Nightfall (1957)

8 juli a.s. DVD release.

Thriller die op knappe wijze de spanning stelselmatig opvoert maar helaas in het slot niet hetzelfde niveau haalt (simpel, voorspelbaar en zelfs wat onduidelijk).

Aldo Ray vind ik niet zo best acteren.

Die vrouw bij die modeshow kon niet missen dat dat een Nederlandse was, te horen aan haar Steenkolenengels accent. Heb 't even nagezocht en mijn vermoeden werd bevestigd, het betrof ene Maya Van Horn ^^

Zie: Nightfall (1957) -- (Movie Clip) Runway - tcm.com

*sings*: The tougher they are the more fun they are, tralala!!

Awesome! Waarom de algemene consensus is dat Out of The Past – meer een fatalistisch liefdesdrama dan een kille noir – het noir-meesterwerk is van Tourneur is me een raadsel. Ik zeg vol overtuiging dat het dit Nightfall zou moeten zijn. Al moet je wel tegen een stevige portie sadisme, zwarte komedie en vooral betrekkelijk simplistische onzin kunnen...Maar juist dat onzinnige pulp crime toontje spreekt me zo aan. Ik heb verschillende boeken in het genre gelezen en juist het gebrek aan logica, zwartkomisch dialoog, over-the-top geweld, onsubtiel seksisme en een plot dat even snel op een servet lijkt gekladderd zijn hetgeen dat zo vermaakt Deze film heeft dat gelukkig allemaal, in meerdere en soms mindere mate. Het belangrijkste, deze film neemt het allemaal niet te serieus.

Dat Tourneur ze visueel en qua algehele sfeerzeting op een rijtje had wist ik al: Out Of The Past zag er goed uit, maar vooral I walked With A Zombie viel me hierin positief op. Hij opent de film met een haast Bond-achtige openingstune en zet ons midden op straat tussen prachtige straatlantaarns en vooral veel neon. Prachtig! Toch speelt de film zich grotendeels niet af in donkere, neonverlichte steegjes, maar kiest het een veel excentriekere lokatie: een besneeuwd berglandschap, waar uiteindelijk meer dreiging vanuit gaat dan die donkere steegjes.

Niet alleen de lokatie en daarbij behorende sfeer zijn bijzonder, ook het acteerwerk is op zijn minst apart te noemen. Aldo Ray komt eigenlijk helemaal niet over als iemand die goed past in een noir: bot, houterig, versleten stembanden en geen echte klasse. Dat Anne Bancroft (mooie, naturelogende vrouw zonder veel hollywood divatrekjes of poespas) hem als love interest ziet is op zijn minst vreemd, maar eigenlijk doet ze dat ook niet: ze had gewoon geld nodig om haar drankrekening te betalen. Voeg daar een duo boeven aan toe die liever bezig zijn met sadistische liedjes zingen en onnozele spelletjes in plaats van rechtdoorzee handelen en het rariteitenkabinet is wel compleet, ofja bijna toch...maar dat moet je zelf maar bekijken.

Met 78 minuten heeft deze film geen tijd voor rust, maar toch voelen bepaalde scenes ingetogen aan. Een aantal gevechten zijn zelfs hilarisch traag. Het voegt allemaal toe aan die bizarre funfactor. Qua beoordeling is het even lastig. Aangezien noir als film voor mij een betrekkelijk nieuw genre is ben ik voorzichtig aan het uitzoeken welke films/regisseurs mij aanspreken in het genre. De beoordelingen zijn passend net zo voorzichtig, maar deze behoort zeker tot mijn favorieten. Oh en ik moet toch echt eens David Goodis boeken gaan lezen, waarvan dit een verfilming was.

Wat een leuke verrassende film-noir om mee te pakken, door zijn korte speelduur ook nog eens erg makkelijk kijkvoer!

The bad guys zijn overtuigend en 2 van de betere die ik in dit genre tot nu toe heb gezien.

Het verhaaltje is hier en daar wat simpeltjes uitgewerkt maar de uitvoering ervan is zeer vermakelijk.

