La Ragazza dal Pigiama Giallo (1978)

Unieke giallo die zich eerst voordoet als een doorsnee-murder mystery maar uiteindelijk een soort arthouse tragedie blijkt te zijn.Eigenlijk is het meest giallo aan deze film de titel,geen gloved killers hier,wel een twisted ending,maar dan van een speciaal soort.

De setting is ook origineel te noemen:Australie en ihb Sydney.Wat niet verhindert dat de dubbing door Amerikanen is verzorgd en de acteurs een internationaal gezelschap vormen,en enkele van de belangrijkste rollen zijn ook die van immigranten.

Cinematografisch doet Mogherini aardig gekke dingen met onverwachte,vaak op het oog zinloze shots en close-ups alsmede spelletjes met het Australische licht.

Het meest opmerkelijk aan de film is echter de narratieve structuur die je niet bepaald verwacht van een thriller uit '79.Er zijn dan ook 2 manieren om de film te bekijken:of je hebt de truc halverwege door ,of niet.Dat laatste kan ervoor zorgen dat de film lang een narratieve chaos lijkt te zijn,verzorgd door een incompetente scenarist.Uiteindelijk valt echter alles op zijn plaats.

Qua gore valt het allemaal wel mee(er worden slechts 2 moorden gepleegd),maar de exploitationsequentie in de vorm van een expositie behoort toch wel tot het ranzigste wat ik ooit heb gezien(wat ook uitdrukkelijk de bedoelng is).Zeker een prima commentaar op het exploitation-fenomeen überhaupt.De sleaze wordt verzorgd door di Lazzaro ,en er zijn zeker lelijker naakte lijven op de markt verkrijgbaar.

Acteren doet ze niet slecht,wat ook geldt voor de rest vd cast met Placido als Italiaanse immigrant,Milland als ouwe rechercheur en Ferrer als oude snoeper.

Het wordt eentonig ,maar ook de soundtrack is opmerkelijk:niet zozeer het feit dat Ortolani discobeats gebruikt,maar eerder omdat een deel wordt ingezongen door Amanda"follow me"Lear.Een must hear voor gay giallo fans, dus .

Nog enigszins beschaafde film binnen het giallo-genre: al is de expositie van het gedeeltelijk verbrande lijk nog wel ietwat bizar, maar wel een één van de mooiste scenes uit de film.

Onderhoudende thriller waarin gepensioneerde Milland zijn collega's mee helpt te zoeken naar de identiteit van de vermoorde dame en naar de dader.

Hoop dikke blubberige mannelijke perverts om er de gewenste ranzigheid aan te geven.

En yes!!! Amanda Lear zingt twee nummers op de soundtrack!!

Arrow gaat 'm op blu-ray uitbrengen.

Een Italiaanse Giallo uit Australië, met mooie beelden van Sydney, met natuurlijk het iconische operagebouw, en de omgeving met de stranden. Ik hou wel van een beetje aankleding. Een film met een sterrencast. Ga maar na: Ray Milland als een gepensioneerde politieman die op z'n ouwe dag nog mag meehelpen een moord op te lossen; met Mel Ferrer, als de voormalige minnaar van de bloedmooie Dalila Di Lazzaro en Michele Placido (La Piovra) als haar jaloerse echtgenoot.

Het gaat allemaal om de moord op een meisje, waarvan het lijk verbrand op een strand wordt gevonden, gehuld in een gele pyjama. Zoals pippo il buffone al duidelijk heeft gemaakt, een echte giallo is het niet, daarvan vloeit er te weinig bloed en zijn er te weinig moorden. Maar er valt toch veel te genieten, al was het alleen al om te kijken naar Dalila Di Lazzaro, wat mij betreft de mooiste van de vele Italiaanse schonen uit die dagen. Ze is niet preuts aangelegen en stapt in het bed van al haar minnaars en vergunt ons ook nog even een blik op haar hairy armpits Daar deden ze toen nog niet zo hysterisch over. De soundtrack van Amanda Lear maakt het af.

Het verhaal zelf is misschien niet het sterkste deel van de film. Het blijft wel oppassen geblazen, want halverwege wordt het perspectief verlegd en beginnen we pas te begrijpen hoe de vork in de steel zit. Zoals gezegd, er valt veel te genieten. Zoals de expositie van het verbrande lijk in een vitrine in een winkelcentrum (bizar) en de manier waarop Michele Placido spaghetti zit te eten (smerig).

