Die Dritte Generation (1979)

Peter Lurz is vertegenwoordiger van een multinational in elektronica. Hij geeft financiële steun aan de uit de hogere middelklasse afkomstige, linkse activisten in Berlijn. Om de stagnerende verkoop van opsporingsapparatuur nieuw leven in te blazen, haalt hij de activisten over hem te ontvoeren. Alles lijkt zo in orde: de industrie kan verdienen, de politie kan opsporen en jagen en de terrosristen kunnen hun lust naar de ondergang van de maatschappij botvieren en zich in steeds zinlozere en meer bloederige acties uitleven. Er is echter ook verraad in het spel, de leden van de terroristengroep blijken namelijk marionetten te zijn geworden van de multinational en zijn rijp om door de politie te worden afgeslacht.

Het uitgangspunt van Fassbinder (die ook scenario schreef en het camerawerk deed) bij deze film was het idee dat het kapitalisme het terrorisme in stand houdt om de eigen machtspositie te verstevigen. Door gebrek aan werkelijke motivatie bij de linkse activisten zijn zij een makkelijke prooi. De film heeft een zekere samenhang met Fassbinders bijdrage aan de film 'Deutschland im Herbst' (1978), waarin de negen belangrijkste duitse regisseurs van dat moment hun visie op de ontreddering van de linkse politiek na een aantal cruciale gebeurtenissen (o.a. de moord op Schleyer) geven.

Fassbinder zelf over de film: "De titel heeft betrekking op de drie generaties van het terrorisme. Een thema dat helaas in de mode is geraakt. De eerste generatie was die van '68: idealisten, die de wereld veranderen wilden en zich verbeeldden dat ze dat met woorden en betogingen konden doen. De tweede generatie, de Baader-Meinhof-groep, stapte vanuit de legaliteit in de gewapende strijd en belandde in de totale illegaliteit. De derde is de hedendaagse generatie, die simpelweg ageert zonder te denken, die ideologie noch politiek heeft en die zich, beslist zonder dat zelf te weten als een kudde marionetten door anderen laat leiden".

De aantiteling van deze film is bijzonder beklemmend. Op het ritme van een hartslag komen een voor een de namen van acteurs en medewerkers in beeld.

Ik vond het een van Fassbinders beste films, met nog steeds actuele thematiek: idealisme en terrorisme. De uitwerking is wel typisch in Fassbinder stijl, dus je moet ervan houden. Ik vond het een topper.

^die aantiteling was inderdaad bijzonder effectief. Ik vind dit ook een van de betere Fassbinders die ik heb gezien; de films van de man stijgen bij mij niet vaak boven de middelmaat uit (zijn ode aan Der Blaue Engel, Lola, is nog steeds mijn favoriet), maar Die Dritte Generation ga ik vast nog een keer bekijken, en ik hou de optie op verhoging open. De film is grappig, maar houd ook constant de spanning vast. Dikke 3,5*

Degelijke Fassbinder. Wat opvalt bij Die Dritte Generation is de sterke regie. Technisch zeer in orde, zeker in vergelijking met ander werk van Fassbinder. De camera die temidst van meerdere mensen steeds een stukje beeld en tekst meepikt van een bepaald personage is erg sterk gedaan. Ook de soundtrack viel hier erg op. Sterk gebruik van geluiden, muziek en verschillende dialogen die sfeerversterkend werken. De film heeft één grote fout en dat is de speelduur. Na een uur had ik de opbouw wel gehad en snakte ik naar het verloop. Die Dritte Generation heeft een sterk concept, eentje waar The Big Lebowski mogelijk zomaar van heeft afgekeken, maar tegen het eind was het effect niet meer wat het had kunnen zijn. Fassbinder wil veel zeggen en neemt hier ook zijn tijd voor, in dit geval niet ten voordele van zijn film.

3*

Opmerkelijk kennismaking gehad met Fassbinder. Bij vlagen erg indrukwekkend, overal het algemeen anders, verfrissend en bijzonder, maar af en toe ook wat vermoeiend. 4 kleine sterren.

Deze provocerende zwarte terreurkomedie in zes delen was een aanklacht tegen het gebrekkige politieke denken van de West-Duitse terroristen, die Fassbinder neerzette als een stelletje waanzinnigen. Een satire, vol paranoia en hysterie, met perverse en brutale humor. Onafgebroken waren de geluiden van de media (televisie, radio) te horen en op een gegeven moment begon dat bij mij onbedoeld irritant te werken.

