Celia (1989)

Intrigerende film over een meisje, wiens konijn is afgepakt, wel erg ver gaat om wraak te nemen. Het begin van de film met de "droommonsters" is erg goed gedaan, maar dan zakt de film weg in een al te gewoon jeugddrama. Het open einde is dan weer wel leuk.

Deze film is uiteindelijk meer een drama met een weinig aantal horrorelementen. Dat neemt niet weg dat ik het wel degelijk een zeer goede film vind. Het karakter van Celia is ontzettend boeiend. Ze is eentje die niet met zich laat sollen, daarbij gaat ze wel eens over de schreef. Aan de andere kant heeft ze een groot gevoel voor rechtvaardigheid en toont ze ook een heel warme kant naar degene die haar dierbaar zijn. Tenslotte zijn er haar angsten die op inventieve wijze worden weergegeven door de droommonsters. Ik durf hem op hetzelfde niveau als Paperhouse plaatsen.

Lord Flashheart volgens mij is deze film wel iets voor jou. Ik vond deze zelfs iets beter dan Paperhouse.

Met dank aan alexspyforever gezien.

Celia is een redelijk interessante profielschets van een nogal getroebleerd 9-jarig meisje. Wie hier een echte horror verwacht zit mis; dit is onvervalst drama. Celia heeft een niet eens zo ongelukkige jeugd, maar kan slecht omgaan met het verwerken van verlies. Nadat ze eerst haar oma, daarna haar vrienden en tenslotte haar konijn kwijtraakt, slaan de stoppen door.

Grootste manco van de film: erg overtuigend is haar afdaling in waanzin/wraakzucht niet. Dan prefereer ik bv. het soortgelijke (en waargebeurde) Heavenly Creatures, wat veel indringender laat zien waar losgeslagen kinderfantasieën toe kunnen leiden. Grootste pluspunt van Celia is echter de prettige, zonnige sfeer, door het rustige (niet experimentele) camerawerk. Hier en daar zijn er wat kleine (horror)effecten, maar het leidt verder niet af en staat in dienst van het verhaal.

Daarom een kleine voorkeur voor deze film. 3,5*

Goede review. Misschien niet helemaal wat je had verwacht, maar aan je review te zien heb je er toch van genoten

Aussie trip flick zoals heavenly creatures en die picnic at hanging rock film over kids die in hun eigen rare fantasy wereldje leven vol malle rituelen en wezens, met de beklemmende en verstikkende jaren 50 als decor: anti commi sentimenten en debiele regeringsleiders die zich storten op hun war on rabbits. En dat leidt tot weerstand bij kleine Celia. Want zij heeft het grootste konijn dat ik ooit heb gezien. Werkelijk het monster in deze film.

Tijdens de film: het kan zijn dat je je op den duur afvraagt waar je in hemelsnaam naar kijkt. De film gaat werkelijk nergens naar toe. En je weet ook niet waar het verhaal vandaan komt. Scenes die willekeurig lijken..... So weird mate!!!

Niet erg origineel, want er zitten nogal wat echo's van andere coming of age-films en boeken in deze film. Maar toch bij vlagen erg goed gedaan. Het rustige camerawerk, de vrij subtiele schets van de onderlinge relaties (met name die tussen Celia en haar ouders en bijvoorbeeld tussen de moeder en buurvrouw) en de integratie van de (zeer beperkte) horrorelementen zijn sterk. Gaat een ietsje te lang door en was sterker geweest zonder de laatste twee suggestieve scenes.

Is destijds in de VS en de UK gepromoot als evil-kid-horrorfilm, in de VS zelfs onder de naam Celia: Child of Rage. Volslagen belachelijk.

Pffft, wat saai en braaf was dit dan? Het klopt inderdaad wat andere hier beweren dat dit geen horror-film is! Deze film is meer alsof je naar McLeod's Daughters of The Flying Doctors zit te kijken. Menig oudere film bezit een betere en moderne visuele stijl dan deze film. Nu kreeg ik al een vermoeden toen de opening, terwijl er simpele themamuziek speelt, er al truttig en oubollig uitzag. Dit werd nog meer bevestigt doordat de film zich afspeelt in het naoorlogse patriarchale conservatisme van Australië in de jaren vijftig. Ook het camerawerk was ongelooflijk saai, en blijf constant statisch op één plaats hangen. En dan Jonge kinderen die niet met elkaar kunnen opschieten, angst voor de communisten en de konijnenpest. Bleuh, en maar klagen over konijnen en communisten, de film bleef er maar over doorgaan, en doorgaan en doorgaan. De klein burgerlijkheid uit die tijd was er voldoende, eveneens de lijfstraffen voor kinderen. En tja, jeugdige fantasieën komen omdat je naar verkeerde films kijk en verkeerde verhalen (voor)lees. Nou voor mij is er dan ook geen hulp meer mogelijk want die Aussie-wezens genaamd Hobyahs waarover aan het begin werd voorgelezen en zodoende ook zagen. Waren met verdoemde ziel, het enige aan de film wat ik nog enigszins interessant vond. Zelfs de climax met uit het plot beloofde wraak was vooral te braaf voor woorden. Tja en als verder het enige leuke karakter een konijn was...?

Kinderen, mean motherfuckers!

Aardig portret van een meisje dat opgroeit in een politiek onrustig Australië. Kinderen zijn echt nog ongefilterde wezens met sterke gevoelens die zich zowel naar negatieve als positieve kanten vertalen. En wat kunnen kinderen toch gemeen zijn naar elkaar, maar ook bijzonder hoe snel ze over pesterijen heen stappen. Het hoort erbij. Opgroeien is een achtbaanrit, waarbij je soms de bocht uit vliegt. Het gezag verliest uiteindelijk haar grip.

Traag, maar sterk.

3,5

Fantasy coming-of-age sprookje met wat griezelelementen dat soms even incoherent lijkt als een droom. Grotendeel werkt het voor mij aardig, maar ik zit uiteindelijk tussen de lovers (Alexspy en wendyvortex) en de haters (joolstein) in bij dit Australische werkje. Rebecca Smart doet het prima in de hoofdrol, en hoewel ik me niet echt ben gaan vervelen, liet Ann Turners film me net iets te onberoerd om naar boven af te ronden.

3,2*