The Celluloid Closet (1995)

De trailer van deze film kan je hier vinden: link

Had gehoopt dat deze docu wat meer gericht zou zijn op de creatieve omzeilingen door scenarioschrijvers van de Hayes-code, maar het bleek meer te gaan over de uiteindelijke zegetocht van homoseksualiteit door Hollywood. En dat begon op een gegeven moment zo in herhaling te vallen dat het irritant werd... 2,5 *

Geweldige docu die toont dat holebi's in Hollywood hoe langer, hoe meer vrij zijn. 5 sterren.

Er is helemaal geen trailer! Wat een oplichterij...

Kan ik me grotendeels in vinden. Het is natuurlijk mooi dat ze over zo'n onderwerp een documentaire willen maken, maar hij wel heel erg eentonig. Uiteindelijk had ik het gevoel dat er maar een paar dingen zijn gezegd, hoogstens genoeg voor een half uurtje, maar op die paar dingen werd eindeloos doorgegaan en ieder mogelijk voorbeeld werd zo'n beetje aangehaald, waardoor het uiteindelijk echt langdradig werd. Verder op zich wel mooie fragmenten en degelijk gemaakt.

2,5*

Kijk de extra's op de dvd

Deze docu zag ik tien jaar geleden eens en het blijft een vette aanrader. Homoseksualiteit in Hollywood. Hoe deze relatie zeer moeizaam begon (met homo's om te lachen, of als vampier), taboe werd en vervolgens met horten en stoten geaccepteerd, sort of. Met name het tweede deel, waarin we zien hoe scenarioschrijvers homoseksuele thema's impliciet in de films stoppen (met cowboys die elkaars pistolen bewonderen) is echt hilarisch en heel leerzaam.

Boeiende documentaire over de omgang van homoseksualiteit binnen de wereld van Hollywood, op en achter het witte doek, van 1895 tot 1993 (Philadelphia). In het algemeen hadden de films een negatieve homofobe lading (zogenaamde "sissies", homos waren om te lachen, meelijwekkend, en/of je moest bang voor ze zijn. Dirk Bogarde blijkt de eerste acteur te zijn geweest die in 1961, in 'Victim' openlijk een homoseksuele man speelde. De documentaire gaat vergezeld van kleurrijke fragmenten.

Het is denk ik wat lastig om "gay" karakters helemaal los te zien van de tijd waarin ze spelen. Noem bv eens een sterke vrouwenrol in een seventies mainstreamfilm. En zo kan je de jaren tachtig absoluut niet zonder de macho actiethriller zien.

Ik heb zo even geen voorbeelden bij de hand, maar er zijn toch behoorlijk wat meer gay rollen in de geschiedenis waarin homo's niet gelijk sissy's waren. En dan bedoel ik vnml jaren 30 tot 50. Staat mij in ieder geval zo bij, dat ik dat regelmatig voorbij zie komen.

Knap ook, om de undergroundfilms volledig te negeren. Bv een Kenneth Anger.

Every time I watched a straight scene I had to do this massive translation for myself. Then I did Torch Song Trilogy. I get these straight people saying to me 'you know, it's not really gay, it's universal'. I say 'up yours, it's gay'. That you can take it and apply it to yourself is wonderful, but at last I don't have to do the translating, you do.

Harvey Fierstein slaat hier de nagel op de kop. Dit is een exacte verwoording van hoe het was voor mij om op te groeien als closeted gay man. Hetero's zullen waarschijnlijk wel begrip tonen (waarvoor dank ) maar zullen nooit écht weten hoe het is je zo misplaatst te voelen in een maatschappij die nog steeds bang is om teveel gay toe te laten. Ik ga niet teveel sociale kritiek proberen geven maar het is moeilijk me in te houden, zeker in dit huidige klimaat.

You must pay. You must suffer. If you're a woman who commits adultery, you're only put out in the storm. If you're a woman who has another woman you better go hang yourself. It's a question of degree and certainly if you're gay, you have to do real penance - die!

- Arthur Laurents

The Celluloid Closet graaft grondig in de geschiedenis van queer representatie in cinema. Van heel openlijk homoseksuele personages in de jaren '30, de harde censuur in Hollywood tot de verschillende gay clichés die soms enorm kwetsend maar ook oprecht grappig kunnen zijn. Dit is een testament dat we er altijd al geweest zijn en ook nergens naartoe gaan. Het is vooral jammer dat 30 jaar nadat deze film uitkwam er nog steeds een groot taboe is rond queer hoofdpersonages - wokeness, door de strot rammen van de queer agenda,... Kijk maar naar de furore die Lightyear, Jungle Cruise, Beauty and the Beast veroorzaakten.

Grote namen zoals Whoopi Goldberg, Tom Hanks en Susan Sarandon delen hun ervaringen maar ook veel namen achter de schermen hebben veel interessants te zeggen. Hun interviews zitten vol met voorbeelden waarvan je toch wel even moet lachen omdat je de gay ondertoon nooit echt doorhad.

Zeer sterk, zeer on point.

4*