To See If I'm Smiling (2007)

Winnaar Zilveren Wolf + Publieksprijs IDFA 2007.

Beetje laag gemiddelde wat imo niet terecht is. Documentaire geeft een aantal goede portretten van jonge vrouwen die in een paar jaar tijd erg oud en verbitterd zijn geworden door de nogal mensonterende toestanden die ze hebben meegemaakt in de door Israël bezette gebieden. Bij allemaal lijkt het alsof het vervullen van de "dienstplicht" de levenslust uit ze heeft weggezogen.

Gruwelijkheden en onmenselijkheden opgetekend uit de eerste hand door vrouwen die toch met een soort mix van idealisme en een hang naar avontuur en spanning aan hun taak begonnen.

Dat het toevallig vrouwen zijn lijkt me eigenlijk niet eens zo heel evident, mannen hadden waarschijnlijk met dezelfde soort verhalen kunnen komen. Verblijf in een oorlogszone zorgt voor een vreselijke dehumanificatie die voor man, vrouw, Palestijn of Israëliër gelijk zal zijn. Teruggedrongen tot het functioneren op louter overlevingsmechanismen wordt de mens teruggeworpen op de donkerste en zwartste kant van ons wezen. Triest.

Deze documentaire deed me ook weer herinneren aan het feit dat zo lang ik me kan herinneren er wel onrust is geweest in het Midden-Oosten en dat als het morgen vrede zou worden er nog generaties overheen gaan voor de mensen elkaar daar weer recht in de ogen kunnen kijken.

Boeiende documentaire door de persoonlijke verhalen maar brengt feitelijk niets nieuws onder de zon.

3.5*

Ik heb een aantal momenten meegepikt van To see if I'm smiling. Het stuit me zo tegen de borst. Ik kan er zo ontiegelijk kwaad van worden.

De manier waarop er in Israël met Palestijnen wordt omgegaan. Ik wilde hier bij schrijven: "... waarop er op momenten in ..." maar ik laat dit weg want ik raak er meer en meer van overtuigd dat deze wijze schering en inslag is.

Uiteraard moeten er documentaires als deze gemaakt worden. Deze zaken onverteld laten is geen optie. Maar verdomme, het lijkt alsof het water naar de zee dragen is. Hoevaak hebben we al kunnen 'genieten' van dergelijke verslagen van netwerk, andere actualiteitenrubrieken, documentairemakers.

Ik kan ze niet meer zien.

Uiteraard stem ik niet, ik heb immers slechts momenten kunnen volhouden.

Bij dit bericht maak ik een kanttekening: De Palestijnen en consorten zijn allesbehalve lieverdjes.

En het is ook nog eens niets nieuws onder de zon... Ik heb interviews gezien met Vietnam veteranen die precies hetzelfde vertelde en het gaat ook op voor verhalen uit Irak, Afghanistan, El Salvador, Cambodja etc etc... Alleen het toneel, de setting, is anders voor de rest dezelfde ellende. Heb ook vernomen dat zelfs de meest geharde en best getrainde soldaat het maar maximaal 3 maanden in oorlogsgebied kan "uithouden" daarna treedt onvermijdelijk moreel verval in.

Sterke bijdrage van dit soort documentaires is toch dat ze je weer eens met de neus op de feiten drukken. Vaak is het nieuws erg anoniem en treedt er een soort afstomping op... Zo van; 16 doden in Bagdad door een bermbom en dan nu over naar het spits-alarm.

Helemaal mee eens. Vond het alleen af en toe wel érg emotioneel worden allemaal. 3,5*

Vond dit een prima docu. Verhaal was erg indrukwekkend, misschien juist wel omdat het over & om vrouwen gaat. Het kwam bij mij keihard binnen: 4*

Prima documentaire waaraan ik weinig kan toevoegen. Madecineman heeft het allemaal al zeer treffend weten te verwoorden. Voor mensen die trouwens meer willen weten over de bezetting en het wijdvertakte fascistische netwerk binnen het IDF( Israëlisch leger) kan ik deze site aanbevelen.

http://www.shovrimshtika.org/testimonies_group_e.asp

Vooral de periode nabij Hebron 2005-2007 staande bij publicaties is de moeite waard. Dit zijn betrouwbare getuigenissen van Israëlische soldaten die genoeg hadden van de manier waarop de regering, het leger en de publieke opinie omgaan met het Palestijns conflict.

Erg eenzijdige documentaire die laat zien wat een dubieuze instantie een leger toch is. We krijgen een goed beeld van hoe sommige (waarschijnlijk vele) mensen zich gaan gedragen in een leger in oorlogstijd. Dit is dan het Israëlische leger, maar het kan net zo goed ieder ander leger zijn. Een aantal mensen, in dit geval allemaal vrouwen, vertellen openhartig hun traumatische ervaringen uit de tijd dat ze in het leger zaten. En ook hoe ze zonder respect met de "vijand" omgingen. Bijzonder als je bedenkt hoe geschokt er gereageerd wordt als er af en toe eens uitlekt hoe een Amerikaanse soldaat zich laat fotograferen of filmen met (een lijk van) de "vijand". Deze documentaire laat zien dat het waarschijnlijk dagelijkse kost is, overal in de wereld. Toen ik destijds deze documentaire opnam, heb ik ook het artikeltje uit de vpro gids uitgeknipt. Dit artikel was getiteld : "Verplicht medeplichtig." Erg passende titel bij deze indrukwekkende, maar ook erg droevige documentaire.