Jules et Jim (1962)

Het relaas van een driehoeksrelatie nadat een mooi vrouw de vriendschap tussen 2 mannen overhoop halt. De film heet wel degelijk Jules et Jim (zonder de naam van Catherine) omdat het net de reactie en relatie van de 2 mannen is die centraal staat. Gaandeweg viel me trouwens meer op hoe mooi de film is qua lichtgebruik en zwart/wit. Soms wat gedateerd, maar over het algemeen een boeiende film uit de Nouvelle Vague.

Eerder flauw.

Je ziet inderdaad wat dingen die Jeunet later in z'n eigen films gebruikt heeft, maar uiteindelijk is deze film dan meer een illustratie dat inspiratie op zich niks waard is, wel wat iemand er zelf nog aan toevoegt, want ik kon Truffaut's gedoe maar moeilijk pruimen.

Sowieso niet echt een regisseur waar ik meteen een stijl kan opplakken. Dit is nu m'n derde en vond de drie films toch best verschillend, al heb ik ze ook wel ver uit elkaar gezien en staan de andere me niet al te scherp meer bij. Deze valt dan blijkbaar onder de Nouvelle Vague, maar ook daarvan zag ik reeds veel leukere en frissere films.

Erg matig acteerwerk, vervelende personages en wat verouderde stilering zorgen ervoor dat de driehoeksrelatie nooit echt sprankelt of leuk wordt. Het loopt allemaal redelijk hoekig en als Truffaut er dan nog wat extra drama bijgooit weet het helemaal niet meer te boeien. Leuk dat hij toch nog iets van deze film probeert te maken, maar er was eigenlijk amper iets dat werkte.

1.5*

Enigszins ongrijpbare romantische poëtische vertelling. Net als Catherine schiet de film alle kanten op en volgen we twee vrienden gedurende een periode van zo’n 20 jaar. Het is allemaal met veel gevoel en bloedmooi in beeld gebracht. De film laat zich verder lastig in een hokje plaatsen en dat hoeft natuurlijk ook niet. Ik heb me er in ieder geval mee vermaakt. Genoten en geërgerd aan de fantastische Moreau.

4*

Weer een film die al geruime tijd op de lijst stond. Met name op basis van het hoge gemiddelde cijfer op IMDB en de aanwezigheid in bizar veel ICM-lijstjes. Het relatief lage gemiddelde hier op MM temperde mijn verwachting al een beetje. Maar goed, niets gaat natuurlijk boven je eigen kijkervaring.

Wat moet ik er eens van zeggen. Ik denk dat ik zelden een slaapverwekkender duo in een film heb gezien als deze Jules & Jim. Het komt aan op de acteerkwaliteiten van Jeanne Moreau en dat doet ze zeker wel aardig. De ongeloofwaardige plotwendingen moeten we maar even door de vingers zien.

Al met al ben ik een week na het zien van Jules et Jim eigenlijk alles alweer vergeten. Heeft dus helaas verre van een onuitwisbare indruk gemaakt. Komt echt niet in de buurt van het zeer fraaie Les Quatre Cents Coups en het magistrale La Peau Douce.

Na het flierefluiterige eerste deel werd het allemaal erg herhalend, richtingloos en vooral niet pakkend. Het dramatische einde kon ik ook niet plaatsen, maar dat zal eraan liggen dat mijn aandacht al behoorlijk verslapt was.

La Peau Douce vond ik dan weer een meesterwerk.