Butterflies Are Free (1972)

Deze film zag ik toen ik een jaar of 12 was en ik zie nog hele fragmenten voor mijn geestesoog. Om "te zien" door de ogen van een blinde man, was voor mij een echte "eye-opener". Heerlijk luchtig. Nooit meer teruggezien, maar wanneer ik er tegenaan zou lopen, zou ik hem zeker nogmaals bekijken. (dit was overigens mijn eerste post)

Hoi swoppy in dat geval.

Komedie met een stuk dramatische ondertoon die in feite perfect als toneelstuk kan doorgaan.

Het verhaal is vlot, fris, verrassend met gevatte dialogen en kan rekenen op dat weergaloos "girl-in-my-soup"-meisje, dat Goldie Hawn heet en die veruit de meest geschikte actrice is om die rol van oppervlakkig, zorgeloos, impulsief en naïf meisje echt gestalte te geven.

Mogelijks iets te langdradig zodat de vondsten van het eerste uur achteraf wat clichématig overkomen, en dat het einde wat simpel wordt afgewerkt, maar toch een genietbaar filmpje. Een kleine 4.

Goldie Hawn is allicht niet de allerbeste actrice, maar ze heeft een charme over zich die aanstekelijk werkt. Zo ook in deze lichtvoetige komedie met een serieuze ondertoon, waarin Hawn als een flower power hippie speels door het beeld dartelt. Het is een erg leuke verfilming van een toneelstuk, mede dankzij het prima werk van Edward Albert en Eileen Heckart, die aan haar bijrol in deze film een Oscar overhield.

Gedateerd politiek correct filmpje over de opbloeiende relatie tussen een vrijgevochten, vrolijke en naïeve blondine [Goldie Hawn] en haar blinde buurman [Edward Albert], wiens bezitterige moeder [Oscarwinnaar Eileen Eckhart] hun vriendschap/romance niet ziet zitten. De flowerpower-mentaliteit, volgens je welke je je naaste accepteert zoals je bent en je niet afsluit voor mensen die 'anders' zijn, ligt er duimendik bovenop en sentiment ligt ook constant op de loer. Dat het nooit té stroperig wordt is te danken aan de twee oprechte hoofdrolspelers, maar de toneelmatigheid van de film [die zich vrijwel volledig in één ruimte afspeelt] maakt het wel wat langdradig.

Goeie film waarin een jonge vrouw erachter komt dat haar buurman blind is. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk (de film speelt zich bijna geheel af in het appartement). De verhoudingen tussen de drie hoofdpersonages is goed uitgewerkt en ook de dialogen zijn goed. Tegen het einde weet de film ook te ontroeren. Een fijne cast en het is geen straf om Goldie Hawn in haar ondergoed te zien rond huppelen.