Mais Ne Nous Délivrez Pas du Mal (1971)

Lang niet zo naargeestig als ik had gedacht. Natuurlijk geven de erg jong ogende dames die uit de kleren gaan de kijker een nogal onaangenaam gevoel. Dat terugkerende riedeltje maakt het onbehaaglijke sfeertje compleet. Het latere Heavenly Creatures van Peter Jackson uit 1994 vind ik pakkender. Mais ne nous délivrez pas du mal weet me niet overal te grijpen. Het einde is daarentegen erg gedenkwaardig en maakt de film toch nog ruim voldoende.

Plot klinkt wel erg tof.

Bedankt voor de tip Harry! Ik heb deze maar meteen besteld!

Heavenly creatures is trouwens gebaseerd op dezelfde gebeurtenissen als deze,maar dan ready made voor het hele gezin.Waar de genre aanduiding horror op slaat weet ik trouwens niet.

Goed,dit is dus een pure teensploitation film die echter ook duidelijk beinvloed is door niemand minder dan Buñuel qua zwarte humor(de hele film heeft trouwens een inktzwart komische feel) en fel anti-klerikalisme,de film werd trouwens in FR verboden.Schokkender zullen de moderne kijkers de naaktscènes(ook FFN) vinden die in een film anno nu absoluut not done zouden zijn.Naar het schijnt waren de beide actrices reeds meerderjarig,maar het gaat erom dat ze 14-jarigen spelen en er ook als zodanig uitzien.

Wie hoopt op een gorefest komt hier bedrogen uit,al zullen gevoelige zieltjes niet blij worden van bepaalde scènes met gevederde vrienden.

Als je net denkt dat het met het geweld in deze film wel meevalt,krijg je de bizarre finale voorgeschoteld,die hoewel technisch niet hoogstaand wel verbluffend is.Zoals reeds gememoreerd is de soundtrack erg catchy en doet denken aan het soort tunes dat Morricone voor sleazefilms maakte.Om deze film ook geschikt te maken voor interjuwelen wordt er uitbundig geciteerd uit les chants de Maldoror en het werk van Baudelaire ,al zijn dit nu juist de inspiratiebronnen van de (1 blond,1 brunet ) heldinnetjes.

Voor alle duidelijkheid:vanwege de "kinderporno"achtige scènes verdient het aanbeveling om je vriendin/vrouw/ouders/kinderen niet te laten weten dat je deze film aan het kijken bent .

Een stiekeme must see voor exploitationofielen,kortom.

Helemaal geen horror, maar een redelijk afstandelijke onconventionele coming of age-film die helemaal wordt gedragen door de twee hoofdrolspeelsters.

Het is allemaal gebaseerd op ware feiten die zich in de jaren 50 hebben afgespeeld in Nieuw-Zeeland.

Het tempo ligt erg laag maar door de leuke soundtrack is dat geen probleem.

Het einde was effectief en onverwacht.

Mooie film die langzaam doorkabbelt tot het einde met hier en daar een golfje. Het schokkende einde paste prima in de algehele 'Feel' van de film. Ik had een meer 'sexploitation/horror' verwacht maar ben aangenaam verrast door deze film.

Ik had ook meer sleazy exploitation verwacht, maar de film is verrassend kunstzinnig. Een uitermate sfeervolle prent met schaarse dialogen, betoverende muziek en het rurale landschap dat een soort idyllische, maar tegelijkertijd onheilspellende schoonheid bezit. Net als de twee dames dus. De film ademt de tijdsgeest van de jaren 60 / 70 uit en kent een zwart komische toon gericht tegen de clerus en de bourgeoisie. Zoals pippo al opmerkte, inderdaad zeer Bunueliaans.

Voor de liefhebbers van broeierige, dromerige horrorfilms zoals Picnic at Hanging Rock, The Wicker Man en Don't Look Now zeker een aanrader, want dit vergeten pareltje verdient meer aandacht.

Sfeervol printje met inderdaad een stel meisjes dat weet te overtuigen, maar over de gehele linie een beetje saai en inderdaad dromerig overkomt. Her en der wat scenes die je even de wenkbrauwen doen fronsen, maar ik had eigenlijk meer verwacht.

