Deux Heures à Tuer (1966)

Netflix heeft een heel stel voor weinig geld gemaakte oude moordmysteries in het aanbod. Het zijn altijd een soort verfilmde toneelstukken, die zich voor een groot deel op één locatie afspelen en een korte speelduur hebben, ergens tussen de 60 en 90 minuten. Af en toe, als ik zin heb in iets wat lekker rustig wegkijkt, zet ik er één op. Deux Heures à Tuer past precies in de categorie, alleen waar de meeste films van dit type Engels zijn, komt deze uit Frankrijk.

Mensen wachten op het station van Auvernaux op de laatste trein naar Parijs. Die gaat om 23:48, maar om verschillende redenen is iedereen er al iets na 22:00. Die twee uur om te doden zijn dus naar boven afgerond én de film is bijna in real time. Buiten houdt de gendarme ondertussen een klopjacht op een seriemoordenaar die al drie vrouwen rond het station heeft vermoord. Je denkt dat je de held van het verhaal ontmoet in Laurent, die teruggaat naar Parijs zonder de moordenaar te hebben kunnen ontmaskeren. Maar hij mist zijn trein en dat geeft hem de kans onder de potentiële verdachten in de wachtkamer nog eens goed aan de tand te voelen. Natuurlijk hebben ze allemaal zo hun geheimen en andere dingen die ze verdacht maken.

To zo ver is het allemaal de bekende opzet. Maar i]Deux Heures à Tuer[/i] weet al snel te verrassen. Laurent blijkt namelijk niet de zoveelste sluwe Hercule Poirot -kloon, maar is een onbeschofte hork die zichzelf heel graag hoort praten, een enorm hoge dunk van zichzelf heeft en iedereen tegen zich in het harnas jaagt. Heel goed geacteerd door Pierre Brasseur, maar dat blijkt bij nazoeken ook gewoon de dokter uit de klassieker Les Yeux sans Visage (te lang geleden gezien), terwijl hij ook een grote rol speelt in Les Enfants du Paradis (nog steeds niet gezien). De rest van de cast is solide. De enige andere acteur in de film van wie ik kan terugvinden dat hij enige status heeft, is Michel Simon en die vind ik eigenlijk een beetje de zwakke schakel, wegens wat ouderwets, groot acteren.

Het plot gaat ook heel andere kanten op dan ik dacht. Vooral heel Franse kanten. Ja, de minnaars en minnaressen vliegen je om de oren, maar het is vooral de bijtende en cynische toon die steeds meer op de voorgrond komt die enorm Frans is. Dat geldt zeker voor het slot; daar kan echt alleen maar Fin staan en nooit The End.

Eigenlijk best wel een aanrader dus, hoewel het cinematografisch allemaal weinig voorstelt en de film ook de slechtste beeldkwaliteit had die ik ooit bij Netflix heb gezien.

(Gezien op Netflix)