Le Combat dans l'Île (1962)

Zeer intrigerende film, past perfect bij de franse 'new wave' films

Amazon

Raar dat Romy Schneider op de poster meer op Jeanne Moreau lijkt...

Is ook op DVD viel me vandaag op. Ik viste m uit een DVD-bak en dacht: hé leuk, een film met Jeanne Moreau die ik nog niet ken - bleek het Romy Schneider (ook leuk trouwens).

Link naar de DVD-hoes

Debuut van Cavalier voegt met name in de soundtrack wel wat eigens toe in de Franse wave die toen gaande scheen te zijn. Soms probeert Cavalier duidelijk iets uit met atonale muziek (ipv de standaard jazzy score) en zwart/wit composities. Maar het blijft een vingeroefening.

Mooie keuze ook om het personage van Schneider te gaan volgen zodra Trintignant naar Argentinië vertrekt om de informant te vinden. Daarvoor focuste de film juist op Trintignant als activist. Dit keuze is eigenlijk het meest geslaagd, omdat hier dus de relatie en niet de politieke inhoud centraal komt te staan. De afwikkeling stelt echter nogal teleur in zijn ééndimensionaliteit. Cavalier had blijkbaar te veel naar Godard geluisterd dat je voor een film alleen een meisje en een revolver nodig zou hebben.

Bij het zien van Trintignant in deze film kreeg ik sterk het idee dat hij geknipt zou zijn om Tom Ripley te spelen. Serre vind ik maar een bloedeloos acteur.

In strijd met hetgeen de titel zou laten vermoeden, toch een eerder psychologisch drama, zij het wel met een gewelddadige achtergrond.

Alain Cavalier is mij eigenlijk onbekend maar ik verneem van de supervisie van Louis Malle en één en ander lijkt toch herkenbaar : het soms theatrale van de acteurs, de fluks wisselende emoties en de niet altijd begrijpelijke reacties van de personages.

De film heeft zekerlijk de nodige spankracht, de dialogen zijn klaar, duidelijk en eenvoudig maar de muziek overdrijft in intensiteit telkens zich in het intrige een nieuw feit voordoet.

Met Romy Schneider, Jean-Louis Trintignant en Henri Serre zit de film goed voor wat de acteerprestaties betreft.

Juweeltje van de Franse cinema uit de jaren zestig, in fraai zwartwit, met een afwijkende score (zit niet altijd op de goede plek), een bloedmooie Romy Schneider, een jonge Jean-Louis Trintignant in een hoekige rol en een intrigerend verhaal. Of de gang van zaken rond die aanslag en het optreden van die terroristengroep nu helemaal geloofwaardig zijn laat ik in het midden. Al zal dat zeker in 1962 met het optreden van de OAS en de bevochten onafhankelijkheid van Algerije actueel zijn geweest. Nu zegt ons dat nog weinig.

Deze film kijk je vooral voor Romy Schneider, hier op haar mooist, in samenspel met Jean-Louis Trintignant. Romy laat hier haar hele palet aan gevoelens zien. Iedere gezichtsuitdrukking is een feest om naar te kijken. Wat ook een feest is, voor de autoliefhebber, zijn al die Franse auto's uit de jaren zestig, met voorop natuurlijk de DS, in de mooiste uitvoering met de oorspronkelijke koplampen, en niet die dubbele achter glas (plastic). Maar ook opvallend veel Simca's. Zal wel een dealtje met de fabriek geweest zijn. Die bestond toen nog....

Strakke film, dat is hoe ik de film zou willen omschrijven.

Schneider in een weergaloze rol.

Typisch een product van zijn tijd. Vooral de eerste helft van de film overtuigt. Leuk om zowel Trintignant als Schneider in hun jonge jaren te zien bovendien.