Ghosts...of the Civil Dead (1988)

Indrukwekkend, donkere, pessimistische film. Geschreven door de muzikant, schrijver Nick Cave, die zelf ook nog even opduikt in de film als psychopaat die uit is bloed, inclusief dat van hem zelf. De film speelt zich af in een maximimum-security gevangenis, waar de gevangenisbewaarders en gevangen elkaar langzaam maar zeker van hun menselijkheid ontdoen. De cinematografie en thema van de film doen denken aan Stanley Kubrick's Clockwork Orange.

Ik hoop dat meer moviemeters dit zullen gaan kijken, want het is een interessante, naargeestige Australische film.

4 *

Goede, interessante film om te zien. Er zitten een aantal hele goede stukken in, maar de spanningsopbouw had van mij iets sterker gemogen.

3*

Surrealistisch, existentieel gevangenisdrama. In een dor, verlaten landschap, ver weg van de beschaafde wereld, staat een gevangenis voor uiterst geweldadige criminelen. Binnenin is het een plaats van seks, geweld en drugs.

Opvallend is dat er niet echt één hoofdpersoon is maar dat de cast eigenlijk bestaat uit uitsluitend naamloze bijrolspelers. Dit gegeven, samen met de anonieme voice-overs, doet sterk denken aan Terrence Mallick's THE THIN RED LINE, het filosofisch getinte, haast dromerige oorlogsdrama. Ook in GHOSTS... OF THE CIVIL DEAD gaan poëzie, bezinning en ultrageweld hand in hand. Lyrische bruutheid...

De oude gevangene in de donkere, vochtige isoleercel heeft zelfs iets Kafkaesque... zoals hij in stilte mijmert over de jaren dat hij daar vast zit, zonder dat hij weet waarvoor hij ooit is opgepakt. HET VONNIS, maar dan verpakt in een postmodern Australisch jasje.

Neem daarbij de vele, soms terloops in beeld gebrachte televisiefragmenten (het enige wat de gevangenen nog verbindt met de buitenwereld), en de tussentitels die uitbarstingen van geweld beschrijven en zo de kijker op afstand houdt, en je krijgt een claustrofobische en naargeestige toekomstvisie met een meanderent, associatief plot dat nog het meeste wegheeft van een nachtmerrie.

Deze film schijnt te zijn gebaseerd op een waargebeurd verhaal (onthullingen van een voormalig bewaker)

en het kwam op mij dan ook allemaal beklemmend realistisch over.

Rauwe, low-budget productie met uit het gevangeniswezen zelf afkomstige onervaren 'acteurs', waarmee eerst maanden geoefend is voor het draaien begon.

Op een kille, klinische wijze wordt de gevangenis getoond met de voorstelbare gruwelen, terwijl er ook veel ruimte overblijft voor intieme, individuele gedachten, emoties en instincten.

Daarbij is het erg knap dat het nergens exploitatief dan wel prekend overkomt, maar gewoon gemeend.

Voor mijn gevoel kom je niet veel dichter dan met deze film bij de werkelijkheid van het gevang, tenzij je er zelf in komt te zitten...

Deze film greep mij vanaf de opening tot de fade-out van het sublieme laatste shot met de juiste dreigende toonzetting van een bijna apocalyptische escalatie.

Sorry dat ik het zeg maar The Shawshank Redemption is natuurlijk hiermee vergeleken een vrolijk sprookje!

It's a dog-eat-dog world outthere!

4,5 voor nu...

Niet super, wel een klassieker.

Een harde, ongemakkelijke en documentairachtige film over het gevangenisleven in de toekomst, die bij aankwam als een soort werkelijke nachtmerrie; compromisloos, schrikaanjagend en overweldigend. Een film, waarin de weerstand van gevangenen systematisch wordt afgebroken en geweld wordt gemanipuleerd, kun je zien als een bespiegeling van het nieuwe rechtsdenken. Zo nu en dan kwam het gebeuren wel kunstmatig over. Voor het maken van deze productie kreeg de regisseur de medewerking van vijftig levenslang veroordeelden.

Deze film heb ik waarschijnlijk uitgekozen omdat hij uit Australië komt en vanwege de bijdrage van Nick Cave. Maar dat is geen garantie voor een goede film. Dat blijkt wel. Het is een gevangenis drama over een gevangenis met een extreem streng regime. Behoorlijk kunstzinnig gefilmd maar bovenal saai. Dat komt vooral door de afstandelijkheid en de documentaire-achtige manier van filmen inclusief een langdradige voice-over. Al moet ik ook toegeven dat de sfeer na verloop van tijd wel intrigerend en beklemmend wordt. Maar daarmee is het toch nog steeds geen goede film.