Tennen Kokekkô (2007)

Eén jaar in het leven van een jong meisje in een idyllisch piepklein Japans dorpje.

Een film met een bekend thema, volwassen worden, al is het hier eigenlijk meer langzaam je jeugd voelen wegglippen en er niet zoveel aan kunnen doen. Niet door grote gebeurtenissen, de komst van een interessante jongen uit de grote stad is het meest schokkende dat in het leven van Soyo in het jaar van de film plaatsvind, maar als natuurwet. Ze doet ineens lelijk tegen haar iets jongere vriendinnetjes, krijgt vlinders in haar buik van de nieuwe jongen. Vind alle jassen uit het rek in de winkel in de dichtbijgelegen kleine stad lelijk en wil dingen zonder dat ze precies weet wat.

Mooie film, waarin het verhaal heel terloops en via fragmenten verteld wordt. Ergens nostalgisch terwijl het gewoon in het heden speelt. Ik weet niet of het dorpje al te geidealiseerd is, maar qua sfeer herken ik er best wel wat in. (Ik heb zelf een deel van mijn jeugd in een dorpje doorgebracht dat iets, maar niet zo veel, groter was dan het dorpje uit deze film).

Als ik de film ergens mee moet vergelijken komt Love on sunday van Hiroki het dichtst in de buurt, al vind ik deze nog net wat beter. Aanrader.

4.0*

Klinkt goed! Nobuhiro Yamashita heef mij tot nu toe niet kunnen overtuigen, maar jouw beschrijving (en smaak) scheppen vertrouwen! Is er een DVD release van beschikbaar?

Een prijzige Japanse alleen op dit moment (die ik niet heb).

Zet hem direct op het lijstje van films die ik nog moet zien. Ben er absoluut benieuwd naar, alhoewel zijn vorige (Matsugane Ransha Jiken) me niet echt kon overtuigen. Dit klinkt wat verfijnder en is hopelijk daardoor ook beter.

Vrijwel eens met stabright boy hierboven. Tennen Kokekkô manifesteert zich vooral als een fijn zomers plattelandsdrama, waar kleine drama's de enige rimpelingen in een mooi gladgestreken vijvertje lijken.

De komst van een nieuwe jongen doet Soyo vlinders in haar buik krijgen, alhoewel ze niet direct weet hoe hier mee om te gaan, net als de rest van het dorp eigenlijk. De rimpelingen brengen nieuwe kapsels, nieuwe sokken en een nieuwe mentaliteit met zich mee. Gelukkig blijft de echte spirit behouden, wat prachtig naar voren komt in het laatste, pakweg, half uur.

Stuk beter dan Yamashita’s andere (Matsugane Ransha Jiken), hier wordt de gezapige sfeer beter behouden, wat overigens ook mooi naar voren komt in de spaarzaam gebruikte muziek. Geen échte hoogvlieger, wel een warm en redelijk verfijnt drama, met een kleine d.

Edit: Geweldig overigens dat ik tijdens het bekijken van de film al vermoedde dat de muziek afkomstig van Rei Harakami was, blijkt het achteraf nog zo te zijn ook

Ik verwachtte een frisse, lieve en charmante film met kinderen, maar Tennen Kokekkô kon mijn verwachtingen niet waar maken. Uiteindelijk vraag ik me af waar ik die 2 uur heb naar lopen kijken. Veel verbondenheid met het Japanse dorpsleven voel ik niet, desondanks dat de film de sfeer wel aardig weet te pakken. Het tempo ligt te laag om mijn interesse goed bij te houden. De beelden en muziek lieten mij tevens ook koud achter. Wat overblijft is alleen een lieve film met schattige meisjes en jongentjes die door hun levensfase gaan.

Tjemig, wat een lieve film!!! Zeer prettige verrassing.

Tennen Kokekkô richt zich echt geweldig goed op de kleine drama's in kinderen hun leven en is af en toe heel subtiel in het kleine.

Zoals wanneer Soyo's enthousiasme voor de nieuwe jongen als een blad aan de boom omslaat als hij bot vraagt of ze haar handen wel gewassen heeft, want het stuk fruit dat ze hem gegeven heeft 'stinkt naar pis!'

En wéér omslaat als ze merkt dat de jongen een bloem heeft meegenomen om op de plek te leggen waar een ongelukkige vrouw zelfmoord heeft gepleegd.

Verder heel herkenbaar: denken dat één van je ouders vreemdgaat (dit blijft trouwens wèl in het midden!), als flapuit soms onbedoeld iets beledigends zeggen, verdriet over het moeten verlaten van de oude school, etcetera.

Knap dat er echt niets ongeloofwaardigs in de film gebeurd. Alles komt volkomen naturel over, hoewel de groep kinderen wel èrg saamhorig is. Ze hebben echt nooit ruzie! Maar ja, je moet wel als je maar met zevenen bent!

Erg mooi!