Bij Italiaanse films die in meerdere talen zijn opgenomen kies ik altijd voor de Italiaanse dub maar hier zat ik de hele film toch te twijfelen. Achteraf had ik misschien toch beter voor de Engelse dub gekozen, zeker ook gezien de setting in Australië.

25 oktober komt deze op blu-ray uit met 2 andere giallo's, Giornata Nera per l'Ariete (1971) en La Donna del Lago (1965):

Giallo Essentials - Red Edition.

Wat een bijzondere, rare film ! Het lijkt op een giallo, maar daarvoor heeft de film te weinig bloederige scènes en kills. De film draait rond een moordmysterie en gaandeweg vloeit dit over naar een soort arthouse drama. Het verhaal is wat hobbelig om te volgen aangezien het narratief wordt opgebouwd wat je misschien niet in de gaten hebt. Maar als geheel wordt het wel duidelijk naarmate de film vordert en passen de losse eindjes uiteindelijk wel.
Ray Milland speelt de wat norse oudere inspecteur op retour die deze zaak samen wilt ophelderen met inspecteur Ramsey ( Ramiro Oliveros ) en andere agenten. Dalila Di Lazzaro ( Linda ) is de hoofdrolspeelster die een zeer mysterieuze rol speelt waarbij haar karaktereigenschappen geleidelijk aan prijs worden gegeven. Ze is een paar keer naakt te zien en vooral de laatste scène waar ze het bed deelt met drie mannen blijft hangen en geeft een naar gevoel. Haar echtgenoot wordt gespeeld door Antonio ( Michele Placido ) en Roy ( Howard Ross ) is haar vriendje. Maar ook oude snoeper Mel Ferrer als professor heeft een oogje op de mooie Linda. Uiteraard behoren deze drie heren tot het kransje van mogelijke daders. Ook bijzonder is de keuze voor de muziek. Bij bepaalde scènes worden nogal opvallende eigenaardige keuzes gemaakt van sound en er zijn ook twee liedjes van Amanda Lear. De typische close-up beelden van gezichten worden ook toegepast wat ook een bepaald effect geeft. Ook niet te vergeten is de zeer merkwaardige sequentie scène van het dode lichaam als kunst waar heel veel mensen in een museum via een rij het kunstwerk bezichtigen. De regisseur heeft duidelijk veel aandacht voor die mensen die geïnteresseerd zijn in het bizarre kunstwerk van een dodelijk lichaam. Er valt heel wat te vertellen over deze merkwaardige film die je pas kan smaken als je film even laat bezinken. 7/10

Absurde gebeurtenissen in een onnavolgbaar verhaal over een bejaarde detective die het nog een keertje doet met de jonkies van het corps om de moord op een vrouw op te lossen. Dankzij ouderwets onderzoek als ambacht heeft hij meer kans van slagen dan zijn jongere collega's, die niet veel meer doen dan bekentenissen meppen uit arme bootimmigranten.

Hoezo onnavolgbaar? Er is nog een 2e verhaallijn over een lesbo-chickie dat zich al in de J80 begeeft, het betreft een Italiaans 'immigrantendrama' over dat chickie en die doet het met 2 kwalijke minnaars plus een hufterige echtgenoot, of zo, en dan is ze opeens zwanger van eentje van hen... anyway, ik snapte er helemaal niks van... Maar wat blijkt (in de laatste minuut van de film uitgelegd): is dat dat hele verhaal over het chickie en haar immigrantendrama flashbacks zijn en dat het chickie diegene is die is vermoord, en waar 't hele mystery om draait.

Niet dat bovenstaand ook maar iets verduidelijkt.

Hoezo absurde gebeurtenissen? De politie exposeert bv. in een groot terrarium het dode lichaam als een spektakelstuk, waar heel Sidney naar komt kijken. Eerst dacht ik dat het performance art was, maar het bleek uiteindelijk het lijk. Op zondag gaat heel sidney dus kijken naar de dode lichamen van de politie. Vlak voordat Faces o' death uitkwam

Werkelijk elke scene begint met een shot van het opera gebouw. Of dat van de arische majorettes die de immigrant de dood in staren. Anyway.. dat is dan wel weer goed verzonnen. als je zin hebt in een wtf avontuur zonder logica: zeker opzetten. Ook al riekt dit naar amateurisme.

ps op die website staat de hele film in goede kwaliteit echter spellen ze daar pyjama als payama