Jeunes Filles en Détresse (1939)

Won de Bronzen Medaille op het Festival van Venetië in 1939.

Niet meteen het Grote Vergeten Meesterwerk van Pabst, deze film. Een BDP of TEV is dit duidelijk niet, een MIU of ZDC om maar wat kostschoolfilms te noemen al evenmin.

Daar waar zijn collega's uitweken naar Hollywood om daar films te maken die iedereen kent, bleef Pabst hangen in Europa waar hij dit soort bescheiden films vervaardigde die practisch in de vergetelheid zijn geraakt en waarvan velen hier niet eens zijn toegevoegd.

Ik las op IMDB dattie hier werd uitgebracht als" de eeuwige wet ", wat een indicatie geeft van de katholiek-moraliserende inslag van deze klassieker. Waarschijnlijk won ie die prijs in Venetië omdat ze er daar een kritiek in zagen op de verrotte, decadente beschaving in Frankrijk anno toen, en wie weet terecht. Wat ze ter plaatse waarschijnlijk niet wisten is dat het romannetje van ene Quinn waar de film op gebaseerd is, tot scenario werd bewerkt door de joodse auteur Tristan Bernard.

Het verhaaltje komt anno nu dermate stoffig over dat het bijna aandoenlijk wordt, waarbij de heldin wordt vertolkt door de nu 90 jarige en nog steeds erg actieve Presle, die haar artiestennaam trouwens ontleende aan deze film ! Ze is hier ironisch de dochter van een echtscheidingsavocaat en de enige wier ouders niet gescheiden zijn, maar dat dreigt te veranderen als papa de bevallige Delubac- beter gekend als mevr. Guitry- ontmoet en romance door de lucht zweeft...Delubac is dan weer de mama van Margot-Carletti, Presle's beste vriendin op de kostschool die wordt gerund door een wederom groteske Moreno.

Zoals gezegd komen de bakvisjes tenslotte zelf op het Idee om hun kathollieke moraalleer in de verdorven wereld van de volwassenen te verspreiden...

Een gezinsfilm in alle betekenissen van het woord dus, die voor parhenofielen en andere perverten weinig te bieden heeft, de bakvisjes zien we niet eens in hun nachgewaden, wel even- olala- in zwemoutfit. Sommigen hadden zelfs schattige snorretjes, en itt Hollywood teeniefilmpjes waren ze ook echt minderjarig.

Met een beetje goede wil kun je hier nog wel de hand van een bovengemiddelde regisseur in zien, er is veel aandacht voor visuele details, de fotografie is verzorgd zij het niet buitengewoon en het is vlot aan mekaar gemonteerd, maar als je niet vantevoren wist dat zo'n gekende naam dit geregisseerd had zou je hier nooit van zijn leven naar kijken.

Presle onderscheidt zich door een voor die tijd opmerkelijke afwezigheid van high school toneel maniertjes, wat niet meteen geldt voor de rest maar stel je voor wat dit geweest zou zijn zonder de spelregie van degene die Louise Brooks tot het grootste icoon uit de cinemageschiedenis maakte.

Een curiosum.