Let's Kill Uncle (1966)

Nogal een rare thriller-horror. Het komt een beetje over als een familiefilm met veel zwarte humor. Hoewel de pogingen van de oom om de kinderen om te brengen en vice versa wel degelijk gemeend zijn blijf ik steeds het gevoel hebben dat het maar om te lachen of te spelen is. Het wordt nooit echt grimmig genoeg om een echt horror of onbehaaglijk gevoel te creëren al zijn de verschillende moordpogingen wel ingenieus te noemen. En het spel is in wezen wel een ziek concept. Wat de film toch wel flink de das omdoet is het zwakke einde alsof regisseur William Castle niet meer wist wat te doen. Dat heb ik hem bij andere films veel beter zien doen.

Het begint in deze, voor William Castle atypisch gimmick-vrije, jeugdthriller, allemaal met de regisseur zelf die een dodelijk auto-ongeluk veroorzaakt. Waarna je vervolgens wordt voorgesteld aan de (irritante) zoon van de overledene en een meisje op een boot. Na een half uur, maken we dan eindelijk kennis met het belangrijkste plot-gedeelte: de oom wil de jongen, als zijnde een spel, vermoorden terwijl hij en zijn vriendinnetje besluiten om de oom dan maar eerst te doden. Dit uitgangspunt is zeer solide maar de uitwerking laat hier en daar te wensen over. Op zijn best heeft de film een ​​vleugje cartoonachtige zwarte humor. Er zijn ook losse eindjes, bijv. Tante Justine's toewijding aan haar overleden vriendje en een ogenschijnlijk welwillend ondersteunend personage dat zijn eigen dood vervalst. En ook al vond ik het einde, waarin men het probeert af te schrijven als een levensles voor de kinderen, wel grappig en Castle-waardig, sluit het niet echt aan bij de rest van de film. Uiteindelijk is Let's Kill Uncle een kinderfilm die net als de meeste van dit soort films van midden jaren zestig, meer luchtig en avontuurlijk is dan dat je echte horror kan verwachten.

In de herziening blijft hij nog steeds leuk nu dat ik weet dat het meer een kinderfilm is met thrillerelementen. Ik blijf het einde echter zien als een gemiste kans.