Sanxia Haoren (2006)

Omdat ik me meer de goede dingen herriner dan de negatieve een dag later. Een teken voor mij voor een stemverhoging.

Ik vond het een interessant portret van dit keer diverse klassen in China, vnl de arbeidersklasse. Het schijnt dat er regelmatig behoorlijke gedwongen volksverhuizingen plaatsvinden (honderdduizenden mensen) en sloop van hun woningen in dat gebied om bv zo'n dam te bouwen. En dan met een sloophamertje in de hand in plaats van met een bulldozer en hightech explosieven. Dat kunnen wij ons toch niet voorstellen.
Verder enorm mooie plaatjes van de omgeving en van de rivier Yangtze. Still life (stilleven) is een prima titel voor dit schilderij van een stukje cultuurgeschiedenis.

Diverse verhaallijnen kruisen elkaar. Het bijzondere is dat er heel af en toe iets surrealistisch voorbij komt,. Aan de ene kant hou ik daar wel van, aan de andere kant vraag ik mij waarom het in een film als deze wordt ingepast.
Ook mij viel het gebrek aan emotie op, waardoor het inleven lastig wordt en het mij meer een documentaire gevoel geeft..

Mooi omschreven Davidus, kan ik me alleen maar bij aansluiten.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooi HD kwaliteit...

Heerlijke film dit. Soms zijn er van die trage films, waarbij juist dat trage zorgt voor het aangename en deze Sanxia Haoren is er, wat mij betreft, ook eentje van. Er zit veel meer diepgang in het verhaal, dan je in eerste instantie zou denken. Volgens mij zijn er bij een volgende keer, nog wel wat zaken te ontdekken.

Ik vond het verhaal interessant om te volgen. We zien een aantal mensen, die staan voor verandering in hun leven en die twijfelen over het maken van bepaalde keuzes. Daarnaast komt het liefdesthema hierin ook mooi naar voren. De locatie met dat water, die dam en al die huisjes is echt schitterend. Daarnaast is de cinematografie bij vlagen ook erg mooi.

Grappig trouwens, dat er af en toe van die surrealistische momenten voorkomen. Dat geeft het geheel iets dromerigs en zorgt voor een heel aparte, maar bijzondere aangename sfeer. Platform was destijds een leuke keuze om mee te beginnen, maar hiermee bewijst Zhangke Jia toch echt een erg goede regisseur te zijn. Ik wil in de toekomst dan ook zeker nog meer van hem zien.

4,0*

Mooie beelden, maar zo traag, zo saai......

3 x in slaap gevallen en blij dat ie er op zat... Geen goed teken...

Neerslachtig relaas over de zoektocht van een man en een vrouw naar hun vervreemde echtgenoten ten tijde van de teloorgang van Fengjie. De deprimerende beelden staan in schril contrast tot de spectaculaire natuurlijke omgeving van de Yangtze Rivier.

Magistraal hoe Zhangke een parallel trekt van de teloorgang van een regio met de teloorgang van identiteit : mensen zijn op de vlucht, verliezen hun thuis, raken verdwaald, zijn verloren en dus evident dat het verhaal draait om 2 mensen die iemand zoeken. Zijn visie op het 3 klovendamproject is zo confronterend en zo pijnlijk : al het oude wordt vernietigd, alles is in opbouw (het nieuwe), andere wordt afgebroken (beste betaalde jobs zijn natuurlijk die afbraakwerken – hoe ironisch). De eerste scene meteen monumentaal : bezwerende muziek met lange camera beweging van gewone mensen op reis. Met op de achtergrond het traditionele tegenover het moderne (publieke veerboot versus cruiseschip). Want de tijden veranderen, China verandert (die prachtige scene waarin een brug wordt verlicht !). Zhangke filmt in een docu/vérité stijl (reportage stijl, trouwens de film werd geboren door zijn documentaire over het project) met korte momenten van surrealisme (die UFO's). Zhangke weet zijn beelden goed uit te kiezen en het summum is toch wel het laatste beeld : in de verte zie je een man lopen over een touw gespannen tussen 2 appartementen. Door de afstand zie je het touw niet en lijkt het alsof de man in de lucht stapt. Mensen staan aan de afgrond door vernieuwing en lijken niets te hebben dat hen tegenhoudt.

Waren er geen bezwaarschriften of protestmarsen om de stuwdam een halt toe te roepen? Daar heeft de communistische partij van Hu Jintao, de leider van de Volksrepubliek China anno 2006, weinig oren naar natuurlijk. Iets wat moet gebeuren, gebeurt nou eenmaal in een pseudo dictatoriale staat. Ook al gaat dat ten koste van duizenden gezinnen.

We worden op sleeptouw genomen door wanhopigen op zoek naar hun geliefden die gedwongen zijn te moeten verhuizen. Het decor is prachtig langs de rivier of het ontstane meer. En die mengelmoes van opeengestapelde barakken die men huizen noemt, fascineert me. Het China met twee gezichten. Er gaapt een enorme kloof tussen de stad en het platteland.

Een sobere en authentieke film van de kleine dingen des leven: noedels eten, een sigaretje roken. Was en bleef het leven maar zo simpel.

Dromerige, soms licht surrealistische film over een twee zoekende mensen, een man en een vrouw, in het dorpje Fengjie, gelegen aan de Yang-Tse rivier. Door de komst van een grote stuwdam zal het dorpje spoedig worden opgeslokt door het water. Het akteerwerk is vaak op het amateuristische af, maar de visuele kracht van de film is dermate groot dat ik toch gefascineerd bleef kijken. De beelden van de gedwongen volksverhuizing en het slopen van hele steden zijn prachtig en tegelijkertijd afschrikwekkend.

Heerlijke film inderdaad. De al genoemde tegenstellingen zijn van een schitterende viezigheid (om in de contradicties te blijven). Het realisme wordt versterkt door een paar surrealistische momenten van brille. En al kabbellend wordt duidelijk dat we passanten zijn in deze prachtige wereld, die wij mensen kapot maken én schoonheid geven (maar dan niet zo pretentieus of zweverig als dat wellicht klinkt weergegeven in deze film). 4 dikke sterren.