Django il Bastardo (1969)

Dit is geen grootse, wel een originele en atmosferische western met sterke horrorinvloeden. Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog hebben enkele zuidelijke officieren verraad gepleegd waardoor een regiment werd uitgemoord. Jaren later duikt iemand op die op zoek is naar de daders. Hij verschijnt en verdwijnt op raadselachtige wijze en wekt aldus de indruk dat hij een 'ondode' is. De originele invalshoek is dus dat Django hier zijn eigen dood wil wreken ...

Af en toe wat sfeervolle scenes en beelden maar over het algemeen vond ik het toch vrij simpel en soms saai. Ik had hier meer van verwacht, geef mij maar het origineel Django. (niet dat dit een soort van vervolg is trouwens, het gewoon weer het bekende gevogel met de titel om mensen te laten denken dat het een vervolg is)

2,5*

Duistere en soms sfeervolle spaghetti.

Bij momenten sterke en flauwe cameravoering wat het zelfde kan gezegd worden van de acteerprestaties en de shoot-outs.

De muziek is bij momenten sterk tot zeer sterk.

Zitten hier en daar wel originele en leuke scenes in maar de film schiet op niet veel momenten echt enorm uit.

Toch een verdiende 3* voor deze niet zo slechte, maar ook geen speciale gemiddelde spaghetti western.

hmm nog niet 1x uitgekeken blijf halverwege telkens ergens steken. de scene met het overgooien van dynamiet zal ik niet snel vergeten

Ik vond hem wel speciaal en net als je denkt dat je het hoogtepunt gehad hebt komt er wel weer een of andere bizarre scene in beeld. Ook een aantal stunts zijn heel erg knap gedaan. Echt het maximale uit een low budget denk ik. De muziek is bij vlagen erg sterk en de flashbackscene's zijn dit ook.

Staat op een van de boxen van de Gunslinger western collection onder de titel : The Strangers Gundown, zeker geen slechte spaghetti, met in een aantal scenes prima camerawerk. helaas is zowel beeld- als geluidskwaliteit op deze box over het algemeen vrij matig.

Ja ik heb inderdaad die zelfde box, was erg goedkoop voor 5 spaghetti's! Jammer wel van de kwaliteit

Django Il Bastardo is een aardige poging om het vaak rauwe geweld van spaghetti westerns te combineren met elementen van horror. Soms zorgt dit voor een klein stukje meerwaarde, maar het had eigenlijk veel verder doorgevoerd moeten worden om echt tot leven te komen. Het blijft ook wel redelijk binnen de lijntjes. De scene in de kerk is de enige echte memorabele scene.

Antonio de Teffè, ook wel bekend onder de naam Anthony Steffen, was co-scenarist, co-producent en nam de hoofdrol voor zijn rekening. Hij weet de film uitstekend te dragen als tamelijk stoicijnse wreker. Ook niet onvermeld mag de bij vlagen uitstekende muziek van het componisten duo Vasili Kojucharov en Vasco Mancuso blijven. Andere Italiaanse westerns maakte al gebruik van Bond elementen (Sabata...), maar ditmaal is er een duidelijk Bond geluid te bespeuren in de geschreven score. Het gaat hierbij om een aanstekelijk, typisch Bond ritme, wat wordt gebruikt in het begin en tegens het einde aan. Luister hier. Erg aanstekelijk.

Een vreselijk domme spaghetti western. Oké, dus Django komt uit zijn graf om wraak te nemen op de drie officieren die hun manschappen in de steek hebben gelaten. Hadden de schrijvers van deze onzin nu niet een ander en beter motief voor wraak kunnen bedenken. Niets wijst er op dat Django uit zijn graf geklommen is. Hij ziet er uit als de gemiddelde Italiaanse Clint Eastwood imitatie. De overige spelers komen niet veel verder dan hun gezicht in een eeuwige standje cynisch kijken te houden. Dit alles gaat vergezelt van een soundtrack die niet verder komt dan de meest afgrijselijke muzak of de zoveelste slappe, maar vooral vermoeiende Ennio Morriconne kloon.

Deze net zitten kijken op de pas uitgebrachte Amerikaanse blu ray in werkelijk fantastische kwaliteit (een 2K scan van een geweldige 35 mm print).

Erg goede Spaghetti western met Anthony Steffen (aka Antonio de Teffè) in de rol van geheimzinnige wreker, waarbij je als kijker de eerste helft van de film je afvraagt of hij de afslachting zoveel jaren ervoor gewoon heeft overleeft, of dat hij daadwerkelijk een engel der wrake is, die uit de dood is opgestaan om de dood van zijn battalion te komen wreken.

Tijdens het kijken is het bijna onmogelijk om niet te denken aan de 4 jaar later uitgebrachte, thematisch gelijksoortige, Amerikaanse western "High Plains Drifter" met Clint in de hoofdrol. Die film wordt vaak bewierookt als een erg originele western, die gesuggereerde bovennatuurlijke elementen weet te combineren met het western genre, maar deze Italiaanse film deed dat dus al in 1969.

Steffen is sterk in hoofdrol en weet met minimale middelen zijn rol perfect in te vullen. Verder veel bekende koppen met Paolo Gozlino als hoofdschurk en Luciano Rossi als zijn ietwat gestoorde broer.

Rada Rassimov steelt de show als op geld beluste dame, die Rossi -zonder al te veel na te denken- in wil ruilen voor Django.

De sfeervolle score maakt het plaatje af.

Een acht, ofwel vier sterren.

thunderball

Regio A locked zeker die Blu-ray?

Ik zou deze Django nog eens opnieuw willen bekijken.

Destijds in de bioscoop gezien, dus tijd om het geheugen eens wat op te frissen.

Ik hield toentertijd (in de jaren zestig) in een schriftje bij welke films ik gezien had; en plaatste er ook waardering in sterretjes bij.

Ook nog eens opzoeken.

Nee, hij bleek alle regio's (A/B/C) te zijn, ik heb 'm dus gewoon op mijn "gewone" speler afgedraaid en dat ging perfect. Deze blu ray versie heeft echt perfect beeld en geluid en de kwaliteit kan eigenlijk niet beter. Echt een aanrader!

Graatmager verhaal wel in deze spaghetti western. De helft van de film wordt er op Django gejaagd, die als een spook opduikt en weer verdwijnt. Deze film heeft niks met de originele Django te maken. De naam werd enkel gebruikt om publiek aan te trekken maar dit is een standalone film en geen sequel op een andere Django film.

Heel sfeervol gebracht en de hoofdacteur heeft een sterke uitstraling als kille wraakengel met cape. Machtig hoe hij soms in beeld gezet wordt : vaak gehuld in schaduwen

Zo, die viel absoluut niet tegen.

Vandaag gezien via een uitstekende kopie op YouTube.

ik ben het volledig eens met thunderball dat de gelijkenis met Eastwood's "High Plains Drifter" niet puur toevallig kan zijn.

Dit is waar Clint de mosterd haalde, en ook nog eens voor zijn latere "Pale Rider".

Steffen is hier op zijn best.

Eigenlijk doet hij niet zoveel onder voor de originele Django (Franco Nero)