Tarzan and the Huntress (1947)

Nog maar één deel te gaan in de Johnny Weissmuller's Tarzan reeks. Best jammer ook al volgt zowat ieder deel in feite hetzelfde verhaal. Paul Weir kwam mij trouwens al bekend voor en inderdaad. Hij speelde ook al in Tarzan and the Amazons. Een prima kop voor een slechterik. Geen klachten wat betreft de hoofdpersonen (Tarzan wordt steeds ouder en Boy is ondertussen een man geworden) en fijn om te constateren dat Jane gelukkig niet meer zo dom wordt neergezet. Verder valt er weinig nieuws te vertellen (neergepende mening wordt echt cliché ). Het voorspelbare verhaal heeft weinig om het lijf maar is wel een stuk beter en gevulder dan de vorige (wel iets moralistischer). En door de korte duur wordt het nooit langdradig of saai. Tarzan and the Huntress bevat natuurlijk weer een grappige sidekick (alleen niet zo grappig helaas) en Cheeta is weer lekker ondeugend en egoïstisch bezig. Ook hier weer de leeuwenwelpjes en gelukkig een hoop andere wilde dieren wat altijd een plus is (fijne leeuwenaanval). En ja, weer geen donkere inboorlingen maar ik had allang de hoop opgegeven. Verder met wat 'romantische' muziek, natuurlijk weer een rondje synchroonzwemmen en ook hier geldt: boontje om zijn loontje. Trouwens, nu pas echt opgevallen dat de trapezes zijn vervangen door lianen. Het einde is ongeloofwaardig maar toch grappig met Cheeta hangend aan een parachute en net uit het vliegtuig gegooid.

Deze voorlaatste bijdrage in de Weissmuller Tarzan reeks zorgde voor een kleine opleving ten opzichte van het vorige, zwakkere, deel ('Tarzan and the leopard woman')

Weissmuller was inmiddels nog ouder en grijzer geworden, maar leek toch een aantal uren in de gymzaal doorgebracht te hebben om wat kilo's te verliezen.

Zou natuurlijk ook kunnen dat hij zijn adem wat beter inhield wanneer hij in beeld was.

Dat kon echter niet verhullen dat 'Boy', Johnny Sheffield er inmiddels gespierder uitzag dan Tarzan zelf.

Reden om Sheffield in de volgende film('Tarzan and the Mermaids')niet meer mee te laten spelen.

Hij zou echter in de jungle blijven, als 'Bomba,the Jungle Boy' (in de Nederlandse filmpubliciteit destijds vaak 'de zoon van Tarzan' genoemd!)

In die hoedanigheid speelde Sheffield nog in twaalf films de hoofdrol, alvorens voorgoed afscheid van de filmwereld te nemen.

Het verhaal van 'Tarzan and the huntress'is redelijk standaard, maar wel behoorlijk goed en boeiend in beeld gebracht.

Zoals langzaamaan gebruikelijk was geworden in de Tarzan films was er ook hier weer een belangrijke vrouwelijk personage, buiten Tarzan's gezellin Jane.

Deze keer in de (aantrekkelijke) vorm van Patricia Morison.

Deze donkerharige schoonheid had al 'jungle-ervaring' opgedaan in een aantal eerdere films ('Beyond the blue horizon' en 'Queen of the Amazons')

In'Tarzan and the huntress' is zij, in meer dan één opzicht, dominant aanwezig als Tanya, en dat werkt uitstekend.

De film draaide in de Nederlandse bioscopen overigens onder de titel 'Tarzan en Tanya'. Niet eens zo'n slechte vondst.

Verder was Barton MacLane weer terug als bad guy, net als in 'Tarzan and the amazons', en dat was ook een pluspunt.

Chimpansee Cheetah had natuurlijk ook weer een hoofdrol, en deze keer pakte dat goed uit.

Vooral de interactie met Tanya (Morison) deed het prima.

Brenda Joyce was ook hier weer hartveroverend mooi en sympathiek als Jane, en een tegenpool van Morison.

Mooie scènes zijn die waarin Tarzan en Boy de gevangen dieren bevrijden, en in veiligheid brengen in Tarzan's deel van de jungle.

Zoals in de overige Tarzan films van RKO was ook hier weer de alternatieve Tarzan kreet te horen.

De beroemde ' yell' die eerder te horen was in de MGM Tarzan films mocht niet meer gebruikt worden vanwege het copyright dat MGM daarop had.

Daarom imiteerde Weissmuller de kreet zelf, maar deze keer zonder gebruik van technische foefjes, zoals bij de MGM kreet wel het geval was.

Het resultaat was wat minder huiveringwekkend, maar klonk wel natuurlijker.

Geen slechte afsluiter van de serie Weissmuller Tarzan films, waarin de hele familie (Tarzan, Jane, Boy- en Cheetah) nog kompleet aanwezig was.

Deze film al een tijd geleden gezien. Het was weer een typische Tarzan film met alle bekende ingrediënten. Ik kan me herinneren dat het begon met een vliegtuig en ook een soort feest. De Weissmuller "Tarzan films" zijn een beetje standaard maar ze blijven toch wel vermakelijk. Een 3,5. Ik zal hem toch nog een keer moeten herzien.

Leuk om een keertje gezien te hebben, al blijft de aap Cheetah altijd wel erg grappig.

Kostelijk vermaakt. Vooral met die aap Cheetah. Soms irritant, maar ook eentje met humor. En dan te bedenken dat ze 79 jaar oud is geworden. Valt me wel op dat deze film ook weer over stropers gaat. En weer moeten de olifanten het weer oplossen net als in The Trappers.. Lijkt me vet om van boom naar boom te slingeren hopende dat je er niet tegenaan knalt of dat je op grond stuitert. Hoewel ze in de film hun zoon Boy noemen, wordt Boy in de verhalen Korak genoemd. Een leuke film voor jong en oud.

Heb ooit wel meerdere delen met Weissmuller gezien maar was zo lang geleden dat een herziening wel

nodig was om het geheugen op te frissen .

Amusant verhaal waarin de hebzucht van hebzucht weer eens een prominente rol speelt .

Dit keer dierenvangers uit europa die de dieren willen vangen en verkopen aan dierentuinen .

Cheetah speelt qua humor weer eens een grote rol , verder is het verhaal degelijk met afwisseling tussen humor en serieuze scenes .

De elfde film en vijfde van RKO met Johnny Weissmüller in de titelrol. Het volgt hetzelfde patroon als vele van de eerdere films. Deze keer heeft de vriendelijke buurt Ape Man Tarzan, Jane en Boy (die zijn naam zou moeten veranderen in 'Man') te maken met een groep dierenjagers geleid door de titulaire 'Huntress' (doet eigenlijk niets) die dieren stelen om ze aan dierentuinen te verkopen. Tarzan komt tussenbeide en redt de dag, met de hulp van een paar te grote vrienden. Het script is maar behoorlijke standaard en ondanks dat er dus twee vrouwelijke personages in beeld zijn, krijgen ze niet echt veel te doen. Jane mag nog wel even synchroonzwemmen met Tarzan en Boy. Als je een fan bent van Cheeta of chimpansees in het algemeen, zit je met deze ook goed, want ze heeft veel schermtijd. Over het algemeen is het nergens opvallend, maar het was een eenvoudige vermakelijke Tarzan-film. die nergens ver afwijkt van het vertrouwde!