Kiss the Blood Off My Hands (1948)

Prachtige filmtitels hadden ze toch in de jaren 40 en 50!

Om realisme te benadrukken is locatie filmen vaak beter. Maar als je een nachtmerrie-achtige sfeer wil benadrukken en als je de sfeer en belichting zeer sterk in eigen hand wil houden dan is een studiofilm vaak ook erg fraai. Zoals deze film. Meer dan een misdaadfilm is dit een tragedie-noir over twee beschadigde mensen vlak na de oorlog. Er zijn elementen van donker melodrama. De studio is London. In de titels vooraf wordt benadrukt dat dit gaat over beschadigde mensen door de oorlog in een beschadigde stad door de oorlog. De film is visueel heel fraai.

Lancaster is zeker in deze tijd eigenlijk altijd erg goed en er is veel chemie met Joan Fontaine. Deze film zou eerst een project van Robert Siodmak worden, maar doordat hij films aan het maken was die belangrijker werden geacht werd hij vervangen door Norman Foster., Een hele sombere film noir met een anti held en veel gevoel voor wat had kunnen zijn. Het einde (zeg maar de laatste drie minuten) zijn niet zo sterk, maar daar is veel moois aan vooraf gegaan.

De derde film in de Universal Noir-box van Indicator draagt de onheilspellende titel Kiss the Blood Off My Hands. In werkelijkheid blijkt het vooral een romantisch drama over een getraumatiseerde oorlogsveteraan en een verpleegster. Zijn gewelddadige uitbarstingen staan hun geluk voortdurend in de weg. Echt spannend wordt het nooit, maar het is wel aardig om Burt Lancaster hier in een vroege, wat houterige rol te zien.

3*