Yusuf, eigenaar van een boekwinkel in Istanboel, hoort dat zijn moeder is overleden. Hij keert voor het eerst in lange tijd terug naar zijn geboorteplaats op het platteland en raakt gecharmeerd van een jonge vrouw die zijn moeder heeft verzorgd.
ik heb hem net voor het eerst gezien. wil iemand mij aub uitleggen waar deze film uberhaupt over ging? heb anderhalf uur naar de film gekeken met elke minuut gezocht naar wat wat hoe zus zo betekende maar noch zus noch zo.. kortom ik begrijp 'm nog niet..
heeft iemand een idee waar de Yusuf trilogie in zijn geheel te zien zal zijn? volgens berichten gaat deze vandaag in roulatie, maar heb nog nergens gezien waar...
Uit Rialto-weekbericht donderdag 28 oktober t/m woensdag 3 november 2010
Vorige week was er in Rialto een triple bill met het werk van de Turkse regisseur Semih Kaplanoglu, die voor Honey (Bal) de Gouden Beer won tijdens het filmfestival in Berlijn afgelopen jaar.
Het zou een eenmalig evenement worden, maar de belangstelling het afgelopen weekend was dermate groot dat het programma dit weekend een reprise beleeft.
Egg (Yumurta) zo 31/10, 14:30 en Milk (Süt) zo 31/10, 16:45 uur.
Honey draait er in de komende speelweek:
Dag. (beh. Ma.)19.30 uur; Dag (beh. Vr Zo) 15.00 uur; Za 12.30 uur
Nu ik de complete Yusuf-trilogie gezien heb kan ik niet anders zeggen dan dat Egg het beste deel van de drie is. Regisseur Kaplanoglu geeft je in Egg veel meer handvatten om in de film te komen en om de film te doorgronden. Van de subtiel gekozen symbolische titel (Yusuf word in het ontroerende einde van de film opnieuw geboren (het ei)) tot aan de wederzijdse aantrekkingskracht van Yusuf en een jonge vrouw. Of de openingsscène dat met terugwerkende kracht een droomsequentie moet voorstellen. Alles vind uiteindelijk zijn plek zonder het gevoel te hebben dat je naar een onsamenhangende brei van scènes zit te kijken. Iets wat juist bij Milk sterk overheerst.
Nu ik de complete Yusuf-trilogie gezien heb kan ik niet anders zeggen dan dat Egg het beste deel van de drie is.
Ik treed je hierin zeker bij. Een goede week geleden zag ik de trilogie in zijn geheel, en Yumurta haalde het zelfs van Bal, het door de filmpers bejubelde sluitstuk en goed voor een Gouden Beer.
Alhoewel Yumurta qua verhaal niet helemaal mijn ding is (de hele trilogie bleef me te vaag en zelfs ietwat vrijblijvend, maar bij Yumurta stoorde me dat het minst), doet hij het goed op de andere vlakken. Vooral cinematografisch komt de film bij momenten zeer overtuigend uit de hoek. Daarnaast heeft de film een eigen indringende sfeer, waar je de vinger niet helemaal kunt op leggen, maar die je desondanks weet te grijpen. Naar het einde van de film toe is het aan de kijker om te interpreteren, maar gelukkig valt er tijdens de gehele speelduur genoeg moois te ontdekken voor de cinefiel. Een goede 3,5*