Swimfan (2002)

Al hadden we daar geen film voor nodig natuurlijk

Vond het wel een aardige thriller, nog nooit eerder gezien, en gisteren met zappen, kwam ik er toevallig bij uit..

Niet vervelend

3.0 **

ik dacht dat deze film vandaag was..

Meh.

Swimfan is Fatal Attraction, maar dan voor pubers. In elk opzicht is dit minder. Heel af en toe zit er nog een komische situatie tussen (het computerscherm bijvoorbeeld), maar verder is dit herkauwen en nogmaals herkauwen. Vooral de finale is tien keer niks.

Jesse Bradford heeft naast een zoutloze uitstraling ook nog eens geen acteertalent, waardoor Erika Christensen en haar louche uitstraling het kalf van de verdrinkingsdood moet behoeden, iets wat nog redelijk lukt ook.

Met z'n 85 minuutjes is de film vrij snel om. Ex-zwemmer zijnde ben ik van mening dat men het op dat vlak wat geloofwaardiger had kunnen houden, maar het professionele druipt hier niet vanaf dus daar mag ik niet over klagen.

2

“So, what you're saying is that making love to me was a mistake?”

Erika Christensen is heerlijk op dreef als psychopathische femme fatale. Maar zij is dan ook het enige lichtpuntje in een voor de rest voorspelbare thriller die wel wat meer gekte en spanning had kunnen gebruiken. Er hoeft geen konijn in een magnetron te zitten, maar iets soortgelijks had wel gemogen. Bradford is saai en over de andere acteurs ben je snel uitgepraat. Het einde wordt zo onderhand getelefoneerd in de eerdere zwembadscene tussen Bradford en Christensen. Toch is Swimfan door de korte speelduur en Christensen geen vervelende film, maar wel één met een aantal flinke minpunten.

Lopende band thriller met twintigers die voor tieners moeten doorgaan en die goed heb afgekeken bij Fatal Attraction. Echter alle elementen die genoemde film, goed maakte zijn hier verdwenen. Wat rest is een doorsnee-thriller met minimale spanning en zonder memorable personages of situaties. Houterige en talentloze hunk Jesse Bradford is zwemmer en kan een beurs krijgen. Hij heeft een relatie met "liefde van zijn leven" Shiri Appleby (Roswell). Erika Christensen verleidt hem maar wordt vooral omschreven als “she's crazy.” Verder dan deze karakter-ontwikkelingen is er ook niet te ontdekken in de film. Wat rest is dus Erika Christensen als eye-candy, niets mis mee! Ze is een prettige dame maar het maakt van deze film wel een totaal inwisselbare film. Wat ik me trouwens tijdens het kijken ook steeds zat af te vragen; Welke tiener liep er in de jaren '90/'00 nu rond met een pieper(pager)?

Nou, nog best veel tieners hadden er één. Ik zelf had er één, m’n broertje had er één, en in mijn omgeving kwamen ze best vaak voor. Dit was nog vóór de betaalbare GSM‑tijd, dus rond 1995–1996. In die periode was een buzzer gewoon een handig en betaalbaar gadget om bereikbaar te zijn.

Onze modellen konden alleen cijfers ontvangen. Je sprak dus codes af met je lief of vrienden, en als je een nummer kreeg dat je niet meteen herkende, moest je even in je agenda opzoeken wat het ook alweer betekende. Mensen konden ook een voicemail achterlaten; dan kreeg je een code dat je je voicemail moest bellen. Dat betekende: een telefooncel zoeken als je niet thuis was.

Ik weet nog dat een vriendin van mijn toenmalige vriendin ook zo’n ding had. Wij noemden het een buzzer, en zij kreeg op de een of andere manier de bijnaam Miss Buzzer. Geen idee hoe dat precies ontstaan is, maar ze hapte er altijd heerlijk op als je haar zo noemde.

En ja, een jaar tot anderhalf later kwamen de eerste écht betaalbare GSM’s via Telfort, Libertel en KPN, en toen was het snel gedaan met de buzzer. Maar tot die tijd was het echt wel een ding onder tieners. Sterker nog: veel jongeren kregen er eentje gratis bij het openen van een ABN AMRO‑studentenrekening.

Dan over de film zelf.

Voor mij is Swimfan geen geweldige film, maar zeker ook niet slecht. Ik heb ’m inmiddels drie keer gezien en het blijft een guilty pleasure. Het tempo ligt hoog, waardoor er geen saaie momenten zijn. Ja, sommige dingen zijn wat vreemd — zoals dat haarspeldje dat Ben na dagen nog steeds in zijn broekzak heeft — maar dat zijn precies de momenten waarop je de suspension of disbelief even moet aanzetten. Ik kijk deze film om vermaakt te worden, niet om alles te fileren.

De jonge cast werkt voor mij ook goed. Bradford, Christensen en Appleby hebben een frisse energie die de film draagt. Vooral Erika Christensen had ik destijds een veel grotere carrière voorspeld. Na Home Room (ook uit 2002) dacht ik echt dat ze zou doorbreken, maar om wat voor reden dan ook is dat nooit helemaal gebeurd — kansen niet gekregen, of niet gegrepen, wie zal het zeggen.