Joyeuses Pâques (1984)

Deze zo juist gekeken.

Belmondo als charmante cassanova, die zich steeds verder de moeilijkheden in lult en liegt alsof het gedrukt staat tegen zijn vrouw.

Erg grappige film, totaal niet series te nemen en volkomen idioot, maar erg leuk.

Belmondo is goed op dreef en krijgt goed support van Marceau en Laforet. Voeg daarbij een aantal spectaculaire autostunts en je hebt een zeer amusante comedy.

Een acht, ofwel vier sterren.

Joyeuses Pâques is een amusante actiekomedie met in de hoofdrol de Franse ster Jean-Paul Belmondo. Zoals de meeste van zijn Franse komedies wordt de actie hier op slapstick-achtige wijze in beeld gebracht. De film dient dan ook niet serieus genomen te worden en het is voornamelijk Belmondo’s charme die de film boven de gemiddelde actiekomedie weet uit te tillen. Het verhaal is bij vlagen erg grappig en alles wordt vakkundig in beeld gebracht.

Het mag opmerkelijk heten dat de film geen kritiek kreeg voor het feit dat de hier 50-jarige Belmondo een liefdesrelatie heeft met de destijds 17-jarige Marceau. Maar goed, het is tenslotte een film en daarin speelt Marceau een meerderjarige.

Vreemde film blijft dit toch. De klucht an sich is leuk en beslaat zo'n 85% van de speelduur, vooral het solide spel van Marceau en Laforêt tilt dit plichtmatige verhaal naar een hoger niveau.

Maar Bébel moest op 51-jarige leeftijd blijkbaar nog steeds zijn reputatie als onverschrokken actieheld in elke film bewijzen. De film begint en eindigt dan ook met totaal ongepaste spektakelstukken (elk met verplichte close-ups om te bewijzen dat Belmondo de stunts écht zelf doet), die niet alleen niks aan het verhaal toevoegen maar tevens uitermate debiel zijn gemonteerd - incluis infantiele geluidseffecten en rewinds.

Ik kan me niet voorstellen dat een regisseur als Lautner hier achter stond, zou Bébel dat gewoon contractueel hebben afgedwongen?

2,5*

Blijkbaar was ‘Joyeuses Pâques’ het laatste grote kassucces van Belmondo. Niets leuker dan zo’n film waar een vergane glorie nog eens stevig op de gaspedaal mag staan! Joyeuses Pâques (wat een titel ook! Al had ik het nog beter met een uitroepteken gevonden) heeft immers de magie van een late Sordi, Lewis of Gabin, je weet wel, zo één van die films waar het hen geen moer meer kon schelen en waar ze met een zichtbare minachting voor het medium onbehouwen door het frame walsen – een frame waarin ze krachtens contractuele verplichting weliswaar elke nanoseconde aanwezig moeten zijn. Een plot? Een intrige? Zelfs een betekenisvol intermezzo? Ho maar! In plaats daarvan zal Bebel wel enkele salto’s doen en incoherent staan wauwelen, j’aime les filles, les filles des magazines. Wat ook amusant is aan dit soort fin-de-carrière miskleunen is hoe de held in kwestie vaak al lang een wandelend anachronisme is, maar toch naarstig de heersende modetrends probeert te belichamen. Gevolg in deze Joyeuses Pâques is een ongemakkelijke lofzang op het Mitterand tijdperk, les années fric et frime, waar Belmondo op eletrcopop beatjes zijn acrobatieën mag demonstreren, opgeleukt met Tex Avery effectjes – waarschijnlijk state of the art in 1984, nu ziet het er houteriger uit dan een gemiddelde Ritz Brothers sketch. Ze noemen het overigens niet voor niets les années fric, want het personage van Belmondo is blijkbaar heel erg rijk. Waarom weten we niet goed, maar rijk is ie zeker! Hij slijt zijn dagen in Nice, bezit zonder het te beseffen enkele tableaus van de impressionistische meesters, raast rond in sportwagens en belooft jongedames oesters, kreeft, champagne, la totale, quoi.

“Thuis hadden we het niet breed, jij bent het eerste cadeau dat ik van de paasklokken kreeg” horen we hem tegen zijn love interest, de toen 17-jarige Sophie Marceau, verkondigen. Ja, natuurlijk, want naast oppervlakkige weelde betekenden de jaren ’80 in Frankrijk natuurlijk ook: de genese van de urban-lolita! Charlotte Gainsbourg, Vanessa Paradis, Sandrine Bonnaire, wat lieten ze destijds de hoofden op til staan van mannen die hun vader hadden kunnen zijn (en in het geval van Gainsbourg, haar vader ook gewoon was). Erg leuke draai aan deze conventie dat Marceau moet veinzen de dochter van Belmondo te zijn, wat laatstgenoemde in een daad van matzneviaanse canaillerie aan zijn echtgenote verkondigt en tot enkele hilarische taferelen leidt, zoals het moment waar Belmondo en vrouwlief het puberende lichaampje van Marceau keuren: “ze heeft jouw ronde schouders!”

Enkele goede toespelingen ten spijt, is de humor van deze film over het algemeen ontzettend primitief en je begrijpt plots waarom de gemiddelde Fransman het kleuterniveau qua humor nooit overstijgt en niet de minste voeling heeft met superieure Angelsaksische gevatheid. Bovendien miskent Belmondo de belangrijkste stelregel van een komiek: eigenlijk is hij veel te ijdel om zichzelf écht belachelijk te maken, zoals het een slapstickheld betaamt. Elke blik, elke geste lijkt toch eerder een soort charmeoffensief dan een komisch optreden. En toch, ergens heeft het iets aandoenlijk, het nietsontziend spervuur van ‘zatte nonkel’ mopjes dat Belmondo op je loslaat. Dat het einde, waar men redelijkerwijze een ontknoping tussen Belmondo en zijn geldschieter zou verwachten, ontaardt in een stompzinnige knokpartij, is de kers op de taart. Moest ik leven in een wereld waar Joyeuses Pâques de norm uitmaakt, zou ik dit onding verfoeien. Maar de ‘politiek’ van deze film is inmiddels al zo ver verwijderd van een heersende mores, dat het kijken van deze Joyeuses Pâques eigenlijk als een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid aanvoelde. Dat er maatschappelijke veranderingen op til waren, blijkt ook uit het laaste shot, waar we Bebel “salooooopes! saloooopes!” horen schreeuwen en zijn oerkreet in een freeze frame vereeuwigd wordt.

Heerlijke film is dit toch. JPB mag lekker beesten en stunten en de bloedjonge en bloedmooie Sophie Marceau mag haar jonge borstjes aan ons laten zien. Nou, dat willen we natuurlijk wel. Die spiegelscène zal ze in een latere film nog eens herhalen, maar dan wat explieter, al weet ik even niet meer welke dat was. Zo'n slapstick/comedy/klucht als deze moet je natuurlijk niet al te serieus nemen. Ik vind dat yeyo er wel erg zwaar aan tilt. Het was goed voor een lach en een uurtje vermaak in die deprimerende jaren tachtig. Maar prima gemaakt en vlot gemonteerd.

Met de ogen van nu zie je dat Belmondo ouder is geworden en de 'jeune premier' wel voorbij is. Hij verbloemt dat meesterlijk door ons letterlijk suf te lullen. Daar waren de Fransen in hun films toch altijd al goed in, maar naar mijn smaak iets te veel. Marceau krijgt (en hoeft) verder niet veel te doen, Marie Laforêt levert bekwaam tegenspel. Ik heb genoten.