Le Roman d'un Tricheur (1936)

Totaal vergeten klassieker van de ook al totaal vergeten Guitry,ooit de God van het Parijse boulevardtoneel.

Deze film had net zo goed roman d'un loseur kunnen heten:in feite komt de inderdaad onbetrouwbare anti-held alleen figuren tegen die nog ploertiger,onbetrouwbaarder of weerzinwekkender zijn dan hijzelf.De picareske verhaallijn haalde Guitry waarschijnlijk uit de 17e-eeuwse literatuur,evenals de opvatting dat eerlijkheid net zo wordt beloond als oneerlijkheid,alleen is het laatste amusanter.

Overigens is de megalomane Guitry die behalve regisseur,scenarist en hoofdrolspeler is,98% van de tijd als enige aan het woord,en dat is nog een lage schatting.Maar je moet de man nageven dat hij een uiterst geestige causeur was.Behalve vanwege de ratelende voice-off is de film ook opmerkekijk vanwege de later door Welles nagevolgde manier van crediting en aardige footage van Monaco in de jaren '30.

De nouvelle vague is zeker door deze fim beinvloed zoals ook b.v. Truffaut toegaf.Zie bijvoorbeeld de talloze beeld-en taalgrapjes en de fragmentarische opbouw,evenals de reeds gememoreerde continu kakelende commentator.

Ook Welles schijn t dit 1 van zijn favoriete films genoemd te hebben,misschien ook omdat hij veel van het grenzeloze egoisme van Guitry in zichzelf herkende.

Amusante film,maar gedateerd.Wat trouwens niet geldt voor het aangename voorkomen van de blonde juwelendievegge

Aangenaam filmpje, lekker cynisch van toon, over een notoire oplichter. De vorm waarin het verhaal wordt verteld is behoorlijk origineel; eigenlijk is het een lange monoloog, op de passages in het heden na. Het stoorde me niet, maar kan me voorstellen dat het wel op de zenuwen kan werken. De film lijkt overigens een stuk jonger dan hij is, onder andere dankzij de originele editing. Aantal scenes waren droog-komisch, zoals de introductie van zijn enorme familie, die een scene later allemaal het loodje leggen, en de volstrekt toevallige ontmoeting met de barones op leeftijd. Einde was wel een beetje flauw.

Een zwarte komedie geschreven en geregisseerd door Sacha Guitry die ook nog eens de hoofdrol op zich neemt. Het verhaal is gebaseerd op de (enige) roman ‘Mémoires d’un tricheur’ die Sacha Guiltry het jaar voordien geschreven had. Om maar te zeggen dat deze film de stempel van Sacha Guiltry draagt. Het verhaal wordt grotendeels in flashback vorm verteld door Sacha Guiltry vanop het terras van een caféetje, en voornamelijk met zijn voice-over. Het grootste deel van de film hoor je enkel zijn stem, het is als een silent met een commentaartrack erbovenop. Enkel in de ‘tegenwoordige’ tijd is er plaats voor dialoog met de personages op het terras.

Het is een amusante film over een man die wel eerlijk door het leven wil gaan maar door het lot wordt uitgedaagd, met grappige beschouwingen onder meer over het leven in Monaco - met veel buitenopnames - en de stielen die hij uitoefent. Opmerkelijk is de manier waarop de film opent met de creditering, en naar het einde van de film doorbreekt Sacha Guiltry in diverse vermommingen evenveel keer de vierde wand met knipoogjes e.d. in de camera. Prima regie van Guiltry in deze film die beschouwd wordt als zijn meesterwerk (voor mij is het de eersteling die ik bekijk). En ik kan begrijpen dat de ironische toon en aanpak in die tijd een verfrissende inbreng betekende.