallucinaties ontieglijk schokkend, uitdagend en gewelddadig.

De beelden van Fando, die door zijn ziekte bloed spuugt en dat recht in de cameralens laat neerdalen, en van dit jongetje dat zijn zojuist overleden grootvader moet gedagzeggen en plotsklaps zijn kin begint te likken, zijn memorabel te noemen.

Het meest bizar is echter de hallucinatie aan het einde, waarin Fando's moeder de nek van een stier door midden snijdt, om vervolgens diens ballen af te snijden.

Ik geloof niet dat hier sprake was van enige trucage, trouwens.

De muziek die de schokkende beelden begeleidt is even bizar als mooi en beklijvend, en wisselt van tergende kinderliedjes tot vreselijk ontroerende Spaanse folkoristische muziek.

Viva la Muerte kan zich zowel wat betreft surrealisme als wat betreft kwaliteit meten met de beste films van Jodorowsky, wat mij betreft.

Een film die elke rechtgeaarde ziel die het begrip surrealisme graag met een hoofdletter S geschreven ziet, moet zien!

Aha, een aanrader wat mij betreft!

Een ziek ventje die Fando, zowel letterlijk als figuurlijk

Na het betoog van gimli_f verwachtte ik een bizarre, surrealistische film, in de trend van het werk van bijv. Tsukamoto, maar ik ging eraan voorbij dat hij over surrealistische beelden sprak. De film an sich is namelijk goed en makkelijk te volgen. Het surrealisme zit 'm vooral in de fantasie/droombeelden, die 'uiteraard' surrealistisch horen te zijn. Hierdoor had ik af en toe het gevoel een zeer verknipte 8½ aan het kijken te zijn. (Overigens is 8 ½ verder totaal niet met deze film te vergelijken, ik doel slechts op het verweven van droompassages en de eigen draai die wordt gegeven aan dingen die gebeurt zijn.)

Al met al een aardig filmpje, maar niet zo bijzonder als dat ik gehoopt had. Vanwege de al eerder aangehaalde stierscene uiteindelijk toch nog wel memorabel.

heel rare en smerige film.

Mix van politiek, sadisme, veel Freud, veel jeugdherinneringen, perverse fantasieën, wraakmotieven, oedipuscomplexen, angst voor vrouwen, rouwverwerking, trauma's en wat al niet meer. Al die thema's gepropt een film die vreemd en bijzonder is. Het spreekt me wat minder aan dan Jodorowsky, die nog wat verder wegdrijft van de "normale wereld"dan dat deze film dat doet. Dat komt omdat in deze fllm het vooral gaat om een botsing tussen de bizarre fantasiewereld van Fando en de werkelijkheid waarin hij leeft, maar dan verteld als een herinnering waar beide sterk met elkaar verweven zijn geraakt.

Al even bizar als de film is trouwens het interview met Arrabal op de DVD. De man is (of doet?) minstens net zo gek en excentriek als zijn films.

3.5*

Arrabal lijkt inderdaad zeer gefascineerd door een stoel, waar hij maar mee blijft draaien en spelen! Fantastisch.