Models (1999)

Ulrich Seidel maakt films met een hoog documentair karakter. Althans, naar de vorm. In werkelijkheid zijn het vaak heel navrante vertellingen die behoorlijk kunnen schuren. Er zijn altijd wel een paar momenten waarop je je knap ongemakkelijk voelt en de neiging hebt om de film voor gezien te houden.

Dat geldt ook voor Models. We volgen vier meisjes in hun dagelijks leven. Hoe ze zich optutten, aankleden, castingbureau’s aflopen, naar filmopnamen gaan, hun werk doen, of naar werk zoeken. Ze moeten zien te dealen met fotografen en ook nog iets van een persoonlijk en sociaal leven overeind zien te houden. Zo volg je hun gesprekken, waarin ze elkaar steunen, goede raad geven, maar elkaar ook genadeloos onderuit halen. Dan zijn er nog de party’s die ze aflopen, de coke die ze scoren, de vriendjes die hun eisen stellen.

Af en toe zitten ze volkomen aan de grond. Uitgekotst door alles en iedereen. En moeten ze maar weer opkrabbelen. Alle vier zijn ze op zoek naar het grote geluk. Naar die ene geweldige kans. Naar echte liefde. Naar de prins op het witte paard. Of miisschien toch maar een kind. Er moet toch iets zijn dat je gelukkig maakt. Zoals gezegd, het schuurt voortdurend bij Ulrich Seidel. Met als resultaat een prachtige film.

Eerste Seidl.

Stond eigenlijk al heel lang op m'n radar, maar 't is zo'n regisseur waar het er eigenlijk nooit van gekomen is. Daarom ook dat ik begin met een minder bekende film. Die wekte in ieder geval wel genoeg interesse op om er alsnog wat meer van te gaan kijken.

Enige probleem met deze film is wel dat het erg voorspelbaar is. We volgen een aantal Duitse half-bekende modellen die het willen maken in het wereldje. Drugs, feestjes, een belabberd zelfbeeld en gebrek aan zelfrespect, de bekende themas kan je vooraf zelf al invullen.

Seidl brengt het gelukkig wel interessant genoeg in beeld. Visueel wel best kaal, ook op de feestjes bijvoorbeeld, maar het acteerwerk is goed, het visuele geeft de film een zekere grimmigheid mee en af en toe zitten er best ook rake scenes in. Maar wat de film toch vooral redt is dat het niet allemaal kommer en kwel is. Er zit ook wel een zekere luchtigheid in, die het allemaal een stuk makkelijker kijkbaar maakt.

Niet zo heel bijzonder, wel solide.

3.0*

Im Keller (2014) is ook van Seidl . Denk dat je Paradies: Liebe ook wel kan waarderen.

Inkijk van een aantal modellen op die typische documentaire achtige wijze van Seidl. Een blik achter de schermen, ronkend en minder ronkend. Rooskleurig is het allerminst. De schijn naar de buitenwereld is het codewoord. Het is een verdorven wereld van haaien waarin ze een marionet zijn of slachtoffer van zichzelf om toch maar te kunnen meedraaien in het wereldje.

Beetje gelijklopend qua opzet van zijn andere films waarbij hij een venster tracht te creëren hoe de wereld in elkaar zit. Steeds met een ontnuchterende wrange ondertoon. Maar het is niets van waar je stijl achterover valt, hoewel zijn aanpak nogal karikaturaal lijkt.