Lo Voglio Morto (1968)

Keiharde spaghetti western, in een mooie geremasterde uitgave verkrijgbaar via Koch Media

Duitsland.

Bovengemiddelde spaghetti met rode saus.

Hill (Helaas niet Terence) ziet er stoer uit, maar moet het toch vooral van zijn opvallende ogen hebben,.

Daar speelt de camera ook uitvoerig op in.

Soms wat té zeer.

Het acteertalent van naamgenoot Terence en Franco Nero heeft hij bij lange niet, maar met een betere regie had dit opgekrikt kunnen worden.

Het kan er nog mee door, maar het draaiboek maakt er wel een potje van wanneer Clayton bij herhaling na half dood te zijn geslagen in no time weer fit als een hoentje erbij loopt.

Dat had wat realistischer gekund, en de film had erbij gewonnen..

Ook de oerdomme acties van Clayton halen het niveau naar beneden.

Jammer dat de regisseur daar blijkbaar geen oog voor had, want er spreken toch aardig wat dingen voor de film.

Zo zijn de locaties buitengewoon fraai en niet standaard spaghettiwestern.

De muziek is ook zeer verteerbaar, met uitzondering van de weer eens in belachelijk slecht Engels gezongen titelsong.

Er zitten een paar aardige bijrol acteurs en actrices in.

(het idiote gelach en de over-acting moet je wel in koop nemen af en toe)

Het verhaal heeft ook wel iets, maar ook weer net niet genoeg.

Ik heb de behoorlijk goed nagesynchroniseerde Engelse versie op YouTube bekeken, in HD kwaliteit.

Of er een DVD in de handel is met deze versie weet ik niet.

Wel een Italiaanse (met Duitse subs, van Koch Media) en een Spaanse.

Voor aanschaf is het mij ook niet goed genoeg, maar ik heb mij niet verveeld bij deze kijkbeurt.

Gisteren in de namiddag eindelijk deze film, in het Italiaans met Engelse subs, uit de derde Arrow Spaghetti western box bekeken, na bij een eerdere poging, een jaar of wat geleden, gigantisch in slaap te zijn gevallen.

Behoorlijk goede Spaghetti western met hier en daar ook mooie camerabeelden van het ruwe berglandschap en een oranje ondergaande zon en een sfeervolle score.

Hill is goed in de hoofdrol en wordt bijgestaan door de usual suspects, waarbij Martin nu eens een keer een grotere rol als hoofdschurk vertolkt.

Ook een drietal mooie vrouwen, waarvan uiteraard de belangrijkste Massari, wiens artiesten naam "Lea" een eerbetoon was aan haar overleden verloofde Leo, die vlak voor hun huwelijk op 22 jarige leeftijd overleed.

Verhaal is -O! Hoe origineel!- wraakverhaaltje, waarbij Craig op jacht gaat naar de moordenaars van zijn jongere zusje en dat doet hij meedogenloos, zoals het uiteraard hoort.

Regisseur Bianchini levert een goede film af, hoewel hij zelf niet veel op had met het genre en tegen geweld in films was, maar helaas voor hem heeft hij menig commercieel werk als dit afgeleverd, inclusief de nodige horrorfilms.

Zo is er het verhaal dat hij zich schaamde om aan de bioscoopkassa te vertellen dat hij de regisseur van deze film was en hij een kaartje kocht, maar toen hij de zaal betrad en zag hoe de jeugd zat te juichen bij iedere moord, hij zich schuldig voelde vanwege de slechte invloed die hij met dit werk mogelijk bewerkstelligde.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.