Op dit moment twijfel ik sterk tussen 3,5 en 4. De film is meer dan de moeite waard en zeker een aanrader maar omdat het verhaaltje nog wel eens wat steekjes liet vallen en het in mijn opinie misschien nog net iets beter had kunnen zijn blijf ik even op die 3,5. Een film die ik over een jaartje maar eens opnieuw moet beoordelen.

net gezien op DVD (van het franse kwaliteitslabel wildside) en het eerste dat me opviel, is de verschijning en acteerprestatie van Anne Bancroft. Lang voor The graduate had ze in de jaren '50 verschillende klassieke rollen. Hier is ze geen femme fatale (nochtans wordt deze film als een noir gezien) maar een vrouw in nood die avontuur verkiest dan op een catwalk te pronken. Regisseur Jacques Tourneur kiest deels ongewone locaties zoals de sneeuwlandschappen in Wyoming maar die helpen het desolate en eenzaamheid (van de personages) te benadrukken. De film vertelt in flashbacks waarom Vanning (Aldo Ray) wordt achtervolgd. Tourneur creëert een mysterie dat jammer genoeg geen bevredigende ontknoping kent, het einde wordt een beetje te haastig afgehaspeld alsof er iemand op de set riep : stop maar, tijd is op. Tourneur is nochtans de man achter meesterwerken zoals Cat People en The leopard man en Berlin express (3 x een must als je houdt van visueel stilistische black and white films) maar Nightfall heeft toch minder creatieve en filmische klasse momenten dan die opgesomde films. Er hangt ook veel meer optimisme in de lucht dan bij een gebruikelijke noir. De romance is meer puur en heeft een happy end, het hoofdpersonage is onschuldig (hij heeft zelfs zijn zak geld laten liggen !) en verdient een gelukkige toekomst. Ook het begin met de titelsong (een soort Sinatra song) link je niet onmiddellijk met doem en noodlot zoals bij de film noirs. Tourneur creëert een paradox door als uitgangspunt een noir te nemen maar al vlug de weg inslaat van een love story/avontuur. De personages zijn trouwens geen superhelden maar gewone jongens (en meisjes) die tegenslag kennen in het leven. De verzekeringsinspecteur is zelfs een doodgewone man die zijn lunchpakket meekrijgt van zijn liefdevolle trouwe vrouw. Al bij al middelmatige film van een talentvolle cineast.

Dit is nou echt zo'n schitterende film noir die wat mij betreft wat langer had mogen duren. Het kijkgenot was helaas te snel voorbij.

Een juweel van een blu-ray met zeer geslaagde transfer van de film is verschenen bij Arrow Academy. Voor de liefhebbers beslist de moeite waard.

Aardige film waarin een onschuldige man niet alleen achterna gezeten wordt door de autoriteiten. Het verloop laat zich niet gemakkelijk voorspellen, en hierdoor blijft de film onderhoudend. Echter valt de afwikkeling toch een beetje tegen (vergeleken met de rest van de film). Een paar spannende momenten, maar 3.5 sterren zou net te veel zijn.

Geen noir-klassieker, maar wel prima degelijk noir-niveau. Aldo Ray krijgt zowel een federal agent als bankovervallers achter zich aan, die ervan overtuigd zijn dat hij er met een hoop poet vandoor is, helaas Aldo heeft het geld niet. Vooral de bankovervallers John en Red zijn hier het hoogtepunt als kibbelend stelletje outlaws. Onze hoofdrolspeler laat het allemaal een beetje gelaten over zich heen komen. De scenes in de sneeuw in Wyoming in combinatie met het gangsterduo en de held die overal tegen zijn wil in betrokken raakt, doen enigszins denken aan een soort fifties-versie van Fargo.

3 sterren zou mischien beter op zijn plaats zijn maar vanwege de locaties , het best wel onderhoudende verhaal en de prima spelende bad guys geef ik er een half sterretje bij .
Het ongeloofwaardige plotgedeelte bij de jaknikkers vergeef ik de film , daar had hij de 2 overvallers al voorgoed kunnen uitschakelen natuurlijk
De 2 recensies hierboven kan ik me verder prima in vinden , daar hoef ik weinig aan toe te voegen .

