Jägarna (1996)

Als dierenliefhebber wordt je aardig voor het blok gezet met de beelden meteen in het begin. Jägarna staat al jaren op het programma net als zijn broertje deel II. Ben zelfs eenmaal begonnen aan dit deel maar afgehaakt destijds, waarom weet ik niet meer. Een druilige dag als vandaag was een uitgelezen moment om de prent maar eens uit te gaan zitten.

Een film uit 1996 en dat is echt wel te zien aan veel. Met het soms wat houterig acteerwerk waren we wel mee bekend door andere producties uit Zweden, maar ook met de mooie verhalen op beeld die het land rijk is geworden in de loop der jaren. Het is er even inkomen allemaal, het begin neemt de tijd om de personages te leren kennen. Al snel krijgt Erik Bäckström de opdracht om de stroperij aan te pakken als zijn eerste opdracht als agent in Norrland. Voorheen was Erik agent in Stockholm maar heeft besloten terug naar zijn roots te willen, een hereniging met zijn broer is een feit. Erik heeft spijt van het verlaten van zijn broer, de twee nemen de tijd weer voor elkaar.

Prachtige beelden van Zweden vloeien menigmaal over het scherm, je wilt er meteen heen. Helaas houdt Erik zijn broer Leif van zingen en dat gejengel van de gast irriteerde me wel in het begin zeg. Erik wordt als een soort held binnengehaald binnen de gemeenschap, niet iets waar hij op zit te wachten overigens. Snel blijkt dat Erik niet voor een ieder een held is, zijn absolute antigeen, Tomme, en zijn groepje volgelingen zit Erik niet geheel lekker. Erik moet wennen aan het feit dat men in Norrland soepeler omgaat met de regels, in ieder geval veel soepeler dan in Stockholm. Echter gaat Erik er hard in en maakt geen vrienden hierdoor.

Maar de films schiet al snel redelijk uit de bocht in bepaalde onderdelen. De hechte band met broer is in no time omgedoopt tot een ijselijke verstandshouding. Dit gebeurt veel te abrupt net als een aantal andere ontwikkelingen. Tevens voel je al heel snel aan hoe het verhaal zich gaat ontluiken en wie de boosdoeners zijn. Voorspelbaarheid en cliché troef dus net als de corruptie. Toch trekt de film je het verhaal binnen en blijf je redelijk geconcentreerd kijken. Stiekem wil je weten hoe het afloopt ondanks alles op een kleine chaos uitloopt, met name het verhaal. Daarmee wordt de geloofwaardigheid sterk verkleint, dit terwijl de vele films uit het land meestal met aardig geloofwaardige prenten op de proppen komt. Het slaat soms net een tikkeltje te ver door en ziet er soms erg knullig uit.

De regie is niet altijd even sterk, het script en acteerwerk evenmin. Het prentje is door de bank genomen aardig kijkvermaak te noemen, niet meer, niet minder. Een 6,5/10, hier 3**. Leuk voor een keertje.
Op naar deel twee.

Prima Zweedse thriller...

Nu deel 2 gaan bekijken...

3.0 ***

Rauwe, af en toe harde film met enkele heftige shots. Een goed verhaal, tegen het onwaarschijnlijke aan. Desondanks een sterke film met een voor mij zo goed als onbekend cast die het naar mijn mening best goed deed. Op naar deel twee én de serie.

Ik had wel eens zin in Rolf Lassgard en dat beklaag ik me zelden. Fijne Zweedse acteur toch wel en eentje die ook hier in dit tweeluik goed tot uiting komt. Het valt meteen op dat er andere wetten gelden op het verre afgelegen (eigenzinnige) platteland dan in de grote (bemoeizuchtige) steden als Stockholm of Malmö.

Erik Bäckström ondervindt het aan den lijve als hij terugkeert naar zijn roots en familie/vrienden uit het dorp. Ons kent ons en iedereen knijpt voor elkaar wel een oogje dicht. Corruptie tiert welig en de plaatselijke macho's hebben het voor het zeggen en hebben lak aan elk autoritair gezag.

Rauw inderdaad en voor de dierenliefhebbers hier en daar wat een ongemakkelijke scène. Maar wel bijzonder sfeervol. De film ontspoort op de duur wel wat en heeft veel weg van een outlaw bende zoals je die ook ziet in een doorsnee Steven Seagal-film. Fijn wel om ook Helena Bergström terug te zien, al was het minder intens dan in Under Solen (Film, 1998).

Waarschijnlijk moet ik beginnen met erop te wijzen dat ik extreem bevooroordeeld ben ten opzichte van alles wat uit Scandinavische landen komt. Ik hou vrijwel standaard van alles wat met Noorwegen, Finland, Zweden en in iets mindere mate Denemarken en IJsland te maken heeft. Ik hou van de natuur & veelzijdige landschappen, het klimaat, de talen, de cultuur, de muziek, de mensen, en – natuurlijk – de televisieseries en films! Met andere woorden, het was voorbestemd om van “Jägarna” te houden voordat ik zelfs maar begon te kijken, maar het is ook echt de moeite waard om deze film te bekijken; geloof me.

"Jägarna” draait om twee broers die na enkele jaren herenigd worden en na de dood van hun vader. De oudste, Erik, was een succesvolle agent in Stockholm maar besluit terug te verhuizen naar de hoeve; - in het uiterste noorden van het landelijke Zweden en niet ver van de grenzen met Noorwegen en Finland. De jongste, Leif, is altijd hier op de familieboerderij gebleven en is enigszins gefrustreerd omdat hij zijn talent voor operazang nooit goed heeft benut en nooit echt iets heeft bereikt. Erik gaat bij de lokale politie werken en wordt belast met een zaak van de frequente illegale stroperij van elanden in het gebied maar komt er al snel achter dat de lokale bevolking - inclusief zijn voormalige vrienden en eigen broer – ook wel dol zijn op het vlees en er nogal een dure levensstijl op na houden. Wanneer de stropers per ongeluk een onschuldige Russische bessenplukker vermoorden, lopen de spanningen hoog op.

Als ik erg sceptisch ben, moet ik toegeven dat ik had verwacht dat "Jägarna" nog beter zou zijn. Het script kent enkele gaten en losse eindjes, en vooral het karakter van Erik is niet al te plausibel. Voor een zogenaamd superieure agent uit de grote stad maakt hij een paar onvergeeflijke fouten.

Al het andere is echter precies wat ik ervan hoopte. De sfeer is overal rauw en nog eens rauw, de schurken zijn gemeen en meedogenloos, het landschap is adembenemend en de steeds ondraaglijker wordende relatie tussen de twee broers wordt op wonderbaarlijke wijze overgebracht op het scherm. Lennart Jäkhel is geweldig als Leif, en hij slaagt er werkelijk in zijn karakter over te laten komen als een combinatie van dreigend, weerzinwekkend, ellendig en beklagenswaardig tegelijk.

Jarmo Mäkinen is ook erg goed als verplichte psychopaat in de jagersgroep. Ik kan niet wachten op het vervolg, waarin de enige echte Peter Stormare voor de verandering in zijn eigen moedertaal spreekt!

En mocht je er net zo over denken aan het einde van de film zoals mij, er is al een 2e film over Erik en zijn leefwereld gemaakt en ook een serie.

***Mijn waardering is een 8.***

uitstekende en spannende film.

wel een hele rauwe.

prachtige beelden van de Zweedse natuur.

op het platteland gelden andere wetten lijkt het, er wordt door de plaatselijke bevolking en de politie veel door de vingers gezien.

maw woorden ook veel corruptie in dat stadje

ga snel deel 2 bekijken