The Psychopath (1966)

De film schetst een angstwekkende sfeer rond een bejaarde, aan haar rolstoel gekluisterde oude vrouw en haar introverte zoon. Samen bewonen ze een groot Victoriaans landhuis, verder bevolkt door talloze poppen. Kineast Freddie Francis weet het klimaat van spanning en terreur op een opmerkelijke wijze op te bouwen. Andermaal naar een verhaal van Robert Bloch. Nog geen DVD release. Zelfs niet op video verkrijgbaar.

Ik vond hem op YouTube

Heerlijke misdaadhorrorthriller die je onontkoombaar aan Psycho (1960) laat denken. En niet in alleen omdat deze film is geschreven door Robert Bloch. Ook in deze film draait het om een ongezonde een moeder- en zoonrelatie Maar regisseur Freddie Francis voegt slim een paar andere elementen aan de film toe. Die van de whodunit en de Italiaanse giallo! Een moordenaar met zwarte handschoenen die elk slachtoffer op best bijzondere wijze vermoord. Helaas vinden de meeste moorden wel buiten het scherm plaats. Patrick Wymark stapt in inspecteur Holloway's schoenen en voelt vanaf het begin al overtuigend en comfortabel. Verder biedt de film een paar opvallende geestige scenes (de inspecteur en eigenaar van het autokerkhof en het beklag van de speelgoedwinkeleigenaar) De themamuziek komt van Elisabeth Lutyens en lijkt op het griezelige geluid uit een muziekdoos. En dan zijn er nog de griezelige obsessie voor een verzameling poppen ... en een kat-en-muis-scène in een bootmagazijn die bijna niet anders dan een eerbetoon aan Mark Robson’s Ghost Ship zijn. Het levert een waar kijkgenot op.

Het was me al langer duidelijk dat Freddie Francis niet mijn regisseur is. Zijn films neigen dan ook eerder naar thriller drama dan horror. Dat is ook hier niet anders. Hier krijgen we een murder mystery voorgeschoteld waarbij telkens een pop wordt gevonden die een sterke gelijkenis vertoont met de vermoorde persoon. De kamer met de vele poppen is ook een leuk gegeven. Helaas heeft de film ook veel minpunten.

Zo zijn de moorden erg mak, de eerste is eigenlijk al meteen de meest brutale. Spannende scènes zijn dun bezaaid. Het wil duidelijk een soort giallo voorstellen maar als ik dan Blood and Black Lace van Mario Bava erlangs leg die reeds 2 jaar eerder uitkwam is Psychopath natuurlijk piereverdriet. Het is ook veel te makkelijk om te achterhalen wie de moorden pleegde. Veel focus op dialoog en verhaal dat uiteindelijk maar bijzaak is, maakte het alsnog een taaie zit. En ja ruikt ook weer heel erg naar Psycho, kan moeilijk anders met dezelfde screenwriter.

Ondanks het aardige gegeven biedt de film weinig spannende momenten en zijn de kills erg mak uitgewerkt. Echt slecht is de film niet, maar het verhaal sleept wat voort zonder enige spanning. De scènes met de poppen zijn wel leuk. 5/10