Herbstmilch (1989)

Wel aardig, maar niks bijzonders. Het verhaal ontstijgt het niveau streekromannetje niet en ook de uitwerking heeft weinig smaak. Daarnaast ook niks om me aan te ergeren, dat ook weer niet.

2,5*

Aardig filmpje, maar nogal cliché-matig verteld. Er wordt niet echt een verhaal verteld, maar het gaat allemaal van scene naar scene, zonder dat er een goede opbouw inzit. Vooral de scenes uit het verleden van Anna vind ik nogal knullig in de film gemonteerd. Het acteerswerk is ook niet zodanig, dat je van je stoel rolt. Ik vind dat Dana Vávrová haar rol, die echt heel zwaar is, niet goed aankan.

Maar goed. 3* Onvoldoende voor de muziek want ik vind die Koekoekswals afgrijselijk.

Helaas, wist me niet te boeien.

Ik zat me eigenlijk voortdurend te vervelen. Veilig NCRV drama. Het verhaal mist focus.

Drama over 'gewone' mensen kan heel boeiend zijn, maar hier wist het me nergens te verrassen.

MM trivia: hoofdrolspeelster Dana Vávrová is de vrouw van regisseur Joseph Vilsmaier. Toen ze trouwden in 1986 was zij 19, hij 47.....

Aantal mooie beelden, maar ze zijn over het geheel genomen nogal overgeromantiseerd.

Sympathieke film met prima vertolkingen. Weer eens een andere kijk op WOII. Geen soldaten, maar achterblijvers in Oosterijk.

Weinig waardering hier voor deze relatief onbekende film van de deze maand overleden Joseph Vilsmaier, die een aantal indrukwekkende films gemaakt heeft over de opkomst van het nazisme in Duitsland en de verschrikkingen van het Hitler-regime. In veel van zijn films speelt zijn jonge vrouw, de Tsjechische actrice Dana Vávrová, een hoofdrol. Zoals ook in deze film. Ze speelt het eenvoudige Duitse meisje met haar twee vlechten; met precies die mengeling van onderdanigheid, speelsheid, humor en assertiviteit, die verliefd wordt op de belezen Albert. Dana Vávrová is een plaatje. Ze is helaas in 2009 te vroeg gestorven aan kanker.

Heb toch wel geboeid naar deze film zitten kijken, hoewel het zeker niet de beste film is van deze toch wel wat ondergewaardeerde filmmaker, die nooit van de oorlog als thema is losgekomen. In deze film nu eens niet het leven in de grote stad, maar het platteland, een fraai inkijkje in de boerenstand, waar hard gewerkt moet worden. Dat geldt voor ook voor Anna, op de huid gezeten door een vreselijke schoonmoeder.

Toch gebeurt er niet zo heel veel in deze film, misschien te weinig. Het begin is zeker bijzonder: een bijeenkomst van de nazi's, de SA, op tekst van het Horst Wessellied en geen Duitser die niet enthousiast zijn arm omhoog steekt. Een prachtig staaltje van enscenering. Daarentegen is de terugblik op de dood van Anna's moeder in het kraambed op een onlogische manier in de film verwerkt. Ook de muziek was niet mijn smaak, beetje zeurderig. Een overgeromantiseerd NCRV-drama? Wel een aardig gevonden kwalificatie. Maar het is toch wel wat meer dan dat.