The Offspring (1987)

4 sterke verhalen, luguber en wreed

Prachtig horror 4-luik. De verhalen zijn allemaal ijzersterk en spannend. De grootste troef is de sfeer. Heerlijk, mede dankzij het goede spel van de cast en de soundtrack. Het omringende gedeelte wordt prachig sluitend gemaakt door Peter Cushing en een journaliste. Cushing laat zien dat ie ook op latere leeftijd nog een geweldig acteur was.

Het eerste verhaal vond ik maar niets. Vond die gemuteerde baby ook zeer seventies-poppen achtig. Mijn interesse voor de film vierde hoog tij bij het tweede verhaal. Vooral het einde van dat tweede verhaal was bijzonder sterk.

Het beste verhaal en meteen het meest bloederige, is het derde voorval dat zich in Oldfield afspeelde. De setting is een freakcircus en we krijgen hier behoorlijk "vreemde" scènes te zien. Zeer goed gevonden en zeer origineel.

Het vierde verhaaltje deed me denken aan "Children of The Corn" en zal waarschijnlijk zijn ideeën hier vandaan gehaald hebben. Leuke afsluiter trouwens van dit 4-luik.

In vond de verhaaltjes een beetje tegenvallen. Wel aardig, maar dit blijft niet lang in mijn geheugen gegrift staan. Good old Vincent Price lult de verhaaltjes aan elkaar, maar veel screentijd heeft hij verder niet.

Het eerste verhaaltje begon goed. De hoofdrolspeler is een beste creep met zijn veel te sterke bril en obsessieve liefde voor een jongere vrouw. Die Gremlins paste mijns inziens totaal niet in het filmpje, maar vind dat soort cheesyness toch vaak wel cool.

Het tweede verhaal is iets sfeervoller, maar ook wat saaier door zijn personages. Alleen het einde is wel goed, zeker de scene in het ziekenhuis.

Verhaal nummer drie over de glas-eter is het beste en het bloederigste. Behoorlijk wat freaks, wat bodyhorror en een heuze splatterfinale, waarbij je helaas geen volledig shot krijgt te zien.

De afsluiter speelt zich af in een setting die me totaal niet ligt, de Burgeroorlog. Mijn interesse was al vrij snel verdwenen totdat de kinderen Ezeltje-prikje met een ledemaat gingen spelen. Tof. Zoals gezegd, aardig, maar geen hoogvlieger.

Vincent Price vertelt 4 verhaaltjes, waarvan er eigenlijk geen enkele echt interessant is. Moeten we ze toch waarderen dan is het beste verhaaltje 3 (de freak-show), verhaaltje 1 (de necrofiel), verhaaltje 4 (creepy kids) en verhaaltje 2 (het levenselixer). Alle vier matig, met een aardige clou, te weinig zelfs voor een anthology.

From a Whisper to a Yarn※

De grote Vincent Price brengt als archivaris een viertal verhalen bij elkaar die in verschillende tijdsgeesten afspelen in het gehucht Oldfield, Tennessee.

Pfft, is dat wat het uitvoeren van een dodelijke injectie moet voorstellen? Té realistisch. Viel me nog tegen dan dat er geen rook uit haar mond verscheen en dat ze niet met stoel en al door de zaal ging stuiteren.

Eerste act: "Zombie Love Child". De vaste prik van social awkward loony die er op los moordt. Bevat een fragment dat doet denken aan Braindead tegen de tijd dat het verhaaltje eindelijk voorbij is. Zou het kunnen dat Peter Jackson na Night of the Living Dead en Night of the Creeps ook refereerde aan deze film? Je moet het maar toevallig net gezien hebben.

Bedrijf twee: "The Secret of the Bayou". Er is bij omnibus griezelfilms meestal één verhaaltje dat onder mysterie moet doorgaan en dat is deze. Deed me denken aan de sage met de kabouter en de pot met goud. Snijdende slotconlusie na een wat lange en vervelende aanloop.

Vertelling nr. drie: "Of Glass and Geeks" is de verplichte afgezaagde freakshow waar je gif op in kunt nemen. Behalve de merkwaardige slotconclusie verrast het nergens.

Het vierde vertelsel: "Wrath of the Civil War Orphans" is van de bekende horrorprak "de jager wordt prooi". Vond ik verreweg het beste verhaal, al bevatte het nogal wat stugge momenten.

Van de afsluiter: Vincent Price krijgt een mes in zijn nek geworpen snapte ik totaal niet. Daarbuiten ook een teleurstellende gevolgtrekking van het kwartet verhaaltjes.



※langdradig verhaal

Meestal zijn de verhalen van een horroromnibus te kort om er iets memorabel van te maken. Toch is dit nog een vrij aardige film geworden.

Het eerste verhaal met de moordende ouwe creep was aardig en had potentieel maar de conclusie is nogal onnozel.

Verhaal nummer 2 is eigenlijk gewoon saai maar de conclusie is dan weer wel lekker gruwelijk.

Het derde verhaal is veruit het beste niet enkel ben ik wel fan van het freak gebeuren in een circus, het was ook het bloederigste van de hoop met ook een luike afsluiten.

Het laatste verhaal moet het hebben van enkele gruwelijke momenten met het principe van de bad guys die hun verdiende loon krijgen. Ergens lijkt het een beetje op Children of the Corn.

Een leuke horroranthologie. Een mengeling van typische jaren 80 splatter en ouderwets griezelwerk. Honderd minuten prettig vermaak veroorzaakt door goed acteerwerk, een duistere sfeer, pakkende verhaaltjes en prima speciale effecten van Rob Burman, die ook de effecten deed voor The Thing (1982).

Vier episoden omringd door een raamvertelling waarin Vincent Price gezeten in een stoffige huisbibliotheek de kijker trakteert op griezelige verhaaltjes die zich allemaal in het plaatsje Oldfield afspelen. Een stadje waar volgens verteller Price het kwaad verantwoordelijk is voor lugubere gebeurtenissen. Fijne rol van Price. Ik zou uren naar die man kunnen luisteren.

Vier leuke episoden met weinig niveauverschil, die niet per sé toewerken naar een grote knal aan het einde of naar een spitsvondige clou. Het zijn mooie ronde korte filmpjes die met aandacht zijn gemaakt en ook zonder verrassende slotwending het bekijken zeker waard zijn.

Ondanks die constatering, blijf je je natuurlijk op voorhand verheugen op die verrassende clou. Daarin word je niet teleurgesteld. De filmpjes hebben naast een aangenaam verhaal ook nog eens een bijzonder einde. En zo hoort het ook in een horroranthologie.