Ik vond Nightfall erg goed, beter dan de meeste commentaren bij de film hier. In veel opzichten past het prima in de noirtraditie. Maar er zijn ook extra's. Om te beginnen heeft deze film Anne Bancroft. Vaak wordt zij gekoppeld aan haar bekendste rol (Mrs Robinson in The Graduate (die moet ik ook herzien)), maar ze heeft meer moois gedaan en geeft hier diepte aan een rol die een mindere actrice niet had gegeven.

Ray speelt een prima versie van de typiche noirfiguur van de keurige man die tegen wil en dank in minder keurige zaken verzeild raakt. Veel andere noirkarakters (hard boiled detectives, femme fatales, mensen grijze moraal) heb je hier juist weer niet. Mooie locaties (zeker voor een lowbudgetfilm als deze) met zowel neonverlicht LA als de middle of nowhere. Bad guys die een mooi conflict hebben onder elkaar. Mooi in evenwicht, het is pulpy en beetje gevoelig, met een oprechte romance.

Toegegeven: Het einde van de film is ondanks de toffe sneeuwschuiverscene iets minder dan het begin. Maar dit was een fijne film.

Tourneur stelt nooit teleur.

Ray is een uiterst sympathieke gast, en het was zeer fijn om eens een jonge(re) 'Mrs. Robinson' te mogen aanschouwen.

Vandaag weer eens een "oudje" van de stapel gepakt. Eerlijkheid gebied mij er wel bij te vertellen dat ik van tevoren al een selectie van deze stapel gemaakt heb. Je krijgt een meter dvd's mee voor enkele euro's tegenwoordig en daar zit van alles tussen, vandaar.

Ondanks de titel zelf kiest regisseur Jacques Tourneur, die met recht kan beweren het toonbeeld te hebben gemaakt van dit geliefde en invloedrijke filmgenre, Out of the Past (1947), grotendeels de veilige vertrouwdheid van de door regen geteisterde nachtelijke straten van Los Angeles inruilt voor de dodelijkheid van de verblindend witte sneeuwlandschappen van Wyoming.

De bewerking door scenarioschrijver Stirling Silliphant van de roman van de bekende misdaadauteur David Goodis wordt goed gedragen door een cast van tweede rang: Aldo Ray speelt een kunstenaar die op de vlucht is voor zowel de politie (die denkt dat hij zijn oudere beste vriend heeft vermoord vanwege diens jonge vrouw) als misdadigers (die denken dat hij er met hun buit van 350.000 dollar uit een recente bankoverval vandoor is gegaan); Anne Bancroft speelt het fotomodel waarmee hij op de vlucht slaat na de gebruikelijke "moeilijke start“ (ze bezorgt hem bijna in de handen van de schurken omdat ze dacht dat het politieagenten waren!); de hobbelige en geleidelijk explosieve relatie tussen de meedogenloze maar nuchtere overvaller Brian Keith en zijn schietgrage partner Rudy Bond wordt gekruid met diverse geestige sneertjes naar elkaar en hun prooi; ten slotte verlaat de sympathieke verzekeringsinspecteur James Gregory voortdurend zijn begripvolle vrouw Jocelyn Brando voor zijn zoektocht naar het spoor van het verdwenen geld (hoewel hij, omdat hij hem vanaf het begin onschuldig acht, meer van plan is Ray te beschermen dan hem te arresteren).

Hij wordt gekenmerkt door vier opvallende scènes: het auto-ongeluk/moordincident in de sneeuw dat de hele verhaallijn in gang zet; een scène waarin Ray bij een boortoren met ernstig lichamelijk letsel wordt bedreigd, totdat hij er uiteindelijk in slaagt aan de greep van zijn kwelgeesten te ontsnappen; een modeshow waarin een van kostuum wisselende Anne Bancroft de nietsvermoedende, bewonderende Ray waarschuwt voor de aanwezigheid van de schurken op dezelfde locatie door met hem weg te rennen in de nieuwste creatie die ze tentoonstelt!; en ten slotte de climax in de sneeuw, waarin beide misdadigers hun verdiende loon krijgen, met een verrassend gruwelijke vergelding voor Bond door toedoen van een op hol geslagen sneeuwploeg!

Voor deze gouwe ouwe een ruime voldoende, 7.