Baxter (1989)

Absurde film eigenlijk. Nog het best te omschrijven als een mengelmoes tussen Gaspar Noé's Carné en Seul Contre Tous en... Flodder.

Baxter wordt doorheen de film door drie gezinnen geadopteerd; een oude vrouw die ten eerste bang voor hem is, waarna ze hem langzaamaan verwaarloost door hem geen doelen te stellen; en jong gezin, waar Baxter ten beginne ziels gelukkig is, maar bij komst van een kind jalousie voelt opborrelen en uiteindelijk bij een kleine jongen die gefascineerd door Hitler's bunker in Berlijn een bunker betreed op een oude vuilnisbelt.

Door middel van monologen hoort de kijker wat Baxter voelt, hoe hij zich verveeld, hoe hij vurig verlangt en hoe hij zijn instincten niet kan bedwingen. Dit is vooral bij het jongetje best interessant en ook absurd. Wat echter erg jammer is, is de uitstraling die bijna de hele film heeft: een soort goedkoop jaren ’80 Flodderesk drama.

Dat is verder erg jammer, want in essentie vind ik het erg boeiend, vooral de instinctieve driften en de verwachtingen waarmee Baxter rondloopt zijn soms van een sadistische aard.

Moeilijk becijferen, maar valt jammer genoeg niet erg hoog uit.

Vreemde film.

Een bullterriër gaat van eigenaar naar eigenaar en komt tenslotte terecht bij een jongen met een fascinatie voor Hitler en Eva Braun.

Het einde is te slecht voor woorden en de voice-over die gebruikt wordt voor de hond enorm irritant.

De 6,9 op Imdb is onbegrijpbaar.

"Mefiez-Vous Du Chien Qui Pense ... ." ... " !!!

Satire (Heropfrissing) !!! 'Baxter' is een Franse Horror-Thriller

die een stevige opbouw kent.

Deze hond kent enkele heerlijke skills ..., waar ik hier niet verder

wel op uitwijken !!!

Baxter is een bullterrier die met zijn vlijmscherpe tanden pronkt !

De wansmakelijke effecten zijn wat achterwegen gebleven ..., maar toch

zijn er andere accenten die ervoor zorgen dat je niet 100 procent vrolijk

deze film verlaat ! De baasjes van deze hond mogen gewaarschuwd zijn

bij deze absurde Franse film !

Een hond met het denkvermogen van een mens!

Ik wist eerst totaal niet wat ik moest verwachten van de film maar de film pakte me meteen vanaf het begin. Ik vind het een super interessant en zelfs een geniaal idee om een drama vanuit de visie en de denkwijze van een hond (Bulterriër in dit geval) te maken.

Het acteerwerk is prima en de narrator (wat de stem van Baxter is) is ook prettig om naar te luisteren.

Uiteindelijk na vele emotionele verwaarlozing zorgt Baxter voor de dood van zijn baasje (gerechtigheid als je het mij vraagt oeps...hehehe). Dan komt ie bij een liefdevol gezin en heeft het daar erg fijn. (Voornamelijk met de vrouw).

Uiteindelijk komt hij in een ander gezin waarvan het jongetje geobsedeerd is met Hitler en hoe hij met zijn honden om ging.

In het begin was het al duidelijk dat Baxter af en toe wat duistere plannen heeft en gedurende de film worden de plannen steeds duisterder maar uiteindelijk is het Baxter die graag het goede wil doen en een trouwe hond wil zijn. Als het kind Baxter uiteindelijk verschrikkelijke dingen wil laten doen toont Baxter verzet maar dit krijgt een tragische wending....

Een mooie maar tragische film met helaas wel veel kleine stukjes verhaal die onbeantwoord blijven maar al met al toch wel een klein meester werkje!

"Een hond met het denkvermogen van een mens!" Maar helaas word de natuurlijke gehoorzaamheid van de hond Baxter zijn dood.....

☆4,0

Een vreemde, maar leuke film over een hondeleven,

uiteindelijk gewoon weer een triest verhaal natuurlijk.

Het leven van een hond, verteld vanuit de hond. Heel veel horror is hier niet te bekennen, al zit er zeker wel een duister tintje aan - de hond Baxter is een psychopaat zonder liefde, angst en is iemand die gedomineerd wil worden. Via een aantal huizen, waarbij hij onder andere zijn eerste baasje weet te vermoorden door haar van de trap te laten vallen komt hij uiteindelijk terecht bij een jochie waarbij hij prima past. Ook een psychopaatje, met een Hitler-obsessie die uiteindelijk nog even erger blijkt dan Baxter zelf als hij een klasgenootje wil vermoorden en daarna Baxter zelf te grazen neemt. Het is best redelijk, maar meer als psychologische film.

Ik vraag me oprecht af wat nu precies het doel was van deze regisseur. Een dramafilm met hier en daar wat horrorelementen of een rare fantasie dat honden net zoals mensen zouden denken. Een hond wil uiteindelijk gedomineerd worden door de mens was de boodschap nou niet echt een hond wil aandacht, liefde en vooral dat hij op tijd en stond zijn eten krijgt. Dat de film wordt beleefd vanuit de gedachten van Baxter is op papier een interessant concept maar je krijgt maar op weinig momenten het gevoel dat hij alles beleefd wat de kijker ziet. Baxter is eerder een passieve observator en de gedachten die hij met de kijker deelt met een zeer irritante vertelstem (die man dreunde die teksten precies af met tegenzin) komen zelden overeen met wat je te zien krijgt. Moet ik werkelijk geloven dat hij enkele ongelukken veroorzaakt (hetgeen je niet te zien krijgt) als hij ervoor zich de knuffels van eenieder zich laat welgevallen? Baxter doet dus alsof hij braaf is maar is in wezen een agressieve hond? Wat een bullshit. De enige keer dat hij werkelijk in beeld agressief is als een andere hond op het domein komt, maar voor de rest is hij zo mak als een lammetje. Misschien ben ik het allemaal aan het over analyseren maar voor mij is het wel duidelijk dat dit niet echt werkt een hond te laten denken als een mens. Baxter deelt ook zelden zijn gedachten als we hem in interactie zien met de mensen en ook niet als hij aanwezig is en de mensen een gesprek hebben zelfs als het over hem gaat. Dat jongetje acteerde wel goed met zijn Hitlerobsessie en ergens hoopte ik dat hij aan het eind toch wat repercussies ondervond door zijn nare gedrag. Dat had misschien een betere film opgeleverd waarin Baxters rol evenwel overbodig zou zijn geweest. Nog maar een een bewijs dat de Franse cinema ook vaak veel poeha verkoopt maar net zo goed troep kan produceren als Amerikaanse (en ze ook vrij lustig kopiëren en het te proberen te verkopen als new age, dat uiteindelijk vooral oude wijn in nieuwe zakken blijkt te zijn).