Mùa len Trâu (2004)

Aanstekelijke film over opgroeien in de keiharde realiteit van het bedreigde bestaan. Een van mijn hoogst genoteerde films op het filmfestival van Rotterdam van 2005. Waarom? Humor, drama, liefde, actie en spanning komen samen in dit vermakelijke dus onderhoudende verhaal. Vier sterren want een erg mooie film.

Interessante, onconventioneel vertelde film met geweldig mooie beelden van water, regen, rivieren, overstromingen, opnieuw water, weer regen en nog veel meer overstromingen. Opvallend zijn de vele grote sprongen die het verhaal maakt en het niet altijd even duidelijk maken, ik ben er nog niet over uit of dit nu een kwaliteit is of juist niet, maar het maakt de film wel wat bizar om te bekijken. In Belgie trouwens uitgebracht door Jekino, ik vraag me wat af welke kinderen ze hiermee willen bereiken . Maar ik vond het zeker een goede film, het hele verhaal is haast absurd, op het apocalyptische af, en tegelijk toch de jaarlijks terugkerende realiteit voor de mensen ginder.

Ik ervaarde het niet als kwaliteit, dit van de hak op de tak springen. Als het een bewuste keuze geweest was dan zou ik graag willen weten waarom.

Buiten dit minpunt een prettige film om te kijken, het drama is goed verzorgt evenals de muziek en het visuele aspect. Verder niet meer dan een vrij typisch arthouse filmpje. 3/3,5*

Voor mij werkte de onduidelijke sprongen in de tijd uiterst verwarrend (het werd zo teveel een puzzel); zij deden eerder afbreuk aan deze trage, mystieke film over de cyclus van het leven en een vader-zoon relatie, spelend eind jaren dertig. De opnames van de gevaarlijke wateren en de ondergelopen landerijen van de Mekong Delta waren oogverblindend mooi. Met de ongelooflijk hoeveelheden regen was de muziek overeenkomstig stemmig.