Naturel vind ik het vaak juist niet overkomen bij deze film. Er gebeuren geen grootse dingen, dat vind ik ook helemaal niet nodig. Toch vind ik veel scenes gemaakt overkomen in die zin dat ik teveel de regisseurs en acteurs een schouwspel op zie voeren waarbij gewenst wordt dat ik het lief, leuk en diepgaand vind. En diepgang is precies waar het aan ontbreekt naar mijn mening. Er is wel herkenbaarheid en enige subtiliteit, maar het is niet interessant voor mij neergezet. De meeste films horen je tijdens het kijken in te palmen in de gecreëerde wereld zodat je in het verhaal zit en het fijn opneemt. Als dit niet goed gebeurt vinden de meeste mensen een film niet zo sterk. Dit was voor mij hier ook het geval. Ik hou erg van lieve zielen die in contact staan met elkaar en dromerige zaken, hier vond ik het alleen over het geheel te slap wat er precies werd voorgeschoteld.

Een gelijksoortige film uit Japan die ik noemen wil, waar de regisseur van deze film denk ik naar gekeken heeft, is 'The Taste of Tea (2004)' (neem bijvoorbeeld de scene waar de dromerige gedachten van een kind visueel in de ruimte om de persoon heen worden uitgebeeld). Deze bevat ook allemaal lieve personages en volgt onschuldige strubbelingen van hen, maar houdt me er beter in. De subtiliteiten zijn daar voor mij meer aansprekend ondanks de aanwezigheid van meer 'fantastische' elementen.

Ik hou erg van lieve en psychologische films, dit zit volledig in dat genre, maar weet me dus te weinig te boeien.

Verder leuk dat de soundtrack van een prima electronica artiest is, dat zou vaker mogen gebeuren. Rei Harakami (die helaas is overleden) heeft hier de score gemaakt, hoewel deze niet zo opvallend sterk is verder, wel redelijk subtiel (Plaid's score voor Tekkonkinkreet vind ik bijvoorbeeld nog een klasse fijner, hun muziek is enigzins vergelijkbaar).

Vriendelijke film over opgroeien in een kleine plattelandsgemeenschap. De scènes met de kleinste kinderen springen er wat mij betreft uit. Los daarvan gebeurt er te weinig om de lange speelduur van twee uur te kunnen rechtvaardigen. Het is allemaal net iets te braaf, om niet te zeggen saai. Een beetje meer drama en/of romantiek zou m.i. de film ten goede gekomen zijn.

Raar dat ik deze nooit eerder gezien heb.

Nu is Yamashita niet meteen m'n favoriete regisseur, deels omdat de eerste films die ik van hem zag niet meteen hoogvliegers waren. Ondertussen toch wat meer gaan appreciëren, en deze film is echt wel een klein pareltje. Het type niets-aan-de-hand film waarin Japanese cinema excelleert.

Coming of age drama dat zich in een klein plattelandsdorpje situeert. Een beetje rondhangen met z'n allen, eerste liefde, de aantrekkingskracht van de grote stad, die dan uiteindelijk voor een redelijk grote cultuurshock zorgt. Maar wooral veel lummelen en genieten van de rust.

Films als deze voelen vaak een beetje als een zetelvakantie aan. Yamashita doet het ook perfect, maakt goed gebruik van de setting, stuurt z'n acteurs geweldig aan en zorgt voor een luchtige soundtrack, met de nodige cicades om het zomerse gevoel te vergroten. Erg fijne cinema.

4.0* en een uitgebreide review

Onderhond Dat is wel opvallend ja, ik die een hedendaagse Japanse film 12 jaar eerder zie dan jij.

We zijn het grotendeels eens bovendien. Heerlijke film.

Goh, er zijn wel van die festivalfilmpjes die ik specifiek lange tijd links heb laten liggen (Linda, Linda, Linda van Yamashita is er zo eentje trouwens), maar daar had ik dan altijd het idee van dat het toch niet echt wat voor mij zou zijn. Dat kan ik me bij deze film niet indenken.

Ach ja....deze film. Ik neem me voor om Japanse films weer eens voorrang te geven, want ik ben teveel afgedwaald de laatste tijd.

Bizar inderdaad dat je deze nog niet gezien hebt, Onderhond, want bij iedere Japanse of Chinese film vind ik daar toch altijd wel jouw commentaar. Daarom uit nieuwsgierigheid even in mijn eigen hoge Japanse films stemmen op zoek gegaan naar films die jij nog niet hebt gezien en die je wellicht nog best aardig zou kunnen vinden en ik vond er tot mijn verbazing tòch nog twee:

Samâ Taimu Mashin Burûsu (2005)

Yûkai Rhapsody (2010)

En eigenlijk zou je ook eens een film van deze Hiroshi Shimizu moeten gaan zien, bv. Mr. Thank You of Children in the Wind. Ik vermoed niet dat je ze met sterren zal overladen, maar zijn films zul niet als zo'n martelgang ervaren als die van Ozu, Kurosawa of hun andere beroemde tijdgenoten.

Accidental Kidnapper heb ik eerder dit jaar gezien, Summer Time Machine Blues is er zo eentje die ik bewust vermeden heb, al denk ik dat dat komt omdat ik die met een andere film verwar. Maar ik heb daar de laaste tijd nog wel goeie dingen over gehoord, dus die komt zeker nog wel aan de beurt.

En die Hiroshi Shimizu ken ik zeker van naam, maar qua klassiek werk geef ik even vooraf aan de wat befaamdere films.