2,5*

Prima film wat mij betreft, die natuurlijk geheel gedragen wordt door Jeanne Goupil en Catherine Wagener, die destijds helemaal niet zo jong waren: Jeanne Goupil was 21 en Catherine Wagener was 19. Er speelden in die tijd wel veel jongere meisjes in films, Katja Bienert was dertien toen ze haar eerste rol speelde. Begrijp ook niets van die 'geschokte' reacties over jonge meisjes met blote borstjes en in hun ondergoed. Zo heel erg jong zagen ze er niet eens uit. Als tieners ja, anders heb je geen film. In ieder geval niet deze.

Zelfs pippo il buffone lijkt van de leg door de jonge dames. Nou, die lijkt me wel wat gewend. In de jaren zeventig maakte niemand zich hier druk om. Jonge meisjes, nou en? Zolang ze maar betaald worden voor wat ze doen, was toen de zorg. Want dat was lang niet altijd het geval. We keken naar de films van David Hamilton en vonden die nogal traag en saai. Ook daarin veel jonge meisjes. Waren we toen allemaal perverten en pedofielen? Het heeft wat engs die afkeer en verontrusting. Zou dat komen doordat het fundamentalisme in Amerika zo'n grote vlucht heeft genomen en dat überhaupt godsdienst en/of ideologie een belangrijk deel van zijn verloren macht heeft terugveroverd. Of gaat dat te ver?

Dat deze film niet in onze tijd gemaakt zou kunnen worden, heeft denk een andere oorzaak. We vinden nu andere dingen belangrijk dan tieners uit goede milieus die de weg kwijtraken. Vond het wel een meeslepende film. Zoals die ouders met hun kinderen omgaan was natuurlijk ook behoorlijk fout. Heerlijk zoals de katholieke kerk hier wordt weggezet. Prachtig ook hoe die meisjes experimenteren met hun verleidingskunsten. Dat gebeurt nu ook hoor. Nee, saai kun je deze film bepaald niet noemen. Een prachtig tijdsbeeld. Wel triest dat het blonde meisje (Catherine Wagener) maar 58 jaar is geworden.

Lief Frans Eurotrash filmpje over 2 schoolmeisjes die de kerk onteren, satanisme bedrijven en mannen verleiden waarna de heren lekker klappen krijgen. Dat allemaal in het Franse paradijs waar de zon schijnt over de prachtige velden, ideaal voor een fietsvakantie langs de wijnboeren. Heel wat beter dan die ellende waarmee Peter Jackson ons heeft opgezadeld.

Wordt door Mondomacabre binnenkort uitgebracht op blu ray

Losje gebaseerd op de Parker-Hulme moordzaak, waar ook Peter Jackson's Heavenly Creatures (1994) op gebaseerd is. Een vergelijking kan ik niet maken, daarvoor is het te lang geleden... Maar wel kan ik zeggen dat dit behoorlijk andere films zijn qua sfeer en toon. Deze Don't Deliver Us from Evil voelt ongemakkelijker en groezeliger. Eentje die ook in het subgenre (s)exploitation niet zou misstaan trouwens, al is het sausje meer een Bunueliaanse coming of age dan horror.

3,5*

Ik had van tevoren meer een soort van horrorfilmpje verwacht, maar dat blijkt wel mee te vallen. En op zich vind ik dat ook helemaal niet verkeerd. Mais ne nous delivrez pas du mal gaat over twee tienermeisjes in Frankrijk, die als beste vriendinnen en geïnspireerd door boeken als Les Chants du Maldoror zich toe gaan leggen op 'het kwaad'. Het botst mooi met het charmante Franse platteland, en de prima acterende meisjes houden zich een film lang bezig met steeds meer escalerend geklier. Het is nogal losjes gebaseerd op hetzelfde verhaal als Heavenly Creatures, maar zoals het verschil in bovenstaand plot al aangeeft, is het meer geïnspireerd door dan gebaseerd op.

Hoe dan ook, het is een psychologisch drama met een licht exploitation-sausje. We zien de vriendschap van de dames en wat ze uithalen - van de kleine blasfemietjes, vandalisme en pesterijtjes, van dierenmishandeling en het seksueel uitdagen van meerdere oudere mannen met een bijna-verkrachting, brandstichting en doodslag tot gevolg en uiteindelijk steeds meer escalerend met een einde wat de moeite waard is. Ondanks dat het over twee vaak huppelende tienermeisjes gaat, is het een donkerdere en guurdere versie van het verhaal dan het meer fantasierijke én waarheidsgetrouwere Heavenly Creatures. Al heb ik die ook al erg lang niet gezien. Écht spannend of interessant wordt het uiteindelijk ook niet, maar in de tussentijd was dit best de moeite waard.