Trois Couleurs: Bleu (1993)

Zeer precieze dramafilm die indruk maakt op het vlak van acteerwerk, waartussen met name Juliette Binoche opvalt als de getergde Julie. Regisseur Krzysztof Kieslowski dirigeert met een duidelijke doelstelling en geeft een deel daarvan met de titel zelfs prijs, maar toch heerst het gevoel dat zijn visuele experimenten aanzienlijk verder hadden kunnen gaan. Echt overheersen doet de kleur blauw namelijk niet en veel vernieuwing biedt de inhoud ook evenmin, maar de korte speelduur, de gedetailleerde Franse omgeving en het degelijke tempo leveren genoeg tegengewicht.

Deze was op tv en dus maar een keertje meegepikt. Het was geen misse film, maar de film kon misschien toch nog een tikkeltje meeslepende geweest zijn. Misschien lag het aan het thema. De cast deed het verder wel prima en verder zag de film er wel prima uit. Niet slecht, maar ook niet waw.

Dit blijkt dus de enige in de serie die ik ooit wel gezien heb. In de bioscoop, destijds.

Sorteert niet nu wel niet hetzelfde effect bij mij als de sublieme afsluiter Rouge, die ik deze week zag, maar dat zou ook moeilijk geweest zijn.

Juliette Binoche schittert als het in zichzelf gekeerde versteende verdriet van iemand die alles in haar leven verloren heeft. Zij kapt letterlijk met alles en besluit verder 'niks' meer te doen. Alleen lukt dat niet. Het leven gaat wel degelijk verder en zij staat voor een keuze: als 'vrouw van' en 'moeder van' figuurlijk mee sterven met man en kind, wegkwijnend in vergetelheid en onbetekenendheid of je eigen zelf weer oprapen en jezelf de rechten toekennen die je ook hebt buiten die dierbaren om.

Julie merkt al gauw dat je niet zomaar aan de kant gaan staan. Door niet betrokken te willen worden bij haar sekswerkend buurmeisje, wordt ze net wél betrokken. Ook het abrupte afbreken en ontkennen van wat opgebouwd was, het oeuvre dat ze samen met haar man gecreëerd had, maar ook het huis (kasteel, zeg maar) kan ze niet zomaar volhouden…

Mooie film over rouw, liefde en leven.

Beetje ontgoocheld toch. Nochtans niet echt verveeld. Net de Blanc bekeken en die is toch een stuk beter, met een écht verhaal.

Na een tragisch auto-ongeluk waarbij haar man en dochter omkomen, probeert Julie haar verleden volledig achter zich te laten. Ze verbreekt vrijwel alle sociale contacten en trekt zich terug in een anoniem appartement in Parijs, vastbesloten voortaan zonder emotionele bindingen te leven. Haar verlangen naar absolute vrijheid wordt echter voortdurend ondermijnd door herinneringen, onverwachte ontmoetingen en de muziek van haar overleden echtgenoot. Langzaam ontdekt ze dat het onmogelijk is zich volledig van het verleden en van andere mensen los te maken.

Met "Trois Couleurs: Bleu" levert Krzysztof Kieślowski een ingetogen en visueel verfijnd drama af over verlies, eenzaamheid en de zoektocht naar innerlijke vrijheid. Juliette Binoche vertolkt haar getormenteerde personage met indrukwekkende subtiliteit, terwijl de prachtige muziek van Zbigniew Preisner de melancholische sfeer versterkt. De symboliek en het bedachtzame verteltempo maken de film soms wat afstandelijk, maar de emotionele zeggingskracht blijft onmiskenbaar. Hoewel ik Bleu beslist een goede film vind, spreken de twee andere delen van de trilogie, Blanc en vooral Rouge, mij nog meer aan door hun rijkere uitwerking. Minstens 3/5.