Julieta (2016)

Gek is dat, Volver vond ik een dusdanige tegenvaller dat ik daarna een jaar of acht Almodvar volkomen genegeerd heb. Mijn herontdekking is behoorlijk recenter maar daarbinnen vind ik dit gevoelige melodrama weer een klein hoogtpunt, Pedro wijkt niet ver af van zijn vaste thema's en de flashback neemt zowat de hele film in beslag dit keer, maar de impact die gebeurtnissen op een leven kunnen hebben was erg fraai verteld. Tot op heden vind ik Volver zijn minste film (van de films die ik zag

Jullie kleunen er allebei naast, want Almodovar levert sinds eind jaren '80 eigenlijk een in kwaliteit opmerkelijk constante stroom films af. Sommige zijn iets minder, sommige zijn iets beter, en hij is de laatste tien jaar net wat meer de kant van het serieuze drama op gegaan met iets minder uitbundigheid in de vorm. Maar met een Almodovar zit je altijd geramd voor een goeie filmavond, dat zijn de feiten en daar moeten jullie het mee doen.

Persoonlijk vond ik Almodovars films schitterend, en zelfs in stijgende lijn, tot 10 jaar geleden, eRCee en starbright boy, met als hoogtepunten, zoals ik al zei, Volver en Los abrazos rotos, maar de films van daarna (2011 - La piel que habito, 2013 - Los amantes pasajeros, 2016 - Julieta en 2019 - Dolor y gloria) hebben mij allemaal stuk voor stuk teleurgesteld. Dat is voor mij dus een heel significante breuk, maar dat is natuurlijk moeilijk te objectiveren...

Nou ik zie het hoge cijfer hier en daardoor zijn we gaan kijken. Maar niet bepaald een film waar ik een 'klik' mee had. Snapte de emoties allemaal niet zo. Rare scenes en gedrag. Allemaal wat houterig in elkaar gezet. En met een wazig gezicht kijken is niet hetzelfde als goed acteren. Zou over de relatie van een dochter en moeder gaan. Maar hoe deze opgebouwd wordt is niet zo duidelijk omdat deze periode maar heel kort in de film behandeld wordt. Gaat meer over het leven van de moeder voor en na de periode met de dochter. Haar relatie met haar eigen ouders was ook vreemd en overbodig in de film. Raar in elkaar gezet. Niet leuk...

Die Pedro Almodovar heeft al heel wat mooie films op zijn naam staan. En ook met deze is het hem weer gelukt. Het levensverhaal van een moeder, Julieta, en de relatie met haar dochter. Er wordt fantastisch geacteerd zoals altijd weer. En het verhaal bouwt ook weer heel mooi op. Totdat er dan ineens de wending in het verhaal ontstaat zoals hierboven beschreven. Die verdwijning komt echt uit het niets, maar dat maakt het verhaal en de film er bepaald niet minder op. Juist naar het einde toe wordt de film alleen maar mooier en mooier. Het enige kleine minpuntje vond ik dat de jongere en de oudere Julieta niet echt op elkaar lijken. En zoveel jaren zaten er toch ook niet tussen. Had dat niet met wat schmink opgelost kunnen worden? Maar goed, het doet verder aan de film niets af. Beide actrices deden het fantastisch.

Almodóvar is in zijn latere jaren wel érg stijlvast geworden, maar dat mag de pret niet drukken. Erg mooie, verzorgde film.

Ik heb de film opnieuw bekeken op Canvas, maar ik blijf uiteindelijk bij de woorden "uitgemolken en pathetisch" (zie mijn reactie van 2 jaar terug). Ik heb de film wel volledig uitgekeken, en dat zegt toch ook wel iets: het is en blijft een Spaanse Almodovar. Maar voor mij dus niet de Almodovar van weleer (van bijvoorbeeld Volver): veel minder kracht en body, maat integendeel nogal opgeklopt en tegelijk eigenlijk vlak...

Matig.

Derde van Pedro Almodóvar en het soapgehalte van z'n films begint me stilletjes aan tegen te steken. Of iets minder negatief: het is niet echt mijn ding. Ook Julieta is doorspekt met drama. En nog geen beetje. Kan iemand nog meer voor het ongeluk geboren zijn?

Dat in combo met soms weinig genuanceerde dialogen - maar dat is misschien eigen aan dit soort cinema - maakt het voor mij niet gemakkelijk om deze film echt goed te vinden. Er zit nergens een greintje humor in - al was het maar cynisch of iets bizar.

Dat gezegd zijnde heb ik wel kunnen genieten van de overwegend sterk acterende cast en ik heb het ook voor de manier hoe Almodóvar z'n films kleur geeft. Warm, frivool en soms zelfs zomers. Het contrast met de tristesse van Julieta kan niet groter zijn.

2,5

Deze film bekeken op cinemember. Ja, een mooie film. En ook Antia elke leeftijd leek op elkaar. Dus ik bedoel dat de actrices op elkaar leken, dus goed om in de film te laten merken dat het echt was. Maar wel een aangename avond.

Julieta [Emma Suárez] heeft al twaalf jaar geen contact meer met haar dochter Antia wanneer ze bij toeval Antia’s jeugdvriendin Beatriz [Michelle Jenner] tegen het lijf loopt. Die laat weten dat Antia is geëmigreerd en eigen gezin heeft. Dat doet Julieta besluiten haar memoires in briefvorm op papier te zetten in de hoop dat ze haar diepe schuldgevoel kan verwerken. Uitstekende bewerking van drie korte verhalen van Alice Munro waarmee Almodóvar opnieuw bewijst een meester te zijn in het regisseren van vrouwen en het vertellen van verhalen over vrouwen. Suárez schittert als de oudere Julieta.