Vidas Secas (1963)

NP gaf met deze film het startschot voor de cinema novo,zo lezen wij in de boekjes.Handheld-camera meenemen en draaien maar,dus.Nou nee,deze film is gewoon gedramatiseerd en grotenddels met standaard camera's opgenomen,de setting is ook verplaatst naar 1940,zelfde periode als waarin het bekendere DEODNTDS van Rocha speelt.

Deze uiterst trage film geeft een buitengewwon deprimerende en indringende schildering van armoe,wel een van de meest uitzichtloze die ik ooit heb gezien.Weliswaar lijkt de esthetiek hier op die van het neo-realisme of de films van S. Ray,maar de feel is oneindig veel somberder.

We zien hoe de paupers door hun armoe worden gereduceerd tot de status van huisdieren en de beesten om hen heen zijn de facto hun gelijken,als ze geld opbrengen zelfs superieur.Over beesten gesproken:de film bevat een sequentie met een viervoeter die ervoor zorgt dat VS ABSOLUUT ONGESCHIKT IS VOOR DIERENVRIENDJES qua kijkvoer.Andere indrukwekkende sequentie is die waarin de moeder,zonder het door te hebben,haar kindertjes duidelijk maakt dat ze niet naar de hel gaan,maar er reeds bivakkeren.

Deze film mist de exuberantie die we vinden in de bekendere Rocha films,weinig muziek ook en maar 1 processiescène.Dat de neo-marxistische boodschap weinig subtiel wordt gebracht en de gevestigde orde door monsters wordt vertegenwoordigd,zal duidelijk zijn.

Opvallend punt is tenslotte de belichting:deze film is niet zozeer zwart-wit als wel heel erg wit,met de personages als schaduwen.Dit uiteraard omdat Pereira optimaal gebruik wilde maken van het effect dat het vernietigende zonlicht in de halfwoestijn heeft, juist daardoor de volslagen desolaatheid die VS uitstraalt nog benadrukkend.

Aan het slot verlaat de familie de sertão op weg naar de steden,en de Braziliaanse cinema zou ze volgen.

Poeh wat een drama en ellende dit zeg.

En dan heb ik het vooral over de inhoud van de film. Ik ken weinig films die je in een dikke anderhalf uur zoveel ellende kunnen voorschotelen.

Ook een beetje teveel van het goede, ook al is het verder geen slechte film. Alles is vrij sober in zwart-wit gefilmd en de ellende waarin het gezin zich in deze film begeeft, spat haast van elke scene af. Het gezin is op zoek naar geluk en naar de ontvluchting van de armoed, maar lijkt daarin niet te slagen, hoewel het einde van de film nog enigszins hoopvol is.

De film is traag, sober en als hondenliefhebber moet je deze film absoluut niet kijken, want ook dit huisdier ontsnapt niet aan de ellende in deze film. Het is op sommige momenten goed, maar tevens vrij afstandelijk. Iets minder drama had de film ongetwijfeld goed gedaan.

3,0*