Buona Sera, Mrs. Campbell (1968)

Buona Sera, Mrs. Campbell is een prima komedie uit de oude doos: luchtig amusement voor jong en oud. Voor de ouderen roept de naam Gina Lollobrigida een sfeer van magie en vrouwelijke charme op. Bij haar doorbraak in de jaren '50 behoorde ze tot de eerste generatie naoorlogse seksbommen en haar belangrijkste verdienste was dat ze er steeds weer in slaagde met haar tot de verbeelding sprekende présence haar eerder beperkt acteertalent prima te verbergen. Voor de jongeren is Buona Sera, Mrs. Campbell dé gelegenheid om deze 'rondborstige' diva voor het eerst aan het werk te zien. Het is een van haar betere films waarin ze bijzonder leuk uit de hoek komt...

Gina herinneren wij ons vooral uit de film "Pane, amore e fantasia" en wat er op volgt en als de weelderige schoonheid die destijds moest optornen tegen andere Italiaanse diva's als Sophia Loren en Claudia Cardinale met nagenoeg even weelderige maten.

"Buona sera, Mrs. Campbell" is een plezierige komedie met een lichtvoetig plot dat wel onderwege amuseert en boeit maar op het einde zich wat gemakkelijk van de ontknoping afmaakt.

Silvers-Lawford-Savalas is een bont trio dat zich even speels naast een verdienstelijke Gina schaart.

Toffe komedie met een toppie cast. Gina Lollobrigida weet wat ze moet doen. Ze zet een fatsoenlijke rol neer die zorgt voor een extra tikkeltje amusement. Het verhaal is behoorlijk leuk, degelijk en origineel. De rest van de cast zorgen ook voor een zeer nette rol, Shelley Winters, Phil Silvers, Telly Savalas, Paul Newman, Peter Lawford en Lee Grant etc. Film heeft zeker een behoorlijke charme en vermaakt. Prima komedie dus. 4,0.

Goeie film waarin een vrouw niet weet wie van de drie mogelijke kandidaten de vader van haar kind is. De film heeft hier en daar zeker wel wat weg van een klucht en kijkt lekker weg. De dialogen zijn grappig en goed geschreven en ook de personages komen goed uit de verf (mede door de leuke cast). Het plot is later vast en zeker gebruikt voor Mamma Mia.

Onderhoudende film waarin alles er ook nu nog puik uitziet, met name Gina Lollobrigida is prettig om naar te kijken. Het gebeuren is behoorlijk kluchtig maar wat geeft het.

Vlotte komedie waarin de ontwikkelingen in razende vaart voorbijkomen en… het wordt steeds leuker. Gina Lollobrigida vormt het stralende, konkelende middelpunt van een ijzersterke cast. Vooral in de scènes, waarin “La Lollo” haar temperament de vrije loop kan laten, spat zij haast van het scherm. Naar mijn mening haar beste rol sinds Pane, Amore e Fantasia (1953).

Een pretentieloze klucht met volop kolderieke momenten. Heel erg leuk. Het is mij nu wel duidelijk waar het plot van Mamma Mia in grote lijnen vandaan komt.

Nou, als je hier niet vrolijk van wordt dan weet ik het niet meer. Italiaans/Amerikaanse comedy rond Gina Lollobrigida, die een dochter heeft overgehouden aan haar escapades met drie Amerikaanse militairen kort na de oorlog. En die komen nu met vrouwen en kinders naar de reünie van het eskadron in het dorp. Alle drie denken ze dat de dochter van hun is, en daar hebben ze ook twintig jaar stiekem voor betaald.

Dat levert een hoop hilarische situaties op. Leuk? Ja. Mede dankzij acteerkanonnen als John Slivers, Telly Savalis en Shelly Winters. Gina Lolobrigida zag er nog lekker uit, eind jaren zestig. De hele film ademt het sfeertje van opgeruimdheid. Niet in het minst door de klassieke song 'Buona Sera' van Ortolani. Als je die eenmaal gehoord hebt krijg je 'm niet meer uit je hoofd.

Smullen ook van het Italiaanse landschap en het stedenschoon. En van de fantastische Fiat 1500 cabriolet waar Gina in rondrijdt. Ontwerp van Pininferrera. Moest concurreren met al die mooie Alfa's. Dat lukte niet. Ten onrechte, wat een snoepje. Voor autoliefhebbers is het genieten, deze film. Voor de liefhebbers van Gina ook.

Op haar drieënnegentigste is Gina Lollobrigida nog steeds springlevend. Ze was reeds veertig toen ze in deze klucht een alleenstaande vrouw met dochter speelde. In het katholieke Italië werden zulke vrouwen geminacht, dus verzon ze een gesneuvelde echtgenoot met dezelfde naam als de bekende soepblikken. Dit fantoompersonage wordt geëerd en krijgt biografische details toegekend, hoewel hij nooit bestaan heeft.

Wat begint als een leugentje om bestwil, groeit uit tot een web van leugens waarin Mrs. Campbell verstrikt dreigt te raken. Om haar oorspronkelijke leugen vol te houden, moet ze er nieuwe leugens bij verzinnen en onthouden wat ze ook alweer tegen wie gezegd heeft. Als kijker ben je van alles op de hoogte, dus kun je met haar meedenken en de dreigingen aan zien komen. Aan de andere kant staat haar naïeve dochter, die alles gelooft wat haar jarenlang op de mouw gespeld werd. Ergens tussenin staan de drie potentiële vaders. Zij weten niet van elkaars bestaan af, maar moeten zelf ook leugentjes verzinnen om hun echtgenotes in de waan te laten.

De komedie houdt de vaart erin, ook letterlijk, wanneer Mrs. Campbell in haar rode fiat rondraast en wanneer dochterlief op de vlucht slaat in haar Renault. Mooie nevenrollen zijn er voor Telly Savalas en Phil Silvers, de ene nog kaler dan de andere. Shelley Winters speelt de goedbedoelende echtgenote die alles nog wat verder in het honderd stuurt. Er zitten leuke taalgrapjes in, bijvoorbeeld met de dubbelzinnigheid tussen your fathers en your father's, met double entendre en gevatte replieken. Het titelnummer werd later nog een zomerhit voor André van Duin als Als de Zon Schijnt.