Berlin Syndrome (2017)

Niet super intens drama dit .

Wel prima geacteerd , maar er gebeurd net te weinig om het echt heel boeiend te maken.

En of een speelduur van twee uur nu tot zijn recht komt valt wat voor te zeggen.

Wel een voldoende.3*.

Redelijk spannend verhaal met veel mooie beelden en goed acteerwerk. Ik heb me niet verveeld tijdens het kijken en vond de lange speelduur daardoor niet storend. Prima film om eens gezien te hebben! 3,5*

Meer van verwacht.

Zoals vele hier al zeggen is de speelduur te lang en daardoor niet altijd boeiend om naar te kijken.

Na de film gezien te hebben is het niets meer dan een standaard thriller. Het acteerwerk is goed en, mooie sfeer maar het had allemaal een heel stuk spannender gemogen. De eerste 45 min is niet verkeerd en de opbouw is goed maar daarna zakt de film wat in en krabbelt het maar langzaam voort zonder dat er veel gebeurd. Hier is eigenlijk alles wel mee gezegd.

Leuk vermaak maar het had veel spannender gemogen en de speelduur een stuk korter.

2,5*

Boeiende film met een heel mooie sfeer gedragen door de passende score. Als kijker ga je voortdurend naar oplossingen zoeken.

Subtiel opgebouwd, langzaam escalerend drama dat uiteindelijk resulteert in een beklemmende thriller. Het geloofwaardige akteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de sobere visuele aanpak zorgen grotendeels voor een overtuigend geheel, al duurt de film wel iets te lang en laat regisseuse Cate Shortland naar het einde toe wel wat steekjes vallen. Niettemin een intense kijkervaring.

Het duurt even alvorens de film echt op gang komt, maar dat euvel wordt afdoende gecompenseerd in het vervolg, hoewel het middengedeelte best wat meer verrassende, c.q. nieuwe ontwikkelingen had mogen kennen. Desondanks een spannende thriller, die mij af en toe onwillekeurig deed denken aan La Cara Oculta (2011), al is dat goed beschouwd een heel andere film.

Ik had eigenlijk toch iets anders verwacht op vlak van verhaal en horror. Valt serieus tegen. Heel lang uitgesponnen met weinig spannende momenten. Verhaal biedt te weinig om de kijker zijn aandacht te houden. Gelukkig een goed acterende Palmer die het oog ook wat gunt. 4/10

Ik vond The Berlin Syndrome vooral goed geacteerd en realistisch gebracht. Er gebeurt misschien niet zoveel maar ik heb me allesinds nergens verveeld. Plotwendingen zijn goed. Stoorde me eigenlijk niet direct ergens aan iets. Die kerel zou je het ook niet direct van verwachten. Teresa Palmer gunt het oog inderdaad iets maar ze mag er zeker wezen. Goed einde ook. Zodoende ik eigenlijk niets slecht kan zeggen over deze film en het voor grotendeels single location movie is, goed gedaan.

Redelijk. Een film met eenzelfde thema als 3096 Days, Girl in the Basement en Room. Het is allemaal voorspelbaar natuurlijk zal ze ontsnappen, maar degelijk. Beelden zijn aardig, acteerwerk is in orde, qua plot gebeuren er geen gekke dingen. Goed om de avond mee door te komen dus, maar niet meer dan dat. 2,5*.

Flauwtjes.

Berlin Syndrome is toch wel de film die hoopt je ongemakkelijk te maken door alle zaken zo realistisch mogelijk neer te zetten. Het lukt regisseuse Cate Shortland echter nauwelijks. Als een thriller voornamelijk de interesse kan halen uit het feit dat de Duitse achtergrond er soms wel mooi uitziet gaat het ergens verkeerd.

Niettemin kan ik best begrijpen dat sommige kijkers dit als een spannende film kunnen ervaren. Ikzelf vond de relatie tussen Palmer en Riemelt te storend om deze spanning zelf te kunnen ervaren. Riemelt doet het trouwens wel aardig, maar de ietwat theatrale acteerprestatie van Palmer zorgt ervoor dat de relatie nooit als iets "echts" gaat aanvoelen. Dat valt Palmer niet exclusief te verwijten, het script dat Clare namelijk meekrijgt werkt niet echt mee. Het personage wordt gevolgd in een kleine ruimte, maar als de ontwikkeling van datzelfde personage echter als oersaai wordt ervaren is Berlin Syndrome al snel een lange zit.

Links en rechts aardige momenten. Heel soms vond ik de film leuk om te benaderen puur vanuit een psychologisch perspectief, maar dat wordt bemoeilijkt door het weinige inlevingsvermogen dat ik voor Palmers personage kon tonen. De trage, kale regie helpt daarbij ook niet echt mee. De droevige toon is te rechtvaardigen, maar dat houdt op als je er als regisseuse verder niet echt iets mee doet behalve het allemaal verdrietig te laten aanvoelen. Ik zal niet zeggen dat de film een teleurstelling is, een positieve verrassing alleen evenmin.