La Femme de Gilles (2004)

Een mooi gefilmde film die schitterend bijna woordeloos is geacteerd, met aanstekelijke, leuke muziek. Maar het verhaal is nogal banaal, de symboliek simplistisch en het einde overbodig. Tja, zo'n film is niet goed dan he.

Belgische film 'La Femme de Gilles' krijgt Gouden Tulp.

Aan het slot van het 24ste Filmfestival van Istanboel zijn twee Gouden Tulpen voor de beste lange speelfilm uitgereikt aan La Femme de Gilles van de Belgische regisseur Frédéric Fonteyne en aan Café Lumière van de Taiwanees Hou Hsiao-hsien. De jury, voorgezeten door de Nieuw-Zeelandse cineaste Jane Campion, koos beide films als beste van de 13 prenten in competitie.

La Femme de Gilles, in België vorige herfst uitgebracht, vertelt over een driehoeksverhouding die zich afspeelt in een arbeidersmilieu in de jaren '30. Tijdens het twee weken durende festival, kreeg het publiek 160 films voorgeschoteld. (lan, belga)

Man heeft een verhouding met de zus van zijn vrouw. Op zich best een sappig onderwerp, maar in deze film is het vooral saai. Al zijn de beelden vaak wel mooi. Ook de sfeer van het Frankrijk van begin vorige eeuw is mooi gedaan. En het is mooi dat er door alle seizoenen van het jaar gefilmd is, wat het geloofwaardig maakt dat het verhaal enkele jaren duurt. Maar daarmee heb ik dan ook wel genoeg complimenten over de film geschreven.

Die Frédérique Fonteyne kan in de weinige films die hij maakt toch bogen op heel wat Frans talent. In "Une Liaison pornografique" waren het Nathalie Baye en Serge Lopez die sterk voor de dag kwamen terwijl het nu Emmanuelle Devos is die, in een film met beperkte dialogen, met haar expressieve gelaatsuitdrukkingen in feite het ganse verhaal vertelt.

Geslaagd, iets langdradig misschien, knap camerawerk en enkele mooie natuurbeelden.

Film begint met het mooie en zeer toepasselijk Frans chanson "Mon Homme" overuigend gezongen door Mistinguett.

Wat mij betreft een juweeltje. Prachtig van fotografie, van muziek, met subtiele overgangen van drama naar ontspanning en alles aflezend van dat immens mooie gezicht van Emmanuelle Devos, die deze film natuurlijk draagt en weer laat zien welk een groot actrice ze is.

Te weinig drama? Saai? Me dunkt. Heb een uur en drie kwartier ademloos zitten kijken naar wat ze doet, hoe ze reageeert op iedere nieuwe vernedering. Wat ze nog kan dragen. Hoe ze iedere keer weer nieuwe hoop put uit kleine veranderingen. Hoe ze voor iedereen het goede wil. Hoe ze maar door blijft zetten. Maar eten blijft koken, die kinderen blijft verzorgen, die was doet. Steeds maar haar wanhoop probeert te overwinnen. Wat zouden wij doen?

En die Gilles. Een onmens? Nee, hij lijdt al net zo zeer. Het einde zag ik niet eens aankomen. Misschien naïef. Maar zij zag dat einde zelf ook niet aankomen. Was meer bij toeval. Maar het was het enige logische wat haar te doen stond. Vandaar ook haar glimlach. Vond dat einde dus helemaal niet overbodig. Ze had gewacht. Zich weggecijferd. Dit was de ultieme consequentie.

De film speelt in Noord-Frankrijk, niet ver van de Belgische grens. De sfeer en gebruiken en gebruiksvoorwerpen van de jaren dertig zijn zeer nauwkeurig in beeld gebracht. Zelfs in de kleuren. De wisseling van de seizoenen, het prachtige landschap, het gefilterde licht in de keuken, alles is top. Nee, dit is geen film om vrolijk van te worden. Waar je dan weer wel vrolijk van wordt is dat er dit soort prachtige films gemaakt worden. Vind dat ik deze film met vier sterren nog tekort doe.