La Classe Operaia Va in Paradiso (1971)

Weer zo'n film die vanwege zijn sociale boodschap het progressieve gilde der critici een hysterische aanval bezorgde,en werd bekroond met een gouden palm.

De opzet is bekend:schandalig uitgebuite proletariërs komen in opstand tegen hun onderdrukkers en gaan staken,dat hebben we wel vaker gezien.De doorsnee fabriekshal wordt door de brave Petri voorgesteld als een soort hel op aarde.

Enige reden om naar dit(althans hier) gedateerde werk te kijken is Volonté ,wederom erg goed als pauper die eerst vooral geinteresseerd is in voetbal en slijmen bij de baas,maar dankzij(allicht) de revolutionaire jeugd die hem ophitst-en meer nog een bedrijfsongeval-het Licht ziet.

Toch dienen we Petri te prijzen omdat hij Volonté tenminste portrettert als een echt mens en niet als een soort seculiere heilige.Verder blinkt de film vooral uit door een soort drammerige gelijkhebberigheid .Petri berijdt overigens nog een typisch seventies stokpaardje:Volonté bezoekt in het gekkenhuis een oude maat en natuurlijk ontdekken we al snel dat deze zgn. gek alleen maar doet alsof en eigenlijk protesteert tegen de maatschappij.Moraal: de "gek"is eigenlijk psychisch het meest gezond omdat hij "neen,dank u "zegt tegen het kapitalistische verderf en een verrotte maatschappij.

De cinematografie is van een opzettelijke lelijkheid en treurigheid,de stijl docu achtig.

Goede score tenslotte van Morricone ,met daarin gecorporeerd de nodige fabrieksherrie.

Moeilijk om nog iets toe te voegen aan het stukje van 'pippo'. Zoals ook daar wel doorschemert lijkt door het 'linkse / arbeiders' activisme hier meer Lina Wertmüller aan het werk dan Petri (de aanwezigheid van Melato versterkt dat nog eens).

Wat beiden kenmerkt in dit geval is de herrie. Hier ook mede veroorzaakt door Morricone die een zeer industriële score heeft gemaakt (en natuurlijk die lawaaiige Italianen). Vond het ook hier niet helemaal werken (bij Petri's Tranquillo Posta... ook niet). Volontè is wel weer prima, maar ik vond het onderliggende verhaal te direct en ééndimensionaal, zodat het niveau van Petri's 'Indagine' bij lange na niet wordt gehaald.

Toch geeft die hysterie en drukte een zekere dynamiek die de film veel kwaliteit meegeeft en de naargeesteige sfeer die door Petri in de fabriek wordt gecreëerd is tamelijk authentiek en goed gedaan.

Cynische kijk op de vakbonden en uitbuiting van fabrieksarbeiders heeft zijn momenten maar wist me niet de hele speelduur te boeien. Daarvoor is het verhaal te simpel en te eendimensionaal, na een half uur was al wel duidelijk waar het heenging. Petri bespot meer nog dan het kapitalisme de intellectuele marxistische studenten die een revolutie hopen te ontketenen, maar zich niet bekommeren om individuen en eigenlijk net zo neerkijken op de arbeiders als de heersende klasse (grappig is de scene dat de studenten bij Lulu thuis zitten en het materialisme van zijn vrouw becommentariëren). Leuk detail dat ook eigenlijk niemand precies wist wat ze nou produceerden.

Waarschijnlijk de meest vergeten Gouden Palm-winnaar die ik tot nu toe zag. En dat komt denk ik omdat de film wel erg aan zijn tijd hangt en te vlak blijft waardoor de film nu waarschijnlijk moeilijk nog een behoorlijk publiek zal vinden die er iets mee kan. De lijnen rondom het gekkenhuis zijn daar nogal een duidelijk voorbeeld van. Het is dat de aandacht ervoor niet zo groot is, want daar dreigt de film een paar keer aardig de bocht uit te vliegen.

Waar de film veel beter in is is eigenlijk vooral door mijn twee voorgangers genoemd. De film is mede door de menselijkheid en het feit dat uiteindelijk iedereen ervan langs krijgt (en niet in het minst de revolutionaire studenten) wat mij betreft minder drammering als Pippo doet voorkomen. Volonté is bovendien een fraaie acteur, zo een die zijn rol boven het script uittilt en de levendige sfeer, met name in de scenes op de werkvloer.

Geen goed oud geworden Gouden Palm, wat mij betreft. De twee uur duurden wel een beetje.