Il Mostro (1977)

Zoals gesuggereerd hierboven is deze zgn. giallo een semi-giallo die zichzelf als zodanig heeft vermomd om de satirische boodschap wat aan te dikken, satire tegen de hysterische massamedia waarin Dorelli dus een uiterst marginale rol vervult, en om wat extra geld te verdienen klust hij bij als schrijver van softcore gialli onder pseudoniem, terwijl hij met zijn Pim Muda look a like zoontje zelf ook gaarne gialli kijkt in de bios. Dat zien we al in de eerste sequentie waarin de 2 net terugkomen van een bezoekje aan LMAAM en we in de foyer posters van oa spasmo zien, ietwat anachronistisch naast enkele poliziotteschi light...

De film wordt dan zelf een soort giallo want de dramatische gebeurtenissen behelzen in feite moorden gepleegd op celebs, vantevoren aangekondigd door een maniak die zichzelf- dat raadde u al- il mostro noemt. Hij richt zijn epistels aan Dorelli, die plotsklaps een sterrenstatus krijgt en zich zelfs mag verheugen in de attenties van sterretje Rome, een populaire zangeres. Verder schijnt de anti-held weinig van de gebeurtenissen te leren...

Het handelt zich hier dus niet om een echte giallo/sriller, dat we al ruim vantevoren kunnen vermoeden wie ut gedaan heeft is dan ook de bedoeling.

Het ginger zoontje van Dorelli wordt trouwens gespeeld door hetzelfde ventje dat wordt doodgeschoten als zoontje van Frank Wolff in CUVIW, een film die trouwens mede Donati als scenarist had, net als deze.

De over the top gialloeske score van Morricone is wel effectief in de intro, waarin de brave burgers die een giallo wilden zien in de credits meteen worden getracteerd op de naam van ideale schoonzoon Dorelli !