The Minus Man (1999)

tja dat die Owen Wilson ooit nog beroemd is geworden in 1994.

Het is iedergeval mijn acteur niet ook niet in 2006. (in elk film vond ik de tegenspeler altijd beter) zolals Jennifer Lopez / Eddie Murphy / Jackie Chan / Vince Vaughn / ENZ.

Na jarenlang Owen Wilson gezien te hebben in comedies is dit wel even wat anders. Ik moest daarom erg wennen. Ik vond de film matig. Ik vind Owen een hele leuk acteur, maar dit is niks voor hem. Hij moet lekker in comedies blijven spelen, want die zijn erg leuk.

Uiterst merkwaardige film. Sfeer is erg off-beat, personages lijken allemaal high te zijn, en de psychologie achter het geheel is wat moeilijk te bevatten. Maakt jammer genoeg niet een erg goede film, maar vreemd is het allemaal wel. Trouwens wel apart om Wilson in zo'n rol te zien, volgens mij de eerste keer dat ik hem in een serieuze rol mag aanschouwen (alhoewel het nu niet direct een doorsnee performance is).

Owen Wilson is een gewaagde keuze voor de rol van een seriemoordenaar, maar juist vanwege het imago dat hij sinds deze film heeft opgebouwd / gekregen als charismatische, maar niet altijd even snuggere All-American Boy, is hij zeer effectief in de rol van serie-moordenaar Vann wiens modus operandi onderbroken lijkt te worden wanneer hij een kamer huurt bij Jane [Mercedes Ruehl] en Doug [Brian Cox], een echtpaar dat middenin een huwelijkscrisis zit. Aangezien Vann zijn pijlen (of beter gezegd, zijn vergif) richt op mensen die hun leven beu (lijken te) zijn, denkt hij aan het juiste adres te zijn. Hij maakt daar ook kennis met de charmante Ferrin [Janeane Garofolo], die hem emotioneel uit zijn evenwicht haalt.

Vann is geen seriemoordenaar die zijn slachtoffers met bijlen, kettingzagen of soortgelijke middelen te lijf gaat. Het feit dat hij geduldig, beheerst en charmant is tot het bittere einde, zorgt voor suspense omdat je als kijker moeilijk kunt aflezen of, en zo ja, wanneer hij zijn volgende slachtoffer zal maken. Ruehl en Cox leveren vakwerk af, maar de scènes met Wilson en Garofolo maken het meeste indruk in een film die je soms doet vermoeden dat je naar een romantische komedie zit te kijken. Het feit dat je de duistere ondertoon van het verhaal soms bijna vergeet, is een eerbetoon aan zowel casting directors Anne McCarthy en Mary Vernieu als scenarist/regisseur Hampton Fancher.