Vital (2004)

Behoorlijk intrigerend filmje over een wat lugubere manier van rouwverwerking. Mooi hoe de twee werelden worden verbeeld: de kale, bruin-grijze scenes aan de snijtafel afgewisseld met kleurrijke scenes in een paradijselijk oord met zijn dode vriendin- die scenes zijn misschien niet erg origineel weergegeven (strand, zee, zon, bos) maar ja, het moet natuurlijk wel paradijselijk blijven- ze waren in ieder geval erg fijn om naar te kijken.

Heb de film niet bepaald onder ideale omstandigheden kunnen zien, dus herziening zal er wel een keer van komen.

Ben ik de enige die moest denken aan de Twin Towers bij de shots van de schoorstenen?

Afijn, Vital is niet zozeer een experimentele als wel een experimenterende film. Bij vlagen gewaagd in z'n vormgeving, waarbij vooral de montage en de soundtrack indruk maken. Om het visueel nu echt heel mooi te noemen, dat niet, maar ik heb ook de indruk dat mijn versie misschien niet van optimale kleurkwaliteit was (vooral in de binnenscenes leek het me nogal flets). Het goeie is dat zich onderliggend een redelijk consistent narratief afspeelt wat het geheel bij elkaar houdt. Vind juist in die combinatie de kracht zitten van Vital. Toch maken beide onderdelen net te weinig indruk voor een hoge score. Hou het voorlopig op een dikke drie.

Het is ondertussen al 5 jaar geleden dat er hier nog iets is gepost. Dat zal wellicht veranderen nadat de film opnieuw opdook in de Top1000 lijst van 2023.

Niet zo geheel overtuigd van Vital. Ik vond het allemaal maar erg vaag en afstandelijk. Ik zat nergens ook echt in de film. Ik wist soms ook niet altijd in welk tijdsperspectief ik me bevond. Nu lees ik hier dat de film niet alleen bij mij inhoudelijk niet zo aansloeg. Dat de meerderheid hier de kwaliteiten eerder in het visuele of het auditieve zagen. Fascinerend was het wel die dissectie van het menselijk lichaam. En ook die tekeningen waren bijzonder mooi weergegeven.

Ook van de hoofdpersonages kon ik weinig hoogte krijgen, van Hiroshi in het bijzonder dan. Want behoudens apathisch en wezenloos voor zich uit staren, zat er niet in, getraumatiseerd of niet. Moeilijk.

Eén van de meer toegankelijke werkjes van de japanse regisseur Shin'ya Tsukamoto, al is ook deze film behoorlijk freaky en bizar. Dit keer is de plot echter wat meer lineair en is het iets makkelijker meeleven met de personages. Visueel behoorlijk trippy en dromerig, maar de emotionele lading van het verhaal houdt de boel nog net geloofwaardig en op de rails.