Wild Life (1997)

Heeft faam geoogst met Eureka, maar verder blijkt er weinig interesse te zijn in de man zijn films. Gezien z'n nieuwe film (Eli Eli), die nogal experimenteel zou zijn, was ik toch benieuwd naar z'n andere werk. Eureka is nu niet meteen de meest gedurfde film.

Wild Life is dat ook niet, maar tapt wel duidelijk uit een ander vat. Wat hipper, en typischer. Film die aan het begin stond van de coole yakuzafilms die enkele jaren later echt zouden doorbreken.

Fijn filmpje ook, met een die Aoyama een hoop goeie ideeën heeft, alleen komt het er niet altijd even goed uit. Zo is de scene in het politiebureau, met de ronddraaiende camera, wel leuk, maar niet geweldig qua afwerking. En zo is het ook met de rest van de film. Goeie scenes, leuk verhaal, maar de afwerking is niet 100%.

Twijfel tussen een dikke 3.5* en een kleine 4*, maar ga toch voor het eerste. Had visueel gewoon beter gemoeten, nu rest er enkel een leuk verhaaltje, met goeie bedoelingen geschoten. Wel een fijn filmpje, en een kleine aanrader, al is dit van een geheel ander kaliber als Eureka.

PS: wel het vermelden waard is de glansrol van Jun Kunimura. Leuk achter, die hier echt een geweldig personage neerzet.

Al 2,5 jaar geen bericht bij deze film...

Ik kon Saddo Bakeshon (Aoyama's nieuwste film die ik op het IFFR zag) een stuk beter plaatsen na het zien van deze film. Erg vergelijkbaar in kaleidosopisch oprtretteren van een groep mensen.

Met een visueel oogstrelende stijl, een springereig verhaal, waarin elementen van een katharsis of eigenlijk van een groeiproces zichtbaar worden gemaakt. Een beetje té fragmentarisch wellicht. Ik denk dat dit meer de typische Aoyama is (en niet Yuriika of Eli Eli).

Duidelijk te weinig van gezien van hem en op zoek naar meer. Een van de leukste moderne Japanse regisseurs (maar dat wisten we natuurlijk al)

Dik twee jaar later....

Hmm, vond vooral de vindingrijkheid van de film leuk en moest ook denken aan Sad Vacation (die ik wel wat geslaagder vond). Ook door de constant wisselende stemming in de film. Een plot dat in de basis eigenlijk niet echt boeiend was, maar door dat gespeel werd het wel degelijk een interessante film. Sad Vacation wint het op gebied van script en zet de wisselingen in stemming en stijl van de film nog wat steviger aan.

Er gebeurt visueel al een stuk meer dan in de andere twee vroege Aoyama's die ik kort geleden zag. Deze film voelt in totaal vooral speelser en al wat eigenzinniger.

3.5*