Lange zit.

Fassbinder slaagt erin een brutale politieke satire over idealisten/terroristen die niet weten waarmee ze bezig zijn in beeld te brengen. De intro werkt, zoals Mochizuki Rokuro hierboven aanhaalt, inderdaad beklemmend en disturbing. Dat wekt ook de interesse.

Maar daarna wordt Die Dritte Generation een te lange en te chaotische vertoning. Aan het verhaal is vaak geen touw vast te knopen. Geen enkel personage springt eruit en de acteerprestaties zijn klungelig en soms overdreven. Jammer.

The world as will and Idea.

Fascinerende film. Een geweldige opening met een beeld vanuit een kantoor boven een mistige Berlijn waarin de namen van de mensen die meegewerkt hebben op een pulserende wijze in het scherm komen. Behoorlijk postmoderne film over kapitalisme en terrorisme en nog steeds of misschien zelfs wel meer actueel in de hedendaagse tijd.

De film is verdeeld in 6 hoofdstukken aangekondigd in titels dat je aan Godard doet denken waarbij er vaak een grote lap tekst op het scherm komt die ik niet helemaal kon volgen. Zeer eigenzinnige film, hele aparte stijl waarbij er constant een radio of televisie aanstaat terwijl er veel dialogen voorbijkomen. Een scene is ontzettend knap gemaakt waarin er een meisje constant op een gitaar speelt, de televisie constant aanstaat, terwijl de personages door het scherm lopen en de camera aparte stukken dialoog en interactie vastlegt. Sterke sounddesign en als totaalplaatje een film die op geen ander lijkt.

Een film vol referenties en quotes naar bijvoorbeeld Schoppenhauer en ook naar Solaris. Een film met ontzettend veel details en content zodat je de film eigenlijk nog een paar keer moet kijken om alles mee te krijgen of om alles te begrijpen hoewel de film qua plot behoorlijk simpel is, is het moeilijk uit te leggen waar de film nou precies over gaat omdat er zoveel gaande is.

Op naar Welt am Draht want heb zin in meer Fassbinder.

Mijn tweede Fassbinder in iets meer dan een week. Die Dritte Generation is een misdaadkomedie over een aantal linkse jongeren die besluiten om de directeur van een computerbedrijf te ontvoeren. Ze weten echter niet dat hij verantwoordelijk is voor de financiering van hun acties.

Ik vond de film warrig en stuurloos, eigenlijk geen bal aan. Aan het verhaal kon ik geen touw vastknopen, geen enkel personage springt eruit en de acteerprestaties zijn waardeloos. Een gemiste kans. 1*

Complexe film met vele lagen. Als kijker krijg je veel, schijnbaar verwarrende elementen op je afgevuurd:
- een komedie in zes hoofdstukken en elk hoofdstuk wordt voorzien van een citaat dat RWF gevonden heeft in een openbaar toilet (inclusief datering en vermelding van auteur) Je krijgt als kijker ook niet echt de tijd om het rustig te lezen want je krijgt onmiddellijk de volgende scène op je bord.
- vaak is de dialoog niet duidelijk te begrijpen wegens geluid op de achtergrond (het lijkt wel een Robert Altman film).
- Op de achtergrond krijg je constant beelden te zien, opnames van televisie of films.
- de hoofdpersonages zijn lid van een linkse terroristische cel, maar ze zijn kleinburgerlijk. Als ze in contact komen met een ander personage dat linkse revolutionaire literatuur leest, maken ze hem belachelijk, etc.
Al deze en meer verwarrende elementen zijn opzettelijk en ze helpen tonen hoe vervreemd deze groep (de derde generatie) en terrorisme is geworden in het Duitsland van eind jaren 70. Ongeveer 10 jaar voorheen had je nog idealisme, de mei 68 beweging (eerste generatie), gevolgd door de RAF die initieel linkse sympathieën had, maar RWF vond dat ze criminelen waren geworden.
In de film wordt de groep gebruikt door een verkoper van computers en een politie-inspecteur (ook al zitten zijn zoon en schoondochter in de groep).Al het spektakel heeft geen ideologisch politiek doel meer, enkel de zaken van de zakenman helpen verbeteren en de repressie van de politie/staat in stand houden.
Wie deze film ziet in de DVD box Volume II van de RWF collectie raad ik aan om ook de documentaire Fassbinder en Politiek te bekijken. Het hielp me om al deze elementen beter te plaatsen en begrijpen.