Cremaster 5 (1997)

De beste in de cremaster serie die ik gezien heb (3&4 nog te gaan). Minder kitsch, en de kitsch die er is wordt goed ondersteund door de opera. Ik vond in deze cremaster de beelden veel beter werken, minder gekunsteld, minder digitaal, maar nog steeds erg gladjes en braafjes. Desalniettemin goed kijkbaar.

Wat is aan te raden, de verschillende delen op volgorde kijken zoals aangegeven in de titels? Of is het verstandiger ze te bekijken op volgorde van productiejaar?

Maakt volgens mij geen donder uit. Deze was wat korter en ik had niet zoveel tijd meer, dus ging ik deze maar kijken, maar ik heb niet het idee dat er een logische volgorde in de films zit.

The Eye, waar heb jij die films eigenlijk gezien? Kopietje van Barney geleend?

Haha Barney had me de nek omgedraaid. Ik heb vandaag een poging gedaan deel 3 te kijken, maar ik begin maar overnieuw. Deel 4 vond ik ook weer niks. Ooit eens op internet gevonden, er stond een beschrijving bij als: "very rare art-stuff", ik dacht: "hey zeldzaam, maar eens kijken". Niet mijn ding, maar ja ik heb het nu toch.

Ik vond laatst een moderne kunstenceclopedie waar ook wat kunst van hem instaat, vond ik ook niks, veel te kitscherig. Tussen kunst en Barney

Ze zijn inderdaad op het internet te vinden, alleen is de kwaliteit niet geweldig. Die van de film(s) zelf ook niet jammer genoeg

Na 6 uur film is er dan ook nog een soort beloning. Deel 5 is het sterkste deel van de cyclus, mede door enkele grootste scenes onder water en mooie effecten. Jammer dat het mij niet duidelijk was wat er werd gezongen, dat had nog iets extras opgeleverd. Barney is duidelijk dol op linten, vrouwen met merkwaardig schoeisel en vaseline, heel veel vaseline.

Maar goed, voor deel 5 moest je ook eerst door deel 4 heen worstelen (wegens te korte lengte niet op MM). Dat was weer helemaal niks met een rommelig gedoe met motoren, picknickende (?) dames en Barney zelf die op een gegeven moment wel ergens in een interessante vaseline-situatie terecht komt. Maar verder was er qua beeld en muziek niets te beleven.

Maar hij heeft toch alleen zijn 3e deel van de cyclus van Cremaster uitgegeven (ik dacht dat hij de overige delen verkocht voor een miljoen).

Ik heb een keer gelezen dat Matthew Barney ooit 200 exemplaren verkocht met de complete film die uit zoveel delen bestaat voor een miljoen; maar vet dat je dat kan zien in musea; nooit geweten

Enkele delen hebben heel lang (volgens mij nu niet meer) gedraaid in het Boijmans van Beuningen (waar ik er voor het eerst kennis van nam), waar ook enkele installaties van Barney werden geëxposeerd.

Deze is echt nergens vertoonbaar; het filmmuseum te Amsterdam vertoont 'm voorlopig niet heb ik pas gehoord en hij is niet op internet te vinden. Hoe hebben jullie deze film kunnen bewonderen?

De hele Cycle is een tijd geleden in zijn geheel vertoond in het Filmmuseum, een maand lang.

Hele cyclus is weer te zien in EYE (NFM) op 16 juni: Cremaster Cycle part 4 + 5 - E*Cinema Special | - eyefilm.nl

ik deze film als onderdeel van een set in De Hallen, Haarlem. Behoorlijk, uhm, anders wel..

Laat je wel even piekeren, maar ik kan dit soort dingen eigenlijk wel waarderen. Het laat je in een soort van trance komen, een raar gevoel waarbij niets meer logisch lijkt te zijn.

Lastig uit te leggen.

Na de tappende Beëlzebub die voodoo-praktijken uitoefent op een autoracers op de Isle of Man [Cremaster 4] en de maagdelijke dames in een zeppelin die zweven boven een Football-veld met de Ziegfeld-achtige 'Goodyear Girls' in Busby Berkeley-achtige choreografieën [Cremaster 1], komt Matthew Barney nu met Ursula Andress in een experimentele opera waarin zijn een Tudor-koningin speelt die rouwt over haar gestorven magiër, terwijl een Diva langs de gordijnen richting het plafond van de zaal klimt en een reus op een lange hangbrug stoïcijns voor zich uitkijkt. De muziek van Jonathan Bepler en de zang van Adrienne Csengery zijn niet op traditionele wijze op elkaar afgestemd, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Dit 'heeft wel iets', maar komt uiteindelijk in de categorie 'niet oninteressant', omdat het een paar vage ideeën uitrekt tot net boven de 50